Leef-Tijd – Melanie Huyghe (37) 


Yoga, dansen, wandelen: bewegen was voor Melanie Huyghe (37) altijd van groot belang. Sinds september kampt ze met hevige rugpijn en dat veranderde alles.

Joke Van Caesbroeck – De Standaard


‘Pijn doet je nadenken, grote zorgen worden kleine prullen’

Melanie Huyghe


‘Als ik voor mijn klas sta, een ruimte gevuld met 16- en 17-jarigen, kan het besef soms als een schok komen: jeetje, ik ben twintig jaar ouder dan zij, dat is een hele generatie! Soms wijzen ze me daar zelfs op, dan zeggen ze: mevrouw, mijn moeder is ook 37.

‘Misschien komt het doordat ik zelf geen kinderen heb en die leeftijdskloof daardoor minder groot lijkt, maar ik vind dat nog altijd zo vreemd om te horen. Zelfs aan “mevrouw Huyghe” moet ik nog altijd wennen.’

‘Hoewel ik soms in de spiegel moet kijken om te beseffen hoe oud ik ben, durf ik ook ver vooruit te kijken. Héél ver. Ik ben er bijvoorbeeld van overtuigd dat ik oud ga worden, toch zeker in de negentig.

‘Ik zie mezelf al zitten in het woonzorgcentrum, zo’n pezig oud vrouwtje dat klaagt omdat het cacaopercentage in de chocolade niet hoog genoeg is.’ (lacht)

Niet wandelen, maar strompelen

‘Ik ben al mijn hele leven zeer actief, altijd bezig. Geen zittend gat, zoals ze bij ons in Eeklo zeggen. Ik danste 25 jaar, alle stijlen en zelfs in een showgroepje. Ik doe aan yoga en wandel veel. Tien jaar geleden liep ik ook enkele halve marathons.

‘Heel sportief. Maar sinds september is dat drastisch veranderd.’

‘Het begon met lage rugpijn. De pijn ging een tweetal maanden op en af. Toen mijn bompa stierf, kwam daar een mentale klap bovenop.

‘Hij was 89, is vredig kunnen gaan en we hebben een warm laatste gesprek gevoerd. Alles liep zo goed als het kon lopen, en toch was de impact van zijn dood heel groot.’

‘In die periode had ik ook een deadline op school die voor stress zorgde. Het was de druppel.

‘De kinesist vertelde me dat de spanning in mijn lichaam wellicht al jaren was opgebouwd en dat de mentale klap in combinatie met te veel lenigheidsoefeningen wellicht voor een lichamelijke disbalans had gezorgd. ’

‘Ik was mentaal helemaal op. Door de pijn. Ik voelde vaak pijn met een 8 op de pijnschaal van 1 tot 10. Ik kon niet goed slapen. Ik weende vaak.

‘Mijn vriend Chris wist op de duur ook niet meer wat hij daarmee moest. Pure onmacht was het.

‘Wij wandelen heel vaak samen, uren aan een stuk. In coronatijden doorkruisten we het Leuvense, van ijsjeszaak naar ijsjeszaak.

‘Dat kon allemaal niet meer. Ik kon niet meer wandelen, ik strompelde.’

‘Ik heb het geluk gehad om kinesistenpraktijk VIE in Leuven te vinden. Daar kijken ze naar mensen in hun geheel, niet alleen puur lichamelijk.

‘Dankzij dry needling (waarbij een fysiotherapeut naalden inbrengt op specifieke drukpunten of spieren om de pijn te verlichten, red.), goede pijneducatie en de juiste oefeningen gaat het nu stilaan weer wat beter.

‘Sinds vorige week kan ik weer vrij normaal stappen. Al heeft mijn hoofd dat nog niet door. Mijn hersenen zijn niet mee met de evolutie die mijn lichaam heeft doorgemaakt, ze denken dat ik nog altijd moet manken.’

‘Ik schreef mijn kinesist zelfs een tekst: Lars met de gouden vingers.

‘Mijn dankbaarheid is zeer groot. Behalve fysieke oefeningen leerde ik ook hoe ik de stress in mijn leven kon reduceren. Door werk en privé meer gescheiden te houden.

‘Vroeger haastte ik me na de les naar huis om bij Chris te zijn. Nu lunch ik op het gemak op school en werk daar nog even door, zodat ik ontspannen naar huis kan.’

‘Dat zijn buffers die ik heb ingebouwd om spanningen te vermijden, want die hebben wel degelijk een effect op mijn rugpijn.

‘Ik leerde van de kinesist ook een ademhalingstechniek aan, hartcoherentie. Dat doe ik elke ochtend tien minuten, consequent.’

Noodoplossingen

‘Ik ben een ochtendmens. Ik ga slapen rond tienen en sta op tussen halfzes en zes. Mijn man is een Griek, die staat dus niet voor halftien op. (lacht) 

‘Dat betekent dat ik in de ochtend een paar uren helemaal voor mezelf heb. Vroeger waren dat uren waarin ik sportte, nu doe ik mijn oefeningen of probeer mezelf op allerlei manieren af te leiden.’

‘Ik ben op zoek moeten gaan naar nieuwe activiteiten. Tijdens de paar weken dat ik zo op was dat ik niet kon gaan werken en thuis moest blijven, heb ik me eerst op mijn schoolwerk gegooid.

‘Kerstmis was nog maar net voorbij en ik had al mijn lessen tot en met Pasen al voorbereid. (lacht) Niks doen, dat kan ik gewoon niet.’

‘Ik kocht een kleurboek voor volwassenen. En een doos met zeventig potloden. Ik ben ook weer meer gaan lezen, ga vaker naar de bibliotheek om boeken uit te kiezen. Kader Abdolah is momenteel mijn favoriet.

