Dave Sinardet – Zelfs Will Ferdy straalde meer optimisme uit toen hij in 1970 uit de kast kwam in een oerconservatief Vlaanderen


Dave Sinardet is professor politieke wetenschappen (VUB). Zijn column verschijnt tweewekelijks op maandag. ‘Als het volgens de Vooruit-voorzitter echt zo moeilijk blijft, is er dan uitgerekend voor zijn partij geen taak weggelegd?’

De Morgen


Toen Elio Di Rupo zo’n twaalf jaar geleden ons land ging leiden, kreeg ik menig buitenlands journalist aan de lijn. Voor het eerst schopt een openlijke homoman het tot premier, wat een primeur!

Telkens wekte ik verwondering als ik hen uitlegde dat er in België weinig ophef over was.

Dat Di Rupo niet goed Nederlands sprak, ja, dáár boomden onze kranten over door, maar zijn seksuele geaardheid was geen punt. Bij ons zou dat totaal anders zijn, was dan vaak de reactie.

Negen jaar later had ik zo’n internationale telefoontjes opnieuw: Petra De Sutter werd de eerste transgender minister in Europa. ‘Et alors?’ was de overheersende binnenlandse respons, if any.

Het leken in België geen mijlpalen. Nog het meest dáárom waren ze dat zeker wel.

Ook Conner Rousseaus schoorvoetende coming-out vonden veel commentatoren de afgelopen dagen ten gronde een non-issue. De context van geruchten over ongepast gedrag is een heel ander paar mouwen, maar dat hij (ook) op mannen valt? Maakt ons geen fluit uit.

Rousseau zelf had er het liefst al helemaal geen publiek issue van gemaakt. Maar niet omdat hij het de gewoonste zaak van de wereld vindt, zoals andere BH’s binnen en buiten de politiek.

Nee, verrassend genoeg precies vanwege het tegendeel: omdat hij er naar eigen zeggen gruwelijk mee ‘struggelt’. Waardoor hij ongewild bewijst dat het nog wél een issue is.

Het bleef wat onopgemerkt, maar het is een allesbehalve opbeurende boodschap die Rousseau brengt over hoe het is om in 2023 als man (ook) op mannen te vallen.

Woorden als ‘gestresseerd’, ‘worstelen’, ‘verlamd’, ‘lastig’, ‘gevecht’, ‘struggle’ voeren de boventoon in zijn video. Hij klinkt alsof hij zich met hand en tand verzet heeft tegen zijn gevoelens, maar tevergeefs. En waarom?

“Het maakt het leven echt niet gemakkelijker als je niet volledig hetero bent”, zegt hij letterlijk.

Zelfs Will Ferdy straalde meer optimisme uit toen hij in 1970 als eerste bekende naam uit de kast kwam, hoewel zijn carrière daarvan voorspelbaar veel schade zou ondervinden in het door en door katholieke en conservatieve Vlaanderen van die tijd.

Een marsmannetje dat die twee filmpjes achter elkaar bekijkt zou nog de indruk krijgen dat er in ons land in een halve eeuw niet zo gek veel veranderde, terwijl de maatschappelijke aanvaarding van homoseksualiteit toch een van de wezenlijkste maatschappelijke omwentelingen lijkt van de voorbije decennia.

Was België voor homo’s niet het land van melk en honing? Trouwens, als het volgens de Vooruit-voorzitter echt zo moeilijk blijft, is er dan uitgerekend voor zijn partij geen taak weggelegd?

De bijzondere context van Rousseaus coming-out doet vragen rijzen bij de oprechtheid van zijn ‘struggle’. Anderen vinden zijn verhaal zielig en contraproductief.

Weinigen zullen inderdaad geneigd zijn dolenthousiast uit de kast te springen na het bekijken van deze deprimerende video van de nochtans jonge, populaire voorzitter van een progressieve politieke partij.

Wat er ook precies van zij – en los van de figuur van Rousseau – heeft zijn filmpje minstens de verdienste ons te wijzen op een maatschappelijke realiteit: best wat mensen voeren nog strijd met hun seksuele gevoelens.

  • Ook al leven we in 2023.

  • Ook al leven we in een land dat als tweede ter wereld het homohuwelijk invoerde.

  • Ook al is dat intussen al twee decennia geleden.

  • Ook al komen zelfs kopstukken van rechts-radicale en tot voor kort nog expliciet homofobe partijen uit de kast.

  • Ook al leven die worstelende mensen ook zelf in een progressief milieu.

  • Ook al zou hun omgeving ongetwijfeld begripvol reageren.

Ja, dan nog, blijkt het nog steeds niet voor iedereen evident.

En dan hebben we het nog niet over mensen die in een strengreligieus milieu leven waaruit ze dreigen verstoten te worden als ze een partner van hetzelfde geslacht mee naar huis nemen.

Of over mensen die pakweg aan de haven of de fabrieksband werken.

Of over de vele anderen die vanwege welke persoonlijke of maatschappelijke reden dan ook nog steeds niet helemaal zichzelf kunnen zijn.

Toen ik zelf nog in datzelfde schuitje zat, heb ik wel wat gehad aan de toen nog vrij zeldzame publieke figuren die open waren over hun homoseksualiteit.

Net daarom heb ik het altijd belangrijk gevonden om dat zelf ook steeds te zijn, eerst in mijn omgeving en vervolgens ook op het publieke forum. En heb ik anderen altijd aangespoord hetzelfde te doen.

Wanneer ze daar klaar voor zijn.


Dave Sinardet over de coming-out van Vooruit-voorzitter Conner Rousseau.
Beeld DM

Lees ook

Vul hieronder de zoekopdracht Dave Sinardet in en vind meer berichten.


Bron: De Morgen

Naar Facebook

Naar de website


Scroll naar boven