Als het de goede kant uitgaat met Europa, zal dat dankzij Clara Van Hemelrijck (39) zijn. Als dochter van gewezen VRT-journalisten Martine Tanghe en Jos Van Hemelrijck gaf ze een lucratieve advocatencarrière op om voor de Europese Unie te werken, ‘een job die er écht toe doet’. Vandaag spreekt ze over de band die ze met haar moeder had, 39 jaar nadat ze samen op de cover van HUMO prijkten.
Joost Vandensande – Humo
15 juni 2026
Leestijd: 23 min
‘Ik heb van mama geleerd dat het oké is graag te werken. Mijn carrière is een belangrijk deel van wie ik ben, net als bij mama’
Clara Van Hemelrijck
Clara Van Hemelrijck ontvangt me in haar prachtig gerenoveerde huis in Vossem, pal in de groene rand van de hoofdstad. De blik gaat meteen naar de prachtige, wild ogende tuin – een idylle met kippen, moestuin en een vijver waar een reiger druk omheen cirkelt. De natuur is een constante en een voorwaarde in haar leven, zegt ze.
‘Ik woonde met mijn ouders midden in een bos in Lubbeek, ver weg van alles. Als puber was dat niet gemakkelijk, maar zo geraakte ik er wel mee verbonden.’
Binnen heeft de tipi van haar kinderen Max (9) en Johanna (8) de woonkamer ingepalmd. Zelf heeft ze er een korte nacht opzitten, na lang vergaderen.
Van Hemelrijck werkt als attaché voor de Raad van de Europese Unie, en komt daarmee aardig in de buurt van haar meisjesdroom: de eerste vrouwelijke president van Europa worden. Daar moet ze nu om lachen.
CLARA VAN HEMELRIJCK «Ik deed toen vaak zulke uitspraken. Weliswaar met de naïviteit van een 16-jarige, maar ik meende wat ik zei.
«In het jaarboek van het zesde middelbaar, waar iedereen een adjectief kreeg, noemden ze mij ‘ambitieuze Clara’. Ik weet niet of dat een compliment was, maar ik nam het wel zo op (lacht).
«Ik was heel geëngageerd en nam deel aan het Europees Jeugdparlement.
«Het was voorbestemd dat ik deze richting zou uitgaan, ik vond Europa toen al interessant. Ik vind het ook geweldig om met zoveel nationaliteiten samen te werken.
«Ik ben in Dublin op Erasmus geweest, en datzelfde internationale gevoel ervaar ik nu op mijn werk.»
HUMO Je werkt als Customs and Excise Attaché bij de Permanente Vertegenwoordiging van België bij de Europese Unie. Ga je over de beruchte handelstarieven?
VAN HEMELRIJCK «Nee, wel over de uitvoering. Mijn specialiteit is douanerechten en accijnzen. Ook energie valt daaronder, zoals de belasting op elektriciteit en gas.
«Gisteravond hebben we tot laat gesproken over de accijnzen op tabaksproducten en vapes, en onlangs nog namen we belangrijke beslissingen over e-commerce.
«We vertegenwoordigen België in Europa, waarbij ik me specifiek bezighoud met de economische en financiële dossiers, en de bijbehorende wetgeving en beleid.
«Die dossiers bereiden we voor in werkgroepen waar alle 27 lidstaten zijn vertegenwoordigd. Mijn collega’s komen uit Spanje, Hongarije, Denemarken, noem maar op.
«We proberen daar tot een tekst te komen waar iedereen achter staat. En dan gaat die naar de ministers en wordt alles, in het beste geval zonder veel discussie, afgetekend.»
Bron Marco Mertens
HUMO De Permanente Vertegenwoordiging is één van de belangrijkste diplomatieke posten. Ambieer je een diplomatieke carrière?
VAN HEMELRIJCK «Vroeger wilde ik, behalve president van Europa, ook diplomate worden. Ik heb zelfs het diplomatieke examen afgelegd. Ik was toen hoogzwanger van Johanna, tijdens de test Frans had ik al voorweeën.
«Ik ben, tegen mijn verwachtingen in, tot de allerlaatste proef geraakt, een interview, en dat is verschrikkelijk verlopen: ik was net weer beginnen te werken, ik had me met een baby en een peuter thuis niet kunnen voorbereiden en kampte met een immens slaaptekort. Ik had 49 op 100.»
HUMO Eén puntje tekort?
VAN HEMELRIJCK «Ik was zó teleurgesteld, terwijl ik eigenlijk al helemaal geen diplomaat meer wilde worden – het was enkel die meisjesdroom die nog speelde.