‘Zelf schrijven doe ik ook graag. Maar dat zijn voor mij allemaal noodoplossingen. Ik wil wandelen. Yoga en pilates volgen. Bewegen.’

‘Op fysiek vlak is dit de eerste grote tegenslag in mijn leven. Nooit eerder werd ik zo pijnlijk geconfronteerd met de beperkingen van mijn lichaam.

‘Mentaal kreeg ik wel al eens een klap, op mijn 25ste, toen mijn lief met wie ik al samen was van op de middelbare school, me liet zitten. Toen heb ik ook weken geweend, in de zetel gelegen, half of volledig depressief.’

‘Onze ringen zien eruit als treinsporen. We leerden elkaar kennen in de trein: een gesprek tijdens het pendelen dat totaal uit de hand is gelopen’

Melanie Huyghe

‘Midden in dat liefdesverdriet ben ik salsa beginnen te dansen. Dat heeft me erdoor getrokken. Ook op sociaal vlak: de vrienden die ik daar leerde kennen, zijn nog altijd mijn beste kameraden.

‘Op mijn verjaardag volgende week zullen ze er weer bij zijn, volgens de geijkte formule: niet tafelen, maar een buffetje met allerlei lekkers waarmee iedereen kan gaan zitten waar hij wil.

‘Mijn feestjes lopen altijd van vier tot acht. Daarna wil ik nog even bekomen en tegen tien uur wil ik gaan slapen.’

‘Mijn verjaardag is ook de datum waarop Chris en ik onze relatie begonnen. Zeven jaar geleden intussen. Hij werkt in Engeland, aan de universiteit. Een academicus.

‘We hebben een gedeeltelijke latrelatie. Dat werkt heel goed, ik ben graag eens op mezelf, maar merk nog altijd dat ik hem enkele uren na zijn vertrek al enorm hard mis.’

‘Tijdens corona waren we twee jaar bijna constant bij elkaar. Ik zou dat werkelijk van niemand anders kunnen verdragen. Chris is de enige mens die ik de klok rond in mijn buurt kan dulden.’

Verhelderende pijn

‘Getrouwd zijn we niet, maar we dragen wel ringen, gemaakt door een vriend die edelsmid is. De ringen zien eruit als treinsporen.

‘Chris en ik leerden elkaar kennen in de trein: een gesprek tijdens het pendelen dat totaal uit de hand is gelopen.’ (lacht)

‘We reizen beiden heel graag. Behalve leerkracht Frans ben ik op school verantwoordelijke voor de Erasmus-projecten. Zo ben ik zelf ook af en toe weg, voor mij is dat echt het nuttige aan het aangename koppelen.’

‘Ik heb Romaanse talen gestudeerd, Frans en Italiaans. En bedrijfscommunicatie. Met dat diploma ben ik eerst gaan werken in een bank. Daar voelde ik me totaal niet thuis. Ik zat vaak op het toilet, van de zenuwen.

‘Ik ben toen in loopbaanbegeleiding gegaan en ontdekte daar wat ik eigenlijk al wist, dat ik sterk ben op communicatief, organisatorisch en sociaal vlak, en dat het onderwijs dus helemaal geknipt voor me was.’

‘Bij de eerste middelbare school waar ik solliciteerde, in Kessel-Lo, werk ik nu nog altijd. Ik geef Frans aan de tweede en derde graad, in het TSO en BSO. Niet bepaald een populair vak. (lacht) 

‘Ik krijg te maken met jongeren die niet altijd graag naar school gaan, laat staan dat ze daar ook nog Frans willen leren.’

‘Toch zijn het erg lieve en empathische jonge mensen. Dat heb ik gemerkt toen ik terug naar school kwam nadat ik enkele weken afwezig was geweest.

“Mevrouw,” zeiden mijn leerlingen dan, “zet je maar op een stoel hoor, gaat het een beetje?” Heel lief.

‘Ook toen ik in de klas eens begon te wenen van de pijn, voelden ze met me mee.

‘Ik ben klein van gestalte en zie er schattig uit, voor hetzelfde geld lachen die gasten je gewoon uit. Gelukkig ben ik heel mondig en straal ik toch een bepaalde autoriteit uit.’

‘Ik blijf zelf graag bijleren. Ik volg workshops en cursussen allerhande. Van creatief schrijven tot veganistisch koken.

‘Mijn beste vriendin is in de zestig en is bezig met circulaire economie. Als er rond dat thema een event is, ga ik met haar mee. Heel leerrijk.’

‘Maar er zijn ook zaken waar ik, voor mezelf, nog aan moet werken. Me minder schuldig voelen.

‘Als ik bijvoorbeeld meer zin heb om over de middag te gaan wandelen dan met collega’s te lunchen: waarom niet?

‘Ik heb soms nog het gevoel dat ik me daarvoor moet verantwoorden.’

‘In dat opzicht is een tegenslag iets wat je toch doet reflecteren. Ik heb geen zin meer om me nog zorgen te maken om kleine prullen of om meningen van anderen die ik me overigens vaak zelf inbeeld.

‘Dat is het gekke aan veel pijn hebben, op een bepaalde manier zijn de prioriteiten duidelijker en zie je de dingen helderder.’


Melanie Huyghe: ‘Ik zie er schattig uit, maar ben gelukkig heel mondig.’

Tweewekelijks vertelt iemand van telkens weer een andere leeftijd hoe die in het leven staat. Wilt u dat ook doen? Mail naar joke@jokevancaesbroeck.be


Lees ook

Lees andere getuigenissen


Bron: De Standaard

Naar Facebook

Naar de website


Scroll naar boven