Leef-Tijd – Ella Vermeir (27)


Tijdens haar studie werd ze geteisterd door stress, angst en onzekerheid, maar sinds Ella Vermeir (27) met haar band Laele muziek maakt, durft ze zich meer te tonen. ‘Er is niks mis met in je schulp kruipen, maar als je er niet af en toe uit komt, gebeurt er niks.’


‘Ik wil dat iedereen me graag heeft’

Ella Vermeir


‘Aan het eind van het middelbaar was ik een beetje schoolmoe, ik was klaar voor iets nieuws. Zoals veel leeftijdsgenoten was afstuderen een verademing, al idealiseerde ik wat erna zou komen. Je denkt: eindelijk vrijheid, nu kan ik echt doen wat ik wil. Op kot gaan, studeren, me amuseren. Dat bleek al snel een misvatting. Tijdens mijn eerste jaar sociologie, aan de Universiteit Gent, kreeg ik te maken met enorme stress en angsten.’

‘Al vanaf de eerste week voelde ik erg veel druk. Er waren nog maanden te gaan tot de eerste examens, en toch beheersten die mijn gedachten. De faalangst duwde op me. Bovendien kwam ik in een van de grootste aula’s van de universiteit terecht. Het is wat contradictorisch, maar in zo’n grote groep is het net niet gemakkelijk om nieuwe vrienden te maken. Ik herinner me die periode dan ook als vrij eenzaam.’

Orkestfamilie

‘In februari besliste ik om ermee te kappen. Ik stapte over naar de hogeschool, volgde de richting sociaal werk, en voelde me daar veel beter bij. Nadien kan je de dingen soms beter analyseren: misschien was de stap van het middelbaar naar de universiteit, op mijn achttiende, te groot geweest. De veranderingen waren te abrupt. Ik denk dat ik dat beetje meer tijd, die kleine omweg, nodig heb gehad.’

Ella Vermeir – Beeld Liza François

‘Erna haalde ik nog een master in gezondheidsbevordering, een vrij onbekende richting. In die periode bleven de stress en de faalangst terugkeren. Maar dankzij mijn vriend kon ik er beter mee om. We leerden elkaar kennen toen ik nog studeerde, en we zijn nog steeds samen. Zeven jaar intussen. We hebben een tijdje samengewoond in Gent, en kochten net samen een huis in Dendermonde.’

‘Hij is, net als ik, muzikant. In 2018 startten we ons eigen muziekproject, Laele. We spelen beiden op keyboards en ik zing. Sinds kort hebben we er ook een celliste bij. We maken dreampop, al kom ik uit een veel klassiekere stal.’

‘Muziek werd me met de paplepel ingegeven. Een groot deel van de familie speelde in het orkest van onze gemeente. Ik, mijn ouders, zussen, tante, oom, neven en nichten. Klarinet, fluit, trompet, saxofoon. En mijn grootvader was voorzitter van de gilde. Ik heb dat van kindsbeen af tot mijn twintigste gedaan. Daarna ben ik op muzikaal vlak mijn eigen weg gegaan.’‘Iemand die mijn muziek niet goed vond, keurde ook mij af, dacht ik. Ik heb moeten leren dat dat niet zo is’

‘In 2018, mijn laatste masterjaar, begon ik die eigen stijl te ontwikkelen. Mijn vriend heeft aan het conservatorium gestudeerd en had een piano staan. Hij maakte me ook wegwijs in muzikale computerprogramma’s. Ik schreef wat eigen nummers, liet ze horen aan mijn vriend en enkele vrienden, die enthousiast waren. Toen begon ik te denken: misschien moet ik daar toch meer mee doen.’

‘Dat het therapeutisch werkt, is misschien overdreven, maar muziekmaken is wel een enorme uitlaatklep. Een manier om mijn gedachten te ordenen, en ze op die manier ook los te kunnen laten. Ik zie mezelf niet als iemand met enorm veel zelfvertrouwen. Muziekmaken over persoonlijke gevoelens, betekent dat je jezelf blootgeeft. Toch zodra je ze aan anderen laat horen.’

‘Op sociale media heb ik het daar best moeilijk mee. Je post een nummer, en iedereen kan een mening hebben én geven. Dat vind ik beangstigend. Vooral omdat ik kritiek vroeger niet los kon koppelen van mijn persoon. Iemand die mijn muziek niet goed vond, keurde ook mij af. Ik heb moeten leren dat dat niet zo is.’

Geen smartphone

‘Ik heb een heel dubbele relatie met sociale media. Mocht ik geen muziek maken, ik zou geen Facebook of Instagram gebruiken. Maar ik heb die nu eenmaal nodig, want alle kritiek ten spijt, ik kan op die media wel tonen aan de wereld wat ik maak. Als je als artiest ergens wilt raken, kun je niet anders dan sociale media inzetten.’