«Ik werkte toen als advocate, wat ik negen jaar heb gedaan. Maar het was wel een kantelmoment: ik wist dat ik de advocatuur wilde verlaten en voor een publieke functie wilde kiezen.
«Mensen verklaarden me gek toen ik mijn job opgaf. Ik werkte in een gerenommeerd internationaal kantoor, met prachtige bureaus waar ’s ochtends vers fruit klaarlag, verdiende goed de kost en vloog businessclass naar China.»
HUMO Wat voor werk deed je precies?
VAN HEMELRIJCK «Ik verdedigde vooral niet-Europese bedrijven in antidumpingzaken en douanedossiers.
«Als Europese bedrijven oneerlijke concurrentie ondervinden – als bijvoorbeeld zonnepanelen uit China onder de marktprijs worden verkocht – kunnen ze een klacht indienen bij de Europese Commissie.
«Ik stond dan aan de andere kant, en ik heb wéken doorgebracht in fabrieken in China, Japan en Taiwan. Dat was geweldig om te doen. Maar na negen jaar was het genoeg geweest.»
HUMO Ook al lag er een prachtige carrière voor je in het verschiet.
VAN HEMELRIJCK «Mijn ouders hebben daarin een grote rol gespeeld. Ik heb van thuis meegekregen dat het een eer en een genoegen is om voor de publieke sector te werken.
«Ik vind mezelf meer terug door het algemeen belang te dienen dan dat van één bedrijf dat toevallig dure advocaten kan betalen. Ik heb nu het gevoel dat mijn werk er écht toe doet. We hebben impact, we kunnen mee een beleid uittekenen.»
HUMO Je ouders hebben een vlakke carrière gemaakt, en nooit de behoefte gevoeld om in de hiërarchie op te klimmen.
VAN HEMELRIJCK «Nee, ze maakten puur inhoudelijke keuzes. Dat is ons ook meegegeven. Niet dat ze ons carrièreadvies gaven, maar je wordt natuurlijk gevormd door wat je ziet: ik wíst dat je bij de overheid een mooie carrière kon uitbouwen. Het heeft me geholpen om te durven gaan voor wat ik echt wilde. En het was ook niet dat mijn ouders onder de indruk waren dat ik bij een chic advocatenkantoor in Brussel werkte.»
‘Als collega’s zeggen dat ik mooi spreek en de dingen helder uitleg, antwoord ik: ‘Dat heb ik van mijn mama, a very famous journalist’’
HUMO Via de FOD Financiën kwam je eerst nog op het kabinet van Vincent Van Peteghem terecht, die toen minister van Financiën was in de Vivaldi-regering. Je had geen partijkaart?
VAN HEMELRIJCK «Ik ben niet verbonden aan de CD&V of een andere partij, maar ik had wel altijd een grote interesse in politiek en beleid.
«Toen heb ik voor het eerst de keerzijde van de pers gezien. Ik vond het erg frustrerend dat niemand geïnteresseerd was in alle goede dingen die we deden.
«Niemand klikt op een artikel waarin wordt gezegd dat de regering haar werk goed doet, maar als er discussie ontstaat, vliegt iedereen erop. Als dochter van twee journalisten vond ik dat confronterend. Op de kabinetten trof ik ook vooral mensen die het beste met ons land voorhadden.»
HUMO Je studeerde rechten, en op je cv zag ik overal ‘magna cum laude’ staan.
VAN HEMELRIJCK «Ik ben zo’n typisch oudste kind, dat altijd haar best deed (lacht).
«Even dacht ik Germaanse filologie te gaan studeren, maar uiteindelijk wilde ik niet hetzelfde doen als mama: ik had geen zin om met haar te worden vergeleken.
«Wat ik goed kan, is de essentie halen uit een omvangrijke hoeveelheid informatie. In grote dossiers kan ik meteen helder uitleggen wat onze positie is: hier draait het om, dít kunnen we doen.
«Dat deed ik als advocaat voor mijn cliënten, op het kabinet voor de minister en nu ook voor de Raad.»
HUMO Dat kun je gerust journalistiek werk noemen.
VAN HEMELRIJCK (lacht) «Inderdaad. Ik heb vaak het gevoel dat ik vergelijkbaar werk doe als mijn ouders, maar dat mijn publiek alleen veel beperkter is. Ik zal het wel van nature hebben meegekregen.»
