Meer dan twintig voormalige Belgische ambassadeurs en topdiplomaten roepen de regering op eindelijk actie te ondernemen tegen Israël. Als Ierland en Slovenië het al durven, waar wachten we dan nog op?
31 juli 2025
Leestijd: 4 min
“Als het over Gaza gaat, zijn we ineens ons morele kompas kwijt”
Tijdens tientallen jaren in actieve Belgische diplomatieke dienst hebben wij talloze demarches moeten ondernemen om België te profileren als een loyale en proactieve pijler van een rechtvaardigere internationale rechtsorde en verdediger van de mensenrechten.
Die aanpak leek tot de essentie te behoren van ons internationale optreden. Zo moesten wij zo veel mogelijk landen aansporen tot een zo ruim mogelijke erkenning van het Internationaal Strafhof (ISH).
Maar zodra de Israëlische premier in het vizier kwam van het Strafhof, meenden sommigen ineens beter dan de rechters van het ISH te weten wat al dan niet een genocide zou zijn.
In de hoofdsteden van tal van landen hebben wij deelgenomen aan delegaties van ambassadeurs om de plaatselijke autoriteiten aan te sporen drastische maatregelen te nemen tegen Rusland, na de invasie van Oekraïne.
Maar als het over Gaza en de Palestijnse kwestie gaat, lijken we dat morele kompas kwijt te zijn.
Sinister spel
Hoewel het lenigen van het menselijke leed in Gaza het dringendst is, gaat het om veel meer dan een humanitaire kwestie.
De dramatische situatie waarin het Palestijnse volk zich bevindt, heeft wel degelijk politieke oorzaken: het gaat om een volk dat al decennialang op een vreselijke manier wordt vernederd en opgejaagd, verdreven uit zijn dorpen en steden en opgesplitst in steeds nauwer wordende corridors.
Al decennialang krijgen we te horen dat het nog te vroeg of niet opportuun is om een Palestijnse staat te erkennen, terwijl iedereen weet dat Israël er op het terrein alles aan doet om enige coherente Palestijnse staatsstructuur onleefbaar te maken.
Dit sinistere spel is al tientallen jaren bezig en zeker onze collega’s die op post zijn geweest in Tel Aviv of in Jeruzalem, kunnen daarover in detail getuigen.
Terwijl de media-aandacht terecht naar Gaza gaat, hebben extremistische kolonisten ondertussen vrijwel de vrije hand gekregen op de Westelijke Jordaanoever en worden ook in Oost-Jeruzalem Palestijnse instellingen en huizen ontmanteld.
En dan hebben we het niet eens over de vele honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen die al drie generaties lang met een precair statuut verblijven in Libanon, Jordanië en Syrië.
UNRWA, het bevoegde VN-agentschap, probeert momenteel bijna zes miljoen Palestijnen ondersteuning te bieden.
Koekoeksjong
Israël mag dan al een democratie zijn binnen de “grenzen van 1967”, het is dat zeker niet in de bezette gebieden, waar een soort militair regime heerst met alle kenmerken van een apartheidsstaat.
Ja, de vreselijke crisis in Oost-Congo en de burgeroorlog in Soedan hebben ook onze prioritaire aandacht nodig, maar er is een groot verschil: Israël zit als een koekoeksjong in ons nest, het krijgt alle steun, het maakt zelfs deel uit van ons militair-industrieel complex en er is uitgebreide universitaire samenwerking.
België zou te klein en te zwak zijn om zijn stem te laten horen?
Ierland en Slovenië hebben wél die durf gehad, net als talloze landen van het Zuiden die er niet voor terugdeinzen om zich openlijk uit te spreken over Israël.
Als de EU niet wil bewegen, dan moet België alvast sterke bilaterale signalen geven.
Iedere diplomaat weet dat een staat beschikt over een reeks instrumenten om zijn onvrede te uiten, gaande van het geregeld ontbieden van de Israëlische ambassadeur in Brussel, over het onderschrijven van de duidelijke taal en de actie van Francesca Albanese, de Speciale Rapporteur van de VN-Mensenrechtenraad in de Palestijnse gebieden, tot een boycot van producten uit de bezette gebieden, sancties tegen kolonisten én het garanderen van de fundamentele rechten van het Palestijnse volk, met inbegrip van de erkenning van de Palestijnse staat.
Deze open brief kwam er op initiatief van de voormalige ambassadeurs Jean-Louis Mignot en Jozef Smets en hij werd ondertekend door meer dan twintig voormalige Belgische ambassadeurs en hoofden van diplomatieke missies.
Al deze diplomaten hebben tientallen jaren diplomatieke ervaring, op post in talloze landen.
Ondertekend door:
- Renier Nijskens
- Johan Swinnen
- Lode Willems
- Pol De Witte
- Nancy Rossignol
- Hervé Goyens
- Michel Lastchenko
- Bart Ouvry
- Ivo Goemans
- Luc Teirlinck
- Leo D’aes
- Benoît Cardon de Lichtbuer
- Antoine Thomas
- Rudi Veestraeten
- Frank Van De Craen
- Danielle Haven
- Michel Godfrind
- Dirk Verheyen
- Philippe Jottard
- Jean-Louis Mignot
- Jozef Smets
Lees ook
Overzicht
Lees alle berichten in deze categorieën
Bron: De Standaard