Journaliste Barbara Debusschere stelt vast dat er in verschillende landen beweging zit wat Israël en Gaza betreft, maar dat het nog altijd veel te weinig is. ‘Hoe meer mensen sancties eisen, hoe moeilijker het voor leiders wordt om te blijven hangen in gratuite verklaringen.’
Barbara Debusschere – De Morgen
29 juli 2025
Leestijd: 3 min
Hoe kan het dat Israël niet al maanden economisch en politiek is afgesneden of gesanctioneerd?
De Israëlische aanval op Gaza heeft al lang de grenzen overschreden van evenredige zelfverdediging als reactie op de gruwelijke massaslachting door terreurgroep Hamas.
Het is een wraakoefening geworden van de extreemrechtse regering van premier Benjamin Netanyahu.
“Israël begaat oorlogsmisdaden in Gaza”, stelt voormalig Israëlische premier Ehud Olmert.
Het is dankzij moedige fotografen in deze hel op vijf uur vliegen dat er nu iets beweegt.
Hun beelden van uitgemergelde kinderen doen de Amerikaanse president Donald Trump, die de macht heeft om dit te stoppen, besluiten dat “de echte uithongering in Gaza moet stoppen”.
Israël last nu ‘tactische pauzes’ in om hulp toe te laten.
Maar dat zal de vernietiging en de hongersnood niet stoppen. Er is snel veel meer nodig: massale voedselhulp, een staakt-het-vuren én maatregelen van andere landen die dat kunnen afdwingen en dus in verhouding staan tot dit doelbewuste bloedbad onder burgers.
Westerse landen moeten alle wapenverkoop aan Israël stoppen en sancties opleggen. Dat dat niet of nauwelijks gebeurt, is onwerkelijk en voedt de machteloosheid bij burgers.
Toch kunnen wij iets doen, leggen experts uit aan collega Simon Tibo.
Niet alleen foto’s, maar ook onze stemmen hebben effect, al voelt dat niet zo.
Els Hertogen, directeur van 11.11.11, wijst op de grote protestmars voor Gaza in Brussel vorige maand.
Sindsdien spreken steeds meer politici zich uit, ook binnen de meerderheid, zoals Zuhal Demir (N-VA) en Sammy Mahdi (cd&v).
“Dat kan alleen maar omdat de steun uit de bredere samenleving zo groot is”, zegt Hertogen.
Ook Europese landen verliezen hun geduld nu de publieke verontwaardiging toeneemt.
- Frankrijk en het VK willen Palestina erkennen.
- Europa stelt een eerste concrete sanctie voor: Israël uitsluiten van financiering via Horizon Europe, het EU-vlaggenschip programma voor onderzoek en innovatie.
- Een veertigtal EU-parlementsleden roept op tot economische sancties.
- Ook bondgenoten van Israël, zoals Nederland en Polen, verklaren dat de oorlog in Gaza “nu moet stoppen”.
Het is veel te weinig. En het is cynisch dat er pas nu, nu er beelden van uitgehongerde kinderen circuleren, iets beweegt in de mainstream.
In Gaza worden mensen al bijna 22 maanden door de gehaktmolen gedraaid.
Maar het is een begin en toont dat het zin heeft van je te laten horen en hierover te spreken.
Hoe meer mensen sancties eisen, hoe moeilijker het voor leiders wordt om te blijven hangen in gratuite verklaringen.
Wie slogans zoekt, kan zelfs terecht bij de kleine maar groeiende groep Israëli’s die protesteren.
‘Revenge is not a policy’, scanderen zij.
Politci met koudwatervrees kunnen inspiratie vinden bij Robert McNamara, Amerikaans defensieminister tijdens de Vietnam-oorlog.
“We were wrong, we were terribly wrong”, gaf hij later toe.
Die woorden prijken beschamend tussen foto’s van verminkte oorlogsslachtoffers in het War Remnants Museum in Ho Chi Minh-stad.
Ook leiders die nu niet handelen zullen in het beste geval, namelijk wanneer zij ooit ontwaken uit hun blindheid, op zo’n pijnlijke manier de geschiedenis ingaan.
Barbara Debusschere
Wetenschapsjournalist
Lees ook
Lees andere berichten in deze categorieën
Bron: De Morgen