HUMO Net als je talent om helder te formuleren. Ik merkte meteen hoe goed je spreekt, en hoe aangenaam het is om naar je te luisteren.
VAN HEMELRIJCK «Dat is één van mijn sterktes – naast mijn vele zwaktes (lacht). En daarin lijk ik zeker op mijn mama.
«Ik vraag me af: is dat ook van nature, of komt dat door de voorbeelden die je worden gesteld? Als kind werd ik vaak gecorrigeerd op mijn taalgebruik, en aangemaand om de dingen rustig uit te leggen.
»In vergaderingen met Europese collega’s krijg ik weleens het compliment dat ik zo mooi spreek en de dingen duidelijk uitleg.
«Dan zeg ik: ‘Dat heb ik van mijn mama, she was a very famous journalist.’ Ik zie het vooral als lof voor haar.»
HUMO Je vader was een echte wereldreiziger en verbleef maanden op de Zuidpool, je moeder trok al heel vroeg naar Cuba. Samen voeren ze in 1985 de Atlantische Oceaan over met een houten zeilschip. Je deelt die blik op de wereld, net als je broers. Jan Bos werkte jaren in Zuid-Amerika.
VAN HEMELRIJCK «We houden van reizen, van de verhalen en de dromen errond. Maar het is niet dat we met het gezin spectaculaire reizen maakten.
«Onze vakantie bestond doorgaans uit een maand op een zeilboot in Nederland of Frankrijk. Vertrekken vanuit Blankenberge en dan naar het Veerse Meer, de Kanaaleilanden of de Bretoense kust. En vaak in de regen (lacht).
«Mijn broers en ik zijn alle drie zeilers geworden. Ik zeil ook met mijn gezin, deze zomer huren we een boot en gaan we varen rond de Griekse eilanden.»
‘Veel voordelen heeft het me niet opgeleverd om ‘de dochter van’ te zijn, behalve tickets voor ‘Het swingpaleis’’
HUMO Deze landrot wuift je vanaf de kade wel uit.
VAN HEMELRIJCK «Ik vind het ook spannend, hoor. Met het ouder worden ben ik me er meer van bewust wat er allemaal kan mislopen. Mijn man zeilt gelukkig ook. We zijn al heel lang samen, we hebben elkaar trouwens leren kennen op het Europees Jeugdparlement.»
HUMO Werkt hij ook voor de Europese Unie?
VAN HEMELRIJCK «Nee, hij werkt als burgerlijk ingenieur voor een groot chemisch bedrijf. We zijn nog met mijn papa gaan zeilen, en heeft toen veel beter opgelet dan ik. Dat merk ik nu we alles alleen moeten doen. Bij mij ging papa’s uitleg er bij het ene oor in en het andere er weer uit, maar hij wilde nog indruk maken op zijn schoonvader (lacht).»
HUMO Wat trekt je zo aan in het zeilen?
VAN HEMELRIJCK «De eenvoud. Wij kamperen ook graag, en trekken weleens de bergen in. Dat back-to-basicsgevoel trekt ons aan: geen ontvangst, geen douches, alleen de natuur en de blik gericht op de horizon.
«Opnieuw: als kinderen van twee ambtenaren zijn we niet in luxe opgegroeid. Hier achteraan in de tuin met z’n allen rond een vuurschaal zitten en marshmallows maken – dát is voor mij het ware leven.»
HUMO Droom je ervan om zo’n lange zeilreis te maken als je ouders?
VAN HEMELRIJCK «Dromen wel, maar wanneer zou dat ervan komen? En lukt dat met de kinderen? Mijn ouders hebben dat gedaan voordat mijn broers en ik geboren waren. Wat zij toen deden, was bijzonder: weinig mensen die zo’n avontuur durfden aan te gaan.»
AFKNAPPER
HUMO In 1987, drie maanden na je geboorte, gaf je moeder een pakkend interview aan HUMO, waarin ze haar intense gevoelens voor jou uitsprak. Het gesprek diende als inspiratie voor je recente optreden op het literaire evenement De Verschijningen. Hoe was het om haar woorden te herlezen?
VAN HEMELRIJCK «Héél bijzonder. Herkenbaar ook, omdat ik intussen zelf mama ben. Die eerste maanden zíjn heel intens: je zit in een bubbel en wilt voor eeuwig thuis kunnen blijven bij je kind. Maar dat gevoel vervaagt heel snel. Het is wel fijn om zoiets tastbaars als dat interview te hebben.»
HUMO Op De Verschijningen sprak je voor het eerst over je band met je moeder.
