Dave Sinardet – Over nieuwe onthullingen pensioenextra’s Kamer – Dit tart de verbeelding


Niet enkel voormalige Kamervoorzitters, maar álle Kamerleden blijken het wettelijk toegestane maximumpensioen te kunnen overschrijden met een bonus van 20 procent. Dat blijkt uit interne documenten die Het Laatste Nieuws kon inkijken. ‘Het is moeilijk om het woord ‘achterkamerpolitiek’ niet te gebruiken’, zegt professor politieke wetenschappen en De Morgen-columnist Dave Sinardet (VUB).

De Morgen


Niet enkel voormalige Kamervoorzitters als Herman De Croo en Siegfried Bracke kregen jarenlang extra’s bovenop hun parlementair pensioen. Alle Kamerleden blijken via een omweg het maximumpensioen met 20 procent te kunnen overschrijden.

Het pensioenplafond bedraagt 93.760 euro bruto per jaar. Met die extra erbij wordt dat 112.513 euro bruto per jaar.

Minstens 49 voormalige parlementsleden hebben volgens Het Laatste Nieuws van de regeling gebruik gemaakt. “Hallucinant”, vindt Sinardet.

Deze gunstregeling bestaat sinds 1 januari 2014: hoe kan het dat dit bijna 10 jaar onopgemerkt is gebleven?

“Dat vind ik het opmerkelijkste in dit dossier: het totale gebrek aan transparantie. Plots komt zoiets bovendrijven, nadat het jarenlang niet publiek was.

“De diensten van de Kamer kunnen het blijkbaar zelf niet allemaal goed controleren, en roepen hulp in van de Federale Overheidsdienst Pensioenen. Dat vind ik wat vreemd. Het gaat toch ook niet over zoveel parlementsleden.

“Ik vind het echt hallucinant dat een aantal verslagen van de vzw Pensioenkas, die de voorwaarden en de hoogte van het parlementair pensioen regelt, blijkbaar niet meer beschikbaar zijn.

“Een aantal parlementsleden nemen zelf verregaande beslissingen, maar daar kan je blijkbaar niets over terugvinden. We spreken hier niet over de jaren zeventig, maar over 2014, toen er toch al een zekere digitalisering was ingezet in de rest van de maatschappij.

“Zelf kan ik makkelijk nog verslagen terugvinden van faculteitsraden van twintig jaar geleden. Dat krijg je toch moeilijk uitgelegd.

“Je moet niet in antipolitiek en populisme vervallen, maar het is moeilijk om hier niet verontwaardigd over te zijn. Temeer daar dit gaat over mensen die al aan het maximum zaten, maar toch een manier zochten om daar boven te gaan.”

Opvallend: eveneens in 2014 vond een eerste verstrenging van de parlementaire pensioenregels plaats. De pensioenleeftijd werd opgetrokken en parlementsleden konden pas na 36 jaar aanspraak maken op een volledig pensioen, wat in de jaren nadien nog verder werd opgetrokken. Die verstrenging werd dus ingevoerd in dezelfde periode als deze gunstregeling.

“Ik probeer hier altijd zeer voorzichtig over te zijn, maar op basis van de informatie die ik nu heb, lijkt het erop dat er met de ene hand verstrengd is, en tegelijk met de andere versoepeld.

“Je krijgt toch heel hard de indruk dat men in 2014 gezocht heeft naar creatieve manieren om dat pensioenplafond te omzeilen. Men heeft zich dan blijkbaar geïnspireerd op het model van de bonussen voor overheidsmanagers.

“Het verschil hier is dat het over parlementsleden gaat die bewust hun eigen achterpoortjes lijken te creëren. Ik spreek nog met twee woorden, maar er is toch veel evidentie in die richting.”

Ook deze regeling lijkt weer onwettig, of toch op het randje van het wettelijke.

“Je zit inderdaad opnieuw met een systeem dat op zijn minst grenst aan de onwettelijkheid, of er zwaar over gaat.

“Juridisch is dit misschien nog mogelijk, omdat het officieel niet om pensioen gaat maar om rente, maar op zijn minst kan je zeggen dat de geest van de wetgeving rond het parlementaire pensioen met de voeten getreden is.

“Ethisch is dit compleet in strijd met de logica van die wet. De rest van de bevolking moet zich wel aan het plafond houden, maar voor parlementsleden moet dan blijkbaar iets anders voorzien worden.

“In die zin doet het denken aan de uittredingsvergoedingen.

“Daarover wordt dan altijd gezegd dat het voor parlementsleden moeilijk is om na hun parlementaire carrière een nieuwe job te vinden, maar voorzie dan een specifieke regeling voor wie dat ook echt het geval is. Dat zijn er volgens mij maar enkelen.

“De meesten hebben een job waar ze naar terug kunnen, in een advocatenkantoor, een bedrijf of bij de overheid.”

Hoe straalt dit af op de politiek in zijn geheel?

“Dit verhaal blijft maar verdergaan, met steeds nieuwe afleveringen. Al wekenlang krijgen we koppen over extra’s voor Kamervoorzitters, nu voor alle Kamerleden. Zelfs als je de politiek niet in detail volgt, krijg je dit mee.

“Studies wijzen erop dat het vertrouwen in de politiek er de laatste jaren nog op achteruit is gegaan, je moet geen politicoloog zijn om te zien dat dit soort verhalen daar geen goed aan doet.

“Zeker in het licht van het bredere pensioendebat, waarbij de politiek telkens zegt dat ‘gunstregimes niet meer van deze tijd zijn’, bijvoorbeeld bij het leger of de NMBS.

“Denk ook aan de begrotingscontrole onlangs, waar de verhoging van het minimumpensioen uiteindelijk niet helemaal doorging. Als je dan tegelijk dit verhaal krijgt, dan kan ik me voorstellen dat dat bij heel wat mensen in het verkeerde keelgat schiet.

“Het is moeilijk om het woord ‘achterkamerpolitiek’ niet te gebruiken. Als er inderdaad bewust is gezegd door heel wat partijen:

‘We gaan publiek een verstrenging doen van die pensioenen, maar tegelijkertijd gaan we in een achterkamer versoepelen’, dan wordt het helemaal hallucinant. We moeten afwachten, maar dit tart de verbeelding.”

Dreigen er hierna nog lijken uit de kast te vallen?

“Ik ben geen Madame Blanche, maar je vreest er op den duur voor. Ik kan me inbeelden dat heel wat parlementsleden, zeker van de jongere garde, nu toch verbaasd opkijken, en denken: ‘Wat is dit weer allemaal? Ik wist dit ook niet.’

“Het zal moeten blijken wie hier allemaal van op de hoogte was, want dit zit versluierd in een waas van geheimzinnigheid.

“Eerst moet duidelijk worden wie hierachter zat, want er is actief een systeem gecreëerd.

“En ten tweede: wie was er dan passief op de hoogte, en wie genoot mee van de bonus? Het is op dit moment dus overdreven om het te hebben over een schuld van ‘dé politiek’, dit moet goed uitgezocht worden.

“Dit verhaal toont ook aan dat het geen goed idee is om mensen over hun eigen statuut of pensioen te laten beslissen. Het voorstel om dat door een extern remuneratiecomité te laten doen lijkt me dus zeker zinvol.”


Professor politieke wetenschappen en De Morgen-columnist Dave Sinardet over het uitdijende verhaal rond de pensioenbonussen in de Kamer. Beeld Twitter/ Belga

Lees ook

Vul hieronder de zoekopdracht Dave Sinardet in en vind meer berichten.


Bron: De Morgen

Naar Facebook

Naar de website


Scroll naar boven