Joël De Ceulaer schrijft deze week een brief aan Gwendolyn Rutten. Deze Uitkijkpost kan sporen van spot of satire bevatten.
Joël De Ceulaer – De Morgen
15 mei 2026
Leestijd: 5 min
Beste Gwendolyn Rutten
Natuurlijk hebt u gelijk. Natuurlijk hadden wij het Songfestival moeten boycotten. Natuurlijk zou de VRT dat met oorlogsmisdaden besmette feest dit jaar niet mogen uitzenden.
Dat u voor dat standpunt door een aantal Joodse activisten wordt beschuldigd van antisemitisme, en zelfs door de premier door het slijk werd gehaald, heeft mij kwaad gemaakt.
Met deze brief wil ik u verdedigen en uw aanklagers betichten van valsheid en inconsequentie.
Om het met Emile Zola te zeggen: het is mijn taak om te spreken, ik wil niet medeplichtig zijn, want dan zouden mijn nachten verstoord worden door de geest van de onschuldige die moet boeten voor een misdaad die zij nooit begaan heeft.
Het is zo erg dat ik mij afvraag of uw critici zich niet zélf schuldig maken aan wat ze u verwijten.
Laat mij dat uitleggen.
Wat u hebt gezegd: de organisatie van het Songfestival is te laf en te afhankelijk van het geld van een Israëlische sponsor om dat land uit te sluiten. Dat is uiteraard volkomen correct. Daar zit geen greintje antisemitisme in.
Ten eerste heeft kritiek op Israël met antisemitisme niets te maken.
Ten tweede knijpen organisatoren voor het geld altijd graag een oogje dicht – of dat geld nu uit Israël of Qatar of Zoerle-Parwijs komt, doet er niet toe. Geld is geld. Voor geld danst de beer. Wie betaalt, bepaalt. Zo werkt dat.
Ik begrijp dat Joodse organisaties vandaag erg alert en gevoelig zijn. antisemitisme is een vuil beest.
Als ik zie dat Gentse studenten hun gezicht mummificeren en verbergen achter een Palestijnse sjaal omdat ze denken dat het stoer is om Hamasje te spelen, ben ik ook ontzet en begint mijn wijsvinger spontaan tegen de zijkant van mijn voorhoofd te tikken.
Terreur verdraagt geen relativering: 7 oktober 2023 was een pikzwarte dag.
De aanval die u te verduren kreeg, zou zelfs de meest gestoorde satiricus zich niet kunnen permitteren
Maar de genocidaire oorlog die Benjamin Netanyahu daarna op Gaza losliet, duurt al bijna duizend pikzwarte dagen.
Deze Israëlische regering heeft alle planetaire fatsoensgrenzen overschreden.
Dat België het podium deelt met dat land, en dat de VRT dat nog uitzendt ook, is volkomen ongepast.
Dank dat u dat punt in De afspraak wilde maken.
De aanval die u daarom te verduren kreeg, zou zelfs de meest gestoorde satiricus zich waarschijnlijk niet kunnen permitteren.
Voor het Joods Informatie- en Documentatie centrum, kortweg JID, waren uw uitspraken “een schoolvoorbeeld van de meest flagrante antisemitische clichés en stereotyperingen, waar de nazi’s jaloers op zouden zijn”.
Jazeker, het JID schreef dat de nazi’s ‘jaloers’ zouden zijn op wat u had gezegd.
De nazi’s! Jaloers! Op u!
Met alle respect en stil ontzag voor het peilloze leed dat het Joodse volk moet dragen, maar met die vergelijking zet het JID zichzelf buiten elk redelijk debat.
En dan deed premier De Wever er nog een schep bovenop. In zijn speech bij de herdenking van de Holocaust verwees hij naar de “banaliteit van het kwaad”, waarmee hij uw uitspraken over Eurosong voor ogen had:
“Als het antisemitisme naar de mainstream elite doorsijpelt, dan groeit een vruchtbare voedingsbodem voor extremistisch en gewelddadig denken. Dat zet de deur open naar de barbarij.”
Als het niet zo tragisch was, dan zou het om te lachen zijn.
Wie de politiek in Vlaanderen de jongste decennia een béétje heeft gevolgd, weet dat één verwijt door de rechterzijde altijd wordt weggehoond: de reductio ad Hitlerum.
Hoe vaak hebben critici van het Vlaams Blok niet te horen gekregen dat vergelijkingen met de jaren 30 van de vorige eeuw niet opgaan.
Dat verbod op verwijzingen naar Hitler en de nazi’s geldt nog steeds: wie Trump vergelijkt met Hitler, maakt zich volgens de rechterzijde belachelijk.
Ik ga eerlijk zijn: de rechterzijde heeft een punt. Uiteraard is Trump geen Hitler.
Maar aan uw adres bleven de nazi-vergelijkingen komen.
Joseph Goebbels, propagandaminister van Hitler, zou volgens het JID ‘trots’ op u zijn.
En dat is allemaal gepasseerd zonder al te veel tegenstand.
Ik heb ook de tweets en opiniestukken gemist waarin uw partijgenoten bij Anders openlijk uw verdediging op zich namen.
U hebt uzelf toch vooral alleen moeten verdedigen. Zo gaat dat als het Andersen aan lef ontbreekt.
Toen N-VA-Kamerlid Michael Freilich kritiek kreeg omdat hij in de VS had gepleit voor een regeling die illegale besnijdenissen mogelijk zou maken, noemde het JID hem de nieuwe Alfred Dreyfus, de Joodse officier die eind 19de eeuw ten onrechte werd beschuldigd van hoogverraad, tot Emile Zola hem verdedigde.
Laat mij vandaag dus maar de Zola Vandenaldi zijn: als iemand hier het lot van Dreyfus te beurt valt, dan bent u het, en niet Freilich.
U vindt dat Israël het niet verdient om deel te nemen aan een vreedzame Europese liedjes wedstrijd – Israël zal zelfs winnen.
U wordt daarom door het JID vergeleken met Goebbels en door de premier van België met Adolf Eichmann, de bureaucraat die Auschwitz deed draaien en in wie filosoof Hannah Arendt de banaliteit van het kwaad zag.
Lees: de massamoordenaar als het volgzame radertje in de machine.
Daarom sluit ik af met dit licht prikkelende vraagje:
Als men u, die pleit voor een boycot,
vergelijkt met daders van de ergste genocide uit de geschiedenis van de mensheid, is dat dan eigenlijk geen schromelijke minimalisering van de Holocaust?
Goede moed,
Joël De Ceulaer,
Senior provocateur
Lees ook
Lees ook
Klik op de hyperlinks
en lees meer berichten
Bron: De Morgen