VAN HEMELRIJCK «Omdat het niet per se over Martine Tanghe ging, maar vooral over wat het betekent om dochter te zijn. En dan vooral de oudste dochter. Ik vind dat iets heel fascinerends, je plaats in het gezin.
«Voor dat evenement dwong ik mezelf ook om eens iets te schrijven. Ik schrijf veel voor mijn werk, maar altijd over technische zaken, nooit eens een mooie en persoonlijke tekst. Ik word dit jaar 40, en dacht: waarom niet? Dat had ik ook met dit interview.»
HUMO Wat maakt de relatie tussen een moeder en haar oudste dochter zo bijzonder?
VAN HEMELRIJCK «De meeste van mijn vriendinnen zijn de oudsten in hun gezin, en we lachen ermee dat het echt een ding is. Het zit in de verwachtingen: je hebt het voorbeeld van je moeder, en dat wil je evenaren. Maar dat lijkt een evidentie, en dus wil je béter doen.
«Ik heb ook geschreven dat moeders en oudste dochters heel streng zijn voor elkaar. Ze zien zichzelf, en ze willen beter.»
HUMO Dat vond ik een opvallende zin.
VAN HEMELRIJCK «Maar die schreef ik met alle liefde! Ik merk dat ik nu hetzelfde doe bij mijn dochter, ook al is zij de tweede in ons gezin: ik zie vooral de vrouw die ze kan worden.
«Ik heb één keer een interview gedaan samen met mama, en toen zei ze: ‘Clara is in alles beter dan ik.’ Wat uiteraard niet zo was, maar dat gevoel herken ik nu dus ook.
«Mama was erg trots op ons alle drie, ze vond ons oprecht perfecte kinderen. Maar dan zijn die verwachtingen dus wel hoog.
«Bij oudste kinderen komen sowieso veel druk en verantwoordelijkheid te liggen. Er wordt verwacht dat zij het wel zullen regelen, zeker als het meisjes zijn: zorg jij even voor je broertje? Of: doe dat maar zelf, je bent al flink en groot.
«Dat neem je mee voor de rest van je leven. Ik merk het bij mezelf: ik heb de neiging om veel te doen. Oudste dochters zijn ook flink, behalen goeie punten. Daar moeten wetenschappelijke verklaringen voor zijn, zeg ik altijd (lacht).»
HUMO Je moeder was véél: ze bracht drie kinderen groot, en hield er een succesvolle carrière op na. Maar veel tijd voor zelfzorg was er niet, schrijf je ook.
VAN HEMELRIJCK «Ik heb het aan mijn mama te danken dat ik zo kan genieten van mijn werk, en mij er niet schuldig over voel.
«Gisteravond kwam ik heel laat thuis, dat hoort er gewoon bij. Bij mama was dat ook zo: ze werkte ’s avonds en in het weekend, maar we hebben ons daardoor niet minder geliefd gevoeld. We kwamen nooit iets tekort.
«Het is dus oké om gewoon graag te werken en je job belangrijk te vinden. Mijn carrière is een belangrijk deel van wie ik ben, net als bij mama.
«Mijn oudste zoon is in Duitsland geboren, en daar denken ze veel conservatiever: het idee dat ik na vier maanden weer ging werken, begrepen ze niet. Vrouwen blijven daar een jaar thuis en gaan nadien halftijds werken.»
HUMO Wat vind je van die regeling?
VAN HEMELRIJCK «Ik vind een jaar veel te lang. Dan word je vervangen of krijg je een andere functie – en het houdt de stereotiepe rolverdeling thuis alleen maar in stand.
«Maar in België moeten moeders dan weer te snel aan het werk – we ploeteren hier te veel. Iets langer kunnen thuisblijven, als moeder maar zeker ook als vader, zou veel helpen.
«Als ik in Duitsland kritiek kreeg omdat ik mijn kind zo snel achterliet, was mijn antwoord: ik ben zelf na drie maanden naar een onthaalmoeder gebracht en ik ben helemaal perfect.
«Ik laat me geen schuldgevoel aanpraten, want ik denk: mijn mama deed dat ook zo. Zij toonde: je kunt je job graag doen én drie kinderen hebben. Maar het was ook niet dat zij nog de tijd vond om naar de yoga te gaan.»
HUMO De vraag ‘Ben jij de dochter van Martine Tanghe?’ is wellicht de vervelendste die je kunt krijgen.