‘Na een periode van actief zijn op Facebook en Instagram heb ik altijd een soort weerslag. Dan wil ik in mijn schulp, mijn holleke, kruipen. Gewoon creatief zijn, op mezelf, los van mensen en meningen. Ik heb ook geen smartphone meer, wegens te veel prikkels. Ik geef toe dat ik sommige handige apps mis, zoals de NMBS-app of Google Maps, maar uiteindelijk is het een kwestie van je uitje iets meer voor te bereiden. Zoals vroeger. (lacht)’

‘Ik heb geen smartphone meer. Te veel prikkels.’ Liza François

Het laatste nummer dat we met Laele maakten, gaat over die dubbelzinnigheid. Over in je schulp willen kruipen, maar je ook willen tonen. Ondanks kwetsbaarheden en onzekerheden. Bij mij is het een soort loop die zich altijd weer herhaalt. Eerst wil ik me verstoppen voor alles en iedereen, maar na een tijd komt die omslag en wil ik iets ondernemen.’

‘Ik ben gevoelig. Op zich ben ik sociaal, positief en vriendelijk, maar met grote groepen bijvoorbeeld heb ik het moeilijk. Al die indrukken, ik krijg dat maar traag verwerkt. Soms lig ik na zo’n avond in bed te analyseren wie wat heeft gezegd, en wat daarop dan weer de reactie was. Zelfs als het een hele fijne avond was.’

‘Soms voelt het alsof ik niet helemaal pas in de maatschappij en hoe die is ingericht. Als je niet extravert bent, is het moeilijker om je plaats te vinden. Ik merk ook dat de nadruk in onze samenleving ligt op presteren en op succes. Wat je hebt bereikt, moet je ook nog eens op die sociale media zetten. Zelf kan ik daar uren over twijfelen, uit angst om wat anderen zouden kunnen denken of zeggen. Het gevaar is dat je dan helemaal niks meer doet, wat natuurlijk ook niet goed is.’

‘Ik ben ook conflictvermijdend. Eigenlijk wil ik dat iedereen me graag heeft. Dat is een illusie, je kan nu eenmaal niet voor iederéén goed doen. Ik heb de afgelopen jaren geleerd dat collega’s bijvoorbeeld niet per se je beste vrienden hoeven te worden, en dat conflicten uit de weg gaan ook heel onproductief kan werken. Maar het is de aard van het beestje. Je kan groeien, maar je krijgt die neiging nooit helemaal weg.’

Bewust halftijds

‘Ik werk als onderzoekster rond dak- en thuisloosheid aan de KU Leuven. Het is een halftijdse job. Ik vind het geweldig om maatschappelijk betrokken te zijn. Ik interview jongeren die bijvoorbeeld uit detentie komen, of dak- en thuisloos zijn. Ik kom in contact met mensen met een heel andere achtergrond dan de mijne, met een ander referentiekader. Zij hebben minder kansen gekregen dan ik en dat maakt dat ik me dankbaar voel, het houdt me met de voeten op de grond.’

‘Dat ik halftijds werk is een bewuste keuze. Enerzijds omdat ik voldoende tijd wil overhouden om te investeren in muziekmaken, anderzijds omdat ik een chronische darmziekte heb, de ziekte van Crohn. Het is stabiel, maar ik ben erg snel vermoeid. En ik wil mijn gezondheid niet op het spel zetten. Het is een vorm van zelfzorg.’

‘Sowieso ben ik niet ambitieus op carrièrevlak. Toch niet wat betreft geld of status. Wel wil ik een betekenisvolle job doen, opstaan met het idee: ik kan vandaag mijn steentje bijdragen aan onze samenleving.’

‘Met mijn liedjes schrijf ik me wel soms in voor wedstrijden. De laatste was Humo’s Rock Rally. Een dolle avond, we stonden tussen metal- en rockbands, met onze rustige dromerige liedjes. (lacht) We raakten niet door de preselectie, en uiteraard ben je dan even ontgoocheld, maar vroeger zou dat me harder hebben geraakt.’

‘Het klinkt misschien gek voor een 27-jarige, maar als ik tien jaar vooruitblik, wil ik het liefste dat alles gebleven zal zijn zoals het nu is. Dat ik nog steeds werk heb met een sociale meerwaarde en nog altijd samen ben met mijn lief. Ik ben dankbaar voor hoe het nu is. De balans zit goed. Op muzikaal vlak hoef ik geen grote zalen uit te verkopen. Geef mij maar mooie plaatsen met een aandachtig publiek. Intieme settings die bij onze nummers passen.’

‘Mocht ik geen muziek maken, ik zou sociale media bannen.’ Liza François

Lees ook

Lees andere getuigenissen


Bron: De Standaard

Naar Facebook

Naar de website


Scroll naar boven