Anton Jäger – De afstand tussen Voka en Vlaams Belang slinkt – Dat is geen banale vaststelling


Anton Jäger is historicus van het politieke denken aan het Leuvense Hoger Instituut voor Wijsbegeerte. In zijn column, die tweewekelijks op woensdag verschijnt, gaat hij dieper in op het rentreedebat van Voka.

Anton Jäger – De Morgen


Het was een bont allegaartje, de schare aan politici en ondernemers die een week geleden opdaagden voor het jaarlijkse rentreedebat van Vlaamse ondernemersorganisatie Voka in het Brusselse Bozar, de vroegere tempel van de Belgische burgerij.

De livestream op de site van Het Laatste Nieuws gaf meteen interessante zaken prijs. 

Bart Eeckhout noteerde al het aanhoudende applaus voor Tom Van Grieken, die duidelijk een delegatie had meegenomen – maar tegelijkertijd ook ondernemers wist te charmeren (DM 9/9).

Hoewel sinds 2011 de rentree niet langer geopend wordt met ‘De Vlaamse leeuw’ en er over arbeidsmigratie genoeg onenigheid is, gaf het debat wel de slinkende afstand tussen Voka en VB aan. Dat is voor 2024 geen banale vaststelling.

Speculatie over een coalitie tussen N-VA en Vlaams Belang dreigt echter de eerste voorkeur van de organisatie te verdoezelen: een verstandshuwelijk tussen Vlaams-nationalisten en Vooruit.

Die coalitie zou Voka een marktvriendelijke regering bieden, zonder te raken aan oude taboes.

Het gesternte voor dergelijke coalitie staat ook beter. Mark Elchardus ging op N-VA-congressen speechen. Nog doorslaggevender is de sturende rol van voormalige zuilensatellieten bij Vooruit.

Terwijl de banden tussen het ACV en cd&v de laatste tien jaar verwaterden, houden vele Vlaamse ABVV’ers vast aan hun lijntje met de socialisten.

De aanhankelijkheid is begrijpelijk. In een economie waarin werkgevers steeds ijveriger de pijlers van het arbeidsrecht uithollen, is voorzichtigheid geboden.

De wet-Van Quickenborne zou ervoor zorgen dat de ruimte voor sociaal verzet krimpt; en deurwaarders begaven zich al prompt naar stakingspiketten bij Delhaize. Een beschermheer in de regering komt het ABBV dan goed uit.

Een coalitie tussen N-VA en Vooruit is in Vlaanderen ook niet aan haar proefstuk toe. In Antwerpen werd na de verkiezingen van 2018 al een monsterverbond gesmeed tussen Vlaams-nationalisten en socialisten.

Die werd toen omgedoopt tot de ‘Grote Verbinding’, een verzoening die in het geval van Tom Meeuws – voordien geen favoriet van de N-VA na de affaire Homans – nodig was.

De portefeuilles werden dan voorzichtig verdeeld: de socialisten kregen de bevoegdheden Onderwijs en Jeugd, Sociale Zaken, Armoedebestrijding, en Inburgering.

Vooruit mag klaarblijkelijk meeregeren, maar wel als junior partner.

Dat uit zich ook in de staat van dienst van de Antwerpse coalitie, zoals Wim Vermeersch (hoofdredacteur van Samenleving & Politiek) aangaf.

Het cv van de coalitie heeft volgens hem een opvallend rechts tintje, zowel op vlak van stedenbouw als mobiliteit.

De N-VA stelt een beleid op maat van de voorstedelijke pendelaar en toerist op, die gemakkelijk met hun auto de stad in moeten kunnen. Ketens en restaurants kunnen hun koopkracht ook wel gebruiken. Of de stedelijke arbeidersklasse er veel baat bij heeft is onduidelijk.

Voka kan zich alvast vinden in de verbinding. In Antwerpen was hun organisatie altijd een stuk nationalistischer ingesteld; het cordon wordt er minder neurotisch bekeken.

Intern is de ondernemerskoepel ook niet perfect homogeen; sommige bedrijven zijn kapitaalintensiever en maken zich minder zorgen om loonkosten.

Andere kmo’s hebben dan weer een hogere loonlast. En zoals de filialisering bij Delhaize aangeeft, zijn grote, geïntegreerde firma’s niet per se de toekomst.

De versnippering van het economisch landschap slaat ook in Vlaanderen toe: iets dat bij zowel ABVV als Vooruit tot ongerustheid stemt.

Sociale vrede is alleszins iets dat Vooruit wel kan bieden, samen met beter beleidspersoneel.

“Ik had heel weinig problemen met de speech die Voka-voorzitter Rudy Provoost maandagavond uitsprak”, stelde Bruno Tobback bijvoorbeeld na het rentreedebat, waar hij voor de gelegenheid Conner Rousseau verving.

“Maar als puntje bij paaltje komt, blijft het vaak toch nog een organisatie met een enge visie.”

Dat is geen liefde op eerste gezicht – maar zoals het Antwerps bestuur aantoont laat een verloving zich ook voorzichtig voorbereiden.

Binnenshuis zwaait er dan iemand anders de plak.

null Beeld ID/ Hatim Kaghat
Beeld ID/ Hatim Kaghat

Lees ook


Lees ook

Klik hier of op de hyperlink hieronder en vind andere columns van

Anton Jäger


Bron: De Morgen

Naar Facebook

Naar de website


Scroll naar boven