Aan Fort 5 in het Antwerpse Edegem staat sinds zaterdag een bank van levende wilgentakken – een troostplek voor wie iemand mist. Charlotte (37) en Nicholas (38) zijn de drijvende krachten achter het initiatief. Want precies hier maakten ze in de herfst van 2024 de eerste en enige wandeling met hun pasgeboren zoontje Aster. Het dappere jongetje overleed acht weken later. Dit is het verhaal achter de bank – en waarom hun gezin er nu bijna dagelijks langskomt.
Luna-Marie Noyelle – HLN
9 mei 2026
Leestijd: 6 min
“Als mensen op babybezoek komen,
nemen we ze mee naar hier.”
Charlotte en Nicholas
De ouders van Aster
Aan Fort 5 in Edegem
kreeg zaterdag een bijzonder bankje een plek:
een levende koesterbank voor wie iemand mist.
Voor één gezin heeft de bank nu al een bijzondere betekenis.
Net daar maakten Charlotte en Nicholas
in de herfst van 2024 hun eerste en enige wandeling met hun pasgeboren
tweede zoontje.
© RV
“Aster was 10 dagen oud en we dachten dat hij kerngezond was” vertelt mama Charlotte,
van hartafwijkingen was nog geen sprake.”
“Dat was gewoon een superzorgeloos wandelingetje, een van de allermooiste herinneringen die wij met hem hebben.”
Na een intens ziekenhuisparcours moesten ze afscheid nemen van hun zoontje.
Aster overleed in de armen van zijn ouders,
amper acht weken oud.
“Thuis is de plaats waar de was en de plas gebeurt, niet waar je een uur stilstaat om je dicht bij hem te voelen.”
Charlotte Sterkens
Wat volgde, was een periode waarin ze zich verloren voelden.
“We hadden zijn urne mee naar huis genomen,
omdat we hem zo dicht mogelijk bij ons wilden hebben. Maar tegelijk misten we een plek om echt naartoe te kunnen gaan.
Naar hem.”
“Thuis is de plaats waar de was en de plas gebeuren, niet waar je een uur stilstaat om je dicht bij hem te voelen. We wilden weg, de natuur in”, zegt Charlotte.
“Voor mij was dat echt een stukje dat nog ontbrak in mijn rouwproces”,
vult Nicholas aan.
Met die nood klopten ze,
gesteund door het Berrefonds,
een organisatie die ouders begeleidt bij het verlies van een kind,
aan bij de gemeente Edegem.
Ze vroegen om een groene troostplek
voor iedereen.
Het lokaal bestuur vond dat zo’n fijn idee,
dat er meteen drie koesterbanken kwamen,
verspreid over de gemeente.
© LNM
Een van die banken kreeg dus een plek aan
Fort 5, de andere twee staan aan de
kinderbegraafplaats in Edegem en bij
de speeltuin aan de Romeinse Put,
als verbindingsplek.
© Lokaal bestuur
Het zijn geen gewone zitbanken,
maar levende constructies van jonge
wilgentakken die in de grond zijn geplant
en met elkaar vervlochten zijn.
Het ontwerp van Julie Van Mulders
en Lennart Van Uffelen van Studio PART
draagt veelzeggend de naam
‘TENIR’: vasthouden.
Vandaag krijgen de jonge takken nog wat
ruggensteun van de constructie,
maar de komende jaren zal de bank langzaam
verder groeien, tot ze volledig op eigen kracht blijft staan.
Op het hout staat een tekst van dichteres Marlies Verdoodt:
“Hoe jij een plek kreeg om te blijven
diepgeworteld hier in mij.”
© Lokaal bestuur
Cocon van rust
“De bank is bewust dubbel opgebouwd.
Aan de ene kant kan je open zitten en een babbeltje doen, maar aan de andere kant kan je ook wat wegkruipen achter de takken”,
legt Charlotte uit.
“Dan zit je echt in een soort cocon van groen,
waar je je verdriet kunt laten bestaan.”
Aan de overkant van de heuvel ligt de fortspeeltuin, zodat gezinnen er ook gewoon even kunnen blijven hangen en er een kleine uitstap van kunnen maken.
Charlotte en Nicholas komen er bijna dagelijks langs tijdens een wandeling met hun oudste zoontje Mathis en nu opnieuw met de buggy:
vier weken geleden werd hun derde zoontje
Remus geboren.
“Als mensen op babybezoek komen,
nemen we ze mee naar deze plek.”
Dat maakt de levende bank aan Fort 5 anders dan een klassieke rouwplek.
Liefde, leven en gemis
bestaan er naast elkaar.
Asters gezin komt er soms om stil te zijn,
maar ook om te picknicken, een appeltje te eten, liedjes te zingen,
te lachen en te genieten.
Maar ze dragen ook zorg voor de bank.
“We houden het hout proper,
geven de takken water…”
“Dat klinkt klein,
maar voor ons betekent dat veel”,
zegt Charlotte.
“We voelen heel veel liefde,
maar we kunnen er weinig mee doen.
We hebben geen ontvanger meer.”
Door voor het bankje te zorgen,
vinden ze toch een manier om die liefde
een plek te geven.
“We kunnen het niet meer voor Aster,
maar wel voor deze plek.”
“Mathis zal altijd
een ‘klein broertje in de hemel’ hebben.
Omdat hij zelf nog zo klein is, voelt dat voor hem vanzelfsprekend.
Hij praat elke dag over Aster.”
“Toen we het over ons toekomstige huwelijk hadden, zei ik:
“‘Jij en Remus
mogen ook mee trouwen, hoor.’”
“Hij zei meteen:
‘Aster toch ook?
Vanuit de hemel?’”
Het is een plek waar herinneringen en nieuwe momenten samenkomen.
“Op deze bank zullen we herinneringen blijven maken, met Mathis, Remus,
familie en vrienden…”
“Dan voelt het alsof we met ons volledige gezinnetje samen zijn, met Aster er heel dicht bij. Alsof hij aanwezig blijft in ons leven.”
“Deze plek verbindt niet alleen met de persoon die je mist, maar het verbindt ook met andere warme mensen die hier een troostplekje komen zoeken.”
Nicholas Agon
En zo hopen Charlotte en Nicholas met hun verhaal ook iets te betekenen voor anderen.
“Ik ben er zeker van dat heel veel mensen hier
een moment van rust en stilte kunnen ervaren”, zegt Nicholas.
“En vooral ook de nodige tijd om te verbinden.
Dat is ook wat Aster heeft gedaan.”
“Hij heeft de banden met familie en vrienden
zo hard versterkt en dichter gemaakt.
En we merken dat dat hier ook gebeurt.”
“Deze plek verbindt niet alleen met de persoon die je mist, maar verbindt je ook met andere
warme mensen die hier een troostplekje
komen zoeken.”
Lees ook
Lees ook
Klik op de hyperlinks en lees veel meer
berichten in deze categorieën
Bron: HLN