Die Bill White heeft een punt. België kan over de rituele besnijdenis bij boorlingen en kinderen een duidelijker wettelijk kader scheppen. Maar hoe meer hij verwijt en dreigt, hoe meer wind hij blaast in de zeilen van een verstrenging eerder dan een versoepeling.
Karel Verhoeven – De Standaard
6 mei 2026
Leestijd: 3 min
De Amerikaanse ambassadeur maakt onmogelijk waar hij toe oproept: een politiek gesprek over rituele besnijdenis bij kinderen
Minister van Defensie Theo Francken heeft tijdens zijn “aangename etentje” vorig weekend met de Amerikaanse ambassadeur Bill White, in aanwezigheid van hun beider partners, blijkbaar niet de gelegenheid gevonden om White de scheiding der machten in België uit te leggen, en om hem te verzekeren dat wij die scheiding wel graag in stand houden.
White is een hardnekkige provocateur die België gretig aanvalt in dienst van de Trump-agenda.
Hij eist opnieuw een snelle politieke tussenkomst in het gerechtelijk onderzoek naar enkele traditionele besnijders die zonder medisch diploma aan het werk zijn in de ultraorthodoxe joodse gemeenschap.
Het parket heeft zijn onderzoek rond en stelt dat een rechter zich nu over de schuld van twee van hen moet uitspreken.
De ambassadeur vindt die doorverwijzing naar de rechter een antisemitische schandvlek.
De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken ziet er Jodenvervolging in.
Maxime Prévot, de Belgische minister van Buitenlandse Zaken, biedt aan om op bezoek te gaan in Israël om het concept religieuze vrijheid eens uit te leggen en hoe België die, ook tegenover joden, garandeert.
Hij krijgt de volle steun van de premier. Het wordt vast minder gezellig dan tijdens dat etentje in Lubbeek.
De rechte rug van Prévot verdient alle steun. Weinig Belgen zullen er anders over denken.
Juist daarin zit het sluipende gif van de Amerikaans-Israëlische brutaliteit. Ze dreigt de fijngevoeligheid en grote openheid af te botten waarmee de brede maatschappij haar joodse minderheid moet bejegenen, gezien de geschiedenis, zo tastbaar bij de herdenking van de Holocaust woensdagavond.
White maakt onmogelijk waar hij toe oproept: een politiek gesprek over rituele besnijdenis bij kinderen
Een echt wettelijk kader is daar inderdaad niet voor in België, behalve dat besnijdenis altijd door een medisch bevoegd persoon moet gebeuren.
De vervolging van de twee ultraorthodoxe besnijders voor opzettelijke slagen en verwondingen komt op het moment dat het Riziv stopt met de terugbetaling van rituele besnijdenissen.
Dat tekent de kentering in veel geesten over besnijdenis als een ingreep met niet te onderschatten gevolgen, een ernstige vorm van (seksuele) verminking die niet kan zonder toestemming van de betrokkene.
Die tendens alarmeert en emotioneert velen in de joodse gemeenschap.
Het komt de Belgische democratie toe om de grenzen aan de godsdienstvrijheid bij te stellen, zoals met strengere randvoorwaarden. Maar voor die lastige en snel diep verdelende debatten zijn sereniteit en empathie nodig.
Geen politicus zal er zich nu aan wagen, ondanks het joodse appel aan Bart De Wever.
De rechter zal dus de kastanjes uit het vuur moeten halen. Geheid wordt het vonnis dan munitie voor het politieke debat dat onvermijdelijk zal losbarsten.
Het wordt dan opletten dat White niet alsnog een slag thuis haalt en dat de rechterlijke macht vermalen wordt in een populistisch steekspel met internationale inzet.
Dit is het dagelijkse commentaar van De Standaard. Het wordt geschreven door een vaste groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur, die reflecteren op het nieuws. Die reflectie is een mening, argumentatie of positie, in lijn met de redactionele waarden van De Standaard.
Lees ook
Lees ook
Lees meer berichten
Bron: De Standaard