Leef-Tijd – Mauro Michielsen (17)


Als voorzitter van de Vlaamse Scholierenkoepel is Mauro Michielsen (17) de stem van alle middelbare schoolstudenten. Het is een verantwoordelijkheid die druk met zich meebrengt. ‘Ik hoor al mijn hele leven dat ik ouder overkom dan ik ben, dat ik een bepaalde maturiteit heb.’

Joke Van Caesbroeck – De Standaard


‘Met idealen en ideeën moet je niet aan de zijlijn blijven staan’

Mauro Michielsen


‘Ik kijk al mijn hele pubertijd uit naar mijn achttiende verjaardag, naar volwassen zijn en de vrijheid die daarbij hoort, maar nu het dichtbij komt, voel ik ook een bepaalde angst. Vooral omdat ik bepaalde keuzes zal moeten maken.’

‘Afgelopen donderdag startte ik in het zesde middelbaar. Wat ik in het hoger onderwijs wil doen, is nog een groot vraagteken. Ik heb ontzettend veel interesses – van theater over sociologie tot economie en politiek – wat kiezen er niet makkelijker op maakt.’

‘Ik volg humane wetenschappen. Een bewuste keuze, ik ben heel geïnteresseerd in alles wat met mensen te maken heeft. Hoe we denken, wat ons drijft, maar ook welke gevolgen dat heeft voor een maatschappij.’

‘Sinds ik voorzitter ben van VSK, de Vlaamse Scholierenkoepel, kan ik ook actief meedenken over de maatschappij die het onderwijs is. Daar haal ik heel veel energie uit.’

‘Dat maatschappelijke engagement zit al van kleins af in me. In het lager onderwijs zat ik al in de leerlingenraad. Onlangs vond ik een speech terug die ik had geschreven in het derde leerjaar. Over de locatie van de voetbalgoals, en de toiletten die properder moesten (lacht). Nu ben ik met heel andere thema’s bezig, maar nog altijd met hetzelfde vuur als toen ik negen was.’

‘Als voorzitter hecht ik veel belang aan sociale thema’s als diversiteit, gelijke onderwijskansen, mentaal welzijn, (menstruatie)armoede en schoolkosten. Als het van mij afhing, hadden we al lang een maximumfactuur.’

‘Maar de boeiendste vraag vind ik hoe we onderwijsbeleid en jongeren dichter bij elkaar kunnen brengen.’

‘Vorig schooljaar heb ik vooral gemerkt dat onderwijs nog heel ver ligt van de leefwereld van jongeren. Daar zou ik graag een verbindende factor in willen zijn: jongeren naar het onderwijsbeleid brengen, maar ook vice versa.’

‘Mijn ultieme droom blijft dat het horen van scholieren standaard wordt als het gaat om topics die hen aangaan. Er is een positieve evolutie, maar ook nog een lange weg te gaan.’

´De generatie van mijn ouders kon de wereld nog rondreizen zonder schuldgevoel. Soms hunker ik naar die naïviteit en onwetendheid’

Mauro Michielsen

‘Ik ben iemand met veel meningen en idealen. Als je die hebt, vind ik niet dat je die van aan de zijlijn moet staan verkondigen. Voor mij gaat het om actie. Om dóén. Actief meedenken en als het nodig is op de barricaden gaan staan.’

‘Ik vind het waardevol om als voorzitter in naam van een grote achterban, alle scholieren, te mogen spreken. Hoewel er veel tijd in kruipt en ik soms lange dagen van huis ben, haal ik daar veel levenslust uit.

´Op 21 september zijn het opnieuw verkiezingen, alle scholieren kunnen online stemmen. Ik ben uiteraard weer kandidaat.’

‘Ik hoor al mijn hele leven dat ik ouder overkom dan ik ben, dat ik een bepaalde maturiteit heb. Als kind hunkerde ik naar vrijheid, waar ik eigenlijk nog te jong voor was. Dat zorgde voor conflicten thuis. Ik was opstandig, werd snel boos. Ik ben toen naar een psycholoog gegaan, wat hielp: praten met een volwassene die niet mijn vader of moeder was.’

‘In het tweede middelbaar, tijdens die overgang van kind naar puber, was ik net als mijn leeftijdsgenoten heel zoekend. Toen ik ontdekte dat mijn sociaal engagement deel uitmaakte van mijn identiteit, bleek dat ik daarin weinig gehoor kreeg bij mijn leeftijdsgenoten. Die waren niet of nog niet bezig met thema’s die mij wél bezighielden. Daardoor voelde ik me wat buiten de groep staan. Of werd er met me gelachen.’

‘Soms is dat nog altijd zo – Mauro, onze voorzitter, klinkt het dan wat lacherig – maar ik kan dat nu beter van me afzetten. Ik omarm kritiek en feedback, maar ze moeten wel gefundeerd zijn. Als je je nek uitsteekt, krijg je nu eenmaal ook bagger over je heen.’

Off the record

‘Toen ik zestien was en nog maar een week voorzitter van VSK, deed ik in een artikel uitspraken over wat ik allemaal veranderd wilde zien in het onderwijs. Daar kwam toen uit bepaalde hoeken kritiek op, dat ik wereldvreemd was en naïef en veel te idealistisch.’

‘Eerst heb ik me daar heel rot door gevoeld – ik herinner me dat ik tijdens een wandeling overvallen werd door een huilbui. Maar niet veel daarna dacht ik: jongens, ik ben zestien, en kan nog onbeperkt dromen over mijn ideale wereld. Het wordt misschien nooit werkelijkheid, maar waarom zou ik mijn idealen voor mezelf houden?’

