Al maanden probeert N-VA-voorzitter Valerie Van Peel water en vuur rond Gaza te verzoenen. Haar partij ondervindt er steeds zwaardere gevolgen van. Hoelang is dit nog houdbaar?
Ann De Boeck – De Morgen
22 augustus 2025
Leestijd: 4 min
“Gelieve de journalisten te negeren, op vraag van de partijwoordvoerder.”
Het was een duidelijke boodschap die donderdag via WhatsApp werd verspreid onder de parlementsleden van N-VA.
Nu de partij onder een vergrootglas ligt omwille van haar afwachtende houding tegenover Israël, doet de partijtop er alles aan om de interne verdeeldheid over de kwestie uit de pers te houden.
Voor een partij die doorgaans een hechte falanx vormt, lukt dat opvallend slecht.
De voorbije maanden stonden Israël-kritische stemmen als Zuhal Demir, Geert Bourgeois en Wilfried Vandaele openlijk tegenover haviken als Theo Francken.
Daarbij kwam de uitgesproken pro-Israëlische stem van Antwerps-Joodse mandatarissen als Michael Freilich en André Gantman.
En dan moest deze week nog komen.
Net niet op de vuist
Afgelopen zaterdag ging Antwerps gemeenteraadslid Joël Gemeiner net niet op de vuist met een 20-jarige tiktokker die in Antwerpen pro-Israëlische stickers van een elektriciteitskast probeerde te trekken.
“Bijzonder onhandig”, gaf hij achteraf toe.
Het filmpje van de ruzie ging viraal op sociale media, waarna hij doodsbedreigingen kreeg en zijn horecazaak overspoeld werd met slechte recensies. Hij trok zich even terug uit het publieke leven.
Daags nadien kreeg N-VA-Kamerlid Michael Freilich, de voormalige hoofdredacteur van Joods Actueel, de volle laag.
Aanleiding was zijn bericht op X over Marah Abou Zouhri, de 20-jarige Palestijnse die zwaar ondervoed naar een Italiaans ziekenhuis werd overgebracht en daar overleed.
Freilich benadrukte dat de vrouw aan kanker leed.
“Dat cruciale detail wordt door de massamedia verzwegen.”
Filosofische bui
In een filosofische bui was het Vlaams minister-president Matthias Diependaele (N-VA) die de ergernis compleet maakte. Aanleiding was zijn ontboezeming in het parlement over zijn persoonlijke morele strijd.
“Hoe leg je uit wie nu de grootste smeerlap is in dit conflict? Is het diegene die op kinderen schiet, of diegene die kinderen gebruikt als levend schild? Ik weet het niet.”
Beschamend, vonden coalitiepartners cd&v en Vooruit.
Zelfs als de verwarring van N-VA-parlementslid Karolien Grosemans in diezelfde commissie een stom misverstand was – ze verstond de naam van de vermoorde Palestijnse journalist Anas al-Sharif als ‘Hamas’ – dan nog lijkt de dubbelzinnige partijlijn van N-VA rond het conflict in Gaza meer kwaad dan goed te doen.
Langs beide kanten groeit de frustratie.
“Valerie (partijvoorzitter Valerie Van Peel, ADB) woont zelf niet in Antwerpen, waardoor ze onze gevoeligheden niet zo goed begrijpt.
“Veel mensen hebben alleszins niet het gevoel dat ze veel moeite doet om onze gemeenschap te verdedigen”, klinkt het binnen de Antwerps-Joodse flank.
Daar rekenen ze op de steun van titelvoerend burgemeester en premier Bart De Wever.
Bij oud-parlementslid Wilfried Vandaele, ex-Volksunie, klinkt een heel ander geluid:
“Ik zou liever zien dat de partij wat scherper uit de hoek komt. Als volksnationalist van de oude stempel ben ik sowieso al voorstander van het zelfbestuur voor de Palestijnen. Maar eigenlijk gaat het allang niet meer over zelfbestuur. Dit gaat over mensenrechten. Wat Israël doet, is een genocide. Daar is geen excuus meer voor.”
Dat de partij rekening moet houden met politieke gevoeligheden, zoals die van de Joodse achterban, begrijpt Vandaele.
Net zoals het logisch is dat De Wever zijn federale regering samen wil houden.
Maar volgens Vandaele deelt een meerderheid binnen de partij zijn mening om Israël scherper te veroordelen.
“Veel afdelingen en militanten vinden dit niet meer kunnen.”
Het toont aan hoezeer de visies binnen N-VA uiteenlopen. Volgens de ene is Van Peel veel te soft voor Israël, voor de andere te hard.
Inreisverbod
Het is niet dat Van Peel heeft stilgezeten na haar komst in april. Kort na haar aantreden besliste het partijbureau onder haar impuls om een kritischer standpunt tegenover Israël in te nemen.
De partij steunt nu sancties tegen Israël als drukkingsmiddel, zij het liefst op Europees niveau. Maar aangezien Europa intern verdeeld is, blijven die sancties voorlopig uit.
Wat wil N-VA dan wél?
Drie weken geleden pleitte Van Peel in het VTM Nieuws om dezelfde nationale sancties als Nederland te treffen.
Ze verwees daarbij naar het inreisverbod voor de extremistische ministers Bezalel Smotrich en Itamar Ben-Gvir.
“Daar moet zelfs geen discussie over zijn.”
Toch zijn de Vlaamse en de federale regeringen, beiden geleid door N-VA, sindsdien nog niet samengekomen.
De Wever plant volgende week een eerste vergadering.
Van Peel zei al meermaals dat ze zich verzet tegen emotionele slogans en perceptiepolitiek. Maar wat stelt haar partij hier tegenover?
Binnen N-VA valt te horen dat de stabiliteit van de partij en van de regeringen de prioriteit krijgt.
Niemand wil de boel intern kapotschoppen, want daar hebben Palestijnen ook niets aan. Toch is de vraag of die dubbelzinnige houding niet net het omgekeerde effect heeft.
Valerie Van Peel en de partijwoordvoerder van N-VA waren niet bereikbaar voor commentaar.
Lees ook
Lees meer berichten
In de categorie Gaza
Bron: De Morgen