VAN HEMELRIJCK «Zeker als kind heb ik die vraag vaak gekregen. En ik wist altijd meteen dat het gesprek nergens toe zou leiden. Ik kan alleen maar ja antwoorden, en daar stopt het meestal. Dat vind ik zo’n afknapper.»
HUMO Je moeder was bekend in elke Vlaamse huiskamer. Heeft dat je parten gespeeld?
VAN HEMELRIJCK «Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mama met iemand moest delen. Een bekend nieuwsanker is nog iets anders dan een socialmediafenomeen of een zangeres: dan is het wellicht veel gemakkelijker om de dochter van Martine Tanghe te zijn.
«Veel voordelen heeft het me ook niet opgeleverd, behalve tickets voor ‘Het swingpaleis’ (lacht).
«En uiteraard ook de vele kansen die ik heb gekregen, door op te groeien in een warm nest, met veel boeken om me heen en ouders die me stimuleerden.»
HUMO Je lijkt wel op haar. Je hebt dezelfde stem.
VAN HEMELRIJCK «Vind je? Ik vind mezelf heel erg een Van Hemelrijck.»
PINNIG SARCASME
HUMO Welke waarden hebben je ouders je meegegeven?
VAN HEMELRIJCK «Dat je niet snel mag oordelen over mensen en situaties. En dat elk verhaal verschillende kanten heeft.
«Ik doe dat tot vervelens toe, vrienden worden daar soms gek van. Ik bied ook weinig troost als je over iemand wilt klagen. Dan zeg ik: die bedoelt dat waarschijnlijk niet zo.
«Mijn broers hebben dat ook, we zullen ook niet snel onze mening spuien. We zijn van het luisterende type, we praten met iedereen. We hebben vertrouwen in het goede in de mens.»
HUMO Jullie zijn optimistisch ingesteld.
VAN HEMELRIJCK «Ja, in de zin van: alles komt goed. Wij zijn geen mensen die veel problemen zien.
«Ik kan ook niet tegen polarisatie of negativiteit. Als iemand in een vergadering redenen begint op te sommen waarom iets niet zal lukken, vind ik dat heel vermoeiend.
«Maar zelf zal ik niet snel zeggen wat ik denk. Dat diplomatieke heb ik van mijn papa, ik wil iedereen te vriend houden.»
HUMO Je broers en jij rijden een mooi parcours. Stijn is media director bij RSC Anderlecht, en Jan Bos heeft een bedrijf dat zich onder meer toelegt op het hergebruik van afvalwater.
VAN HEMELRIJCK «We doen alle drie wat we graag doen. Stijn is het creatiefst, en staat het dichtst bij wat mijn ouders hebben gedaan. Hij heeft echt een leuke job. En ook Jan Bos doet het supergoed.
«We hebben onze prioriteiten op orde, geen van ons drieën is materialistisch ingesteld. Onze focus ligt op vrienden, lekker eten en vakantie. Het hoeft allemaal niet zo bijzonder te zijn, en dat helpt ons om onze weg te effenen.
«Als je gewoon graag werkt en je je verder niet te veel vergelijkt met anderen, vind je je draai.»
HUMO Hoe gaat het met jullie? Jullie hebben op korte tijd en veel te vroeg jullie beide ouders verloren.
VAN HEMELRIJCK «Het gaat goed met ons. (Pauzeert)
«Het leven gaat verder, en als je kinderen en een carrière hebt, word je gedwongen om gewoon verder te gaan.
«Voor Jan Bos is dat hetzelfde, hij heeft het erg druk, met twee jonge kinderen en zijn eigen bedrijf. Er is niet veel tijd om bij het verlies stil te staan. Maar we missen hen heel erg, dat spreekt voor zich.»
HUMO Hebben jullie dat ook meegekregen, dat het leven geleefd moet worden?
VAN HEMELRIJCK «Ja, mijn ouders hebben ook allebei hun ouders vroeg verloren. Maar wij waren er al, zij konden ook niet in hun bed blijven liggen.»
HUMO Jouw moeder is het journaal blijven presenteren terwijl ze een chemobehandeling onderging voor borstkanker.
VAN HEMELRIJCK «Iedereen maakt daarin zijn eigen keuzes, maar zij deed haar werk oprecht graag en ze zou het te veel missen. Ze had ook gewoon geen zin om thuis ziek te zitten.»
HUMO Nadat ze bij haar afscheid als nieuwsanker op audiëntie mocht bij de koning, zei ze: ‘Ik kom uit een eenvoudig arbeidersmilieu, ik had nooit gedacht dat zoiets voor mij weggelegd zou zijn.’ Het was één van de weinige keren dat ze naar haar afkomst verwees. Hoe heeft die haar gevormd?