‘Het is een bijzondere tijd om in op te groeien. Wat ik zelf het moeilijkst vind, is de niet aflatende informatiestroom waardoor we werkelijk van alles op de hoogte zijn. De wereld is heel klein geworden. Heb je een vraag, dan zoek je het op internet op en binnen de paar minuten heb je een antwoord.’

‘Daar zitten veel voordelen aan, maar het genereert ook een bepaalde druk. Je voelt je verantwoordelijk om op de hoogte te zijn en dat kan vermoeiend zijn. Ik wist bijvoorbeeld op mijn twaalfde al wat de taliban was. Ik denk dat mijn vader op die leeftijd onwetend over de wereld op een step rondreed op een pleintje.’

‘Toch ben ik ook heel trots op mijn generatie, die bewust met die wereld omgaat en geen schrik heeft om standpunten in te nemen of idealen te hebben. Dat siert ons.’

‘Er heerst ook een enorme verdraagzaamheid ten opzichte van elkaar. Er is een bepaalde eensgezindheid, wat ons verbindt. Al is dat misschien een quote die enkel toepasbaar is binnen mijn eigen kringen. Want tegelijkertijd voel ik onder jongeren, net als in de rest van de samenleving, een grote polarisatie over allerlei onderwerpen.’

‘Over mijn generatie, de zogenaamde generatie Z, maakte ik samen met drie andere jongeren een theatervoorstelling: Off the record, bij theatergezelschap Fabuleus.’

‘Het stuk gaat over ons, over onze persoonlijke struggles. We speelden grotendeels onszelf, maar net daarom is het ook universeel voor onze hele generatie.’

‘Soms kan ik boos zijn op de generatie van mijn ouders, die aan tweehonderd per uur heeft geleefd en zo onze toekomst heeft ingeperkt. De klimaatproblematiek is daar het meest sprekende voorbeeld van. Er is een zware erfenis.’

‘Aan de andere kant ben ik er net jaloers op. In hun tijd was er nog een bepaalde onwetendheid. Je kon de wereld nog rondreizen zonder schuldgevoel, iets wat mijn generatie niet meer kan. Soms hunker ik naar die naïviteit en onwetendheid.’

‘Misschien kijk ik ook daarom niet uit naar volwassenheid. Omdat ik als jongere de verantwoordelijkheid voel om die problemen niet alleen vol onder ogen te zien, maar ze ook op te lossen. Dat geeft toch een bepaalde druk.’

Bestie en soulmate

‘Theater is in dat opzicht een uitlaatklep. Het is een uniek medium, een theaterzaal is een wereld apart, een soort cocon waar realiteit en fantasie versmelten en waar alles kan. De druk die ik soms in het echte leven voel, kan daar verdwijnen.’

‘Tegelijkertijd is het stuk dat we afgelopen jaar brachten, en waar we in oktober en november opnieuw mee toeren, ook een soort manifest. Een voorstelling die op zijn minst aan het denken zet.’

‘Dat vind ik zelf de fijnste theaterstukken, niet die waarin met de vinger gewezen wordt, maar die waarin inzichten gegeven worden en waarna je huiswaarts keert met vragen die je je misschien nog niet eerder had gesteld.’

‘Qua romantische idealen is er in onze generatie ook veel veranderd, in die zin dat er denk ik geen ideaal meer is. Zelf heb ik geen lief en switch ik voortdurend: heb ik daar nu wel of geen nood aan?’

‘Ik denk dat dat typerend is voor mijn generatie. Het idee dat twee mensen gereserveerd zijn voor elkaar, dat er zoiets is als liefde voor het leven, wordt nu eerder als fabeltje afgedaan.

‘Ik geniet op dit moment van de vrijheid, maar ergens geloof ik er nog in, dat er zoiets bestaat als voor altijd samen zijn. Alleen denk ik dat dat niet zomaar komt en dat je daar eerst voor moet experimenteren. Proberen. Falen. En opnieuw proberen.’

‘Wel heb ik in mijn leven een bestie én een soulmate. Mijn twee oma’s. Twee rolmodellen waar ik enorm naar opkijk.’

‘Met mijn bestie-oma heb ik oneindig veel fun: wij zijn allebei heel sociaal en nemen elkaar overal mee naartoe. Onlangs nam ik haar mee naar een theaterfestival, met een dikke afterparty nadien.

´Daar zat zij dan, als 78-jarige tussen de jonge mensen. Ik vond haar de coolste van heel die feesttent. Zij neemt mij op haar beurt dan weer mee op fietstochten, of naar het ijssalon, of om te ontbijten in Ikea. Dan zit ik daar, als 17-jarige tussen de senioren (lacht).’

‘Mijn soulmate-oma heeft dan weer het grootste hart dat ik ken. Ik kan alles aan haar kwijt zonder dat ze een oordeel velt. Ze is een beetje mijn dagboek, met wie ik mijn diepste geheimen deel. Ze kijkt heel positief naar het leven en geniet van de kleinste dingen. Een levensvisie die ik graag van haar wil erven.’

Mauro Michielsen: ‘Ik heb geen lief en switch voortdurend: heb ik daar nu wel of geen nood aan?’ Beeld Kaat Pype

Lees ook

Lees andere getuigenissen


Bron: De Standaard

Welkom op Facebook

Naar de website


Scroll naar boven