VAN HEMELRIJCK «Ik weet het niet goed. Ik denk dat het voor haar heel bijzonder was om zo’n carrière uit te bouwen. Op haar 16de dacht ze niet: later presenteer ik het journaal voor 2 miljoen Vlamingen.
«Mijn ouders hebben nooit een uitgestippeld pad gevolgd. Ik ook niet, en ik denk niet dat dat hoeft. Het kan ook tegenwerken.»
HUMO Je moeder heeft op de nieuwsdienst wel haar kans gegrepen zodra ze die kreeg, en hield in de jaren 80 stand in een mannenwereld. ‘Met pinnig sarcasme als wapen,’ zoals haar collega Geert van Istendael het omschreef.
VAN HEMELRIJCK «Ook omdat ze gewoon heel goed in haar vak was.
«Er zijn nog interviews, van voor ik geboren was en ze nog maar net op de VRT werkte, waarin ze zegt, heel feministisch: ‘Ik vind dat ik dezelfde kansen moet krijgen als iedereen.’
«Dat vind ik zalig om te lezen.»
HUMO Dat was moedig voor die tijd.
VAN HEMELRIJCK «Zo was mama: zeker van haar stuk. En zo zijn wij alle drie: we werken hard en doen wat we graag doen, zonder in hoogmoed te vervallen.»
HUMO Je moeder kreeg al tijdens haar leven een iconische status toegedicht, en werd met lof overstelpt.
VAN HEMELRIJCK «Je hebt het icoon Martine Tanghe, over wie mensen gloedvol spreken: dat vind ik fijn, het maakt me heel trots.
«Maar er is ook onze mama, en dat is voor mij bijna een compleet andere persoon. Ik heb nog altijd vijfhonderd ongelezen e-mails in een mapje met steunbetuigingen, van mensen die ik niet ken. Dat is lief en hartverwarmend, maar het is ook vreemd.
«Als je ouders overlijden, is het logisch dat je steun krijgt van mensen die je kennen en die verdrietig zijn voor je, maar het is bijzonder om dat te krijgen van half Vlaanderen.»
HUMO Rolmodellen als je moeder zijn cruciaal. Besef je wat ze voor de samenleving heeft betekend?
VAN HEMELRIJCK «Bij haar pensioen kwam dat besef overweldigend binnen, en zeker ook bij haar overlijden. Al denk ik niet dat mama zichzelf zag als een wegbereider.»
HUMO De buitenwereld kwam amper te weten wat zich bij jullie thuis afspeelde. Hielden je ouders die aandacht bewust af?
VAN HEMELRIJCK (knikt) «Ik doe dat zelf ook. Ik deel zelden iets op sociale media, en dan niet per se om mijn gezin en mij af te schermen. Ik heb er gewoon geen behoefte aan.
«Ik heb net een fijn weekend gehad met mijn ‘oudstedochtervriendinnen’, heb er prachtige foto’s van en overwoog even om die te delen. Tot ik me ging afvragen: waarvoor doe ik dat? Om likes te krijgen? Dat interesseert me toch helemaal niet?
«Ik krijg bij anderen snel het gevoel dat ze willen tonen: kijk eens hoe leuk ik het heb gehad.»
GEEN PORSCHE
HUMO In het HUMO-interview uit 1987 vraagt de journalist aan je moeder: ‘Wat zou je graag hebben dat er uit Clara groeit?’ Weet je nog wat ze antwoordde?
VAN HEMELRIJCK «Ik geloof iets in de trant van: een sterke vrouw?»
HUMO ‘Een sterke vrouw. Een strijdlustige vrouw. En een lieve vrouw. Eén die niet egoïstisch is. Eén die graag andere mensen ziet.’
VAN HEMELRIJCK «Mooi, hè? Het is ook zo eenvoudig.
«Het antwoord op ‘Wat wil je voor je kind?’ is nooit een Porsche voor de deur of partner worden in een advocatenkantoor. Nee, het is altijd de essentie, en die is: dat je kind lief is voor anderen, en dat het sterk is.
«Ik denk dat ik lief ben, en ik zie andere mensen graag. Ik probeer me te engageren, zoals mijn ouders me dat hebben voorgedaan. Bijvoorbeeld door in de ouderraad te zitten, ook al heb ik een fulltimejob.»
HUMO Niets verplicht je om dat te doen.
VAN HEMELRIJCK «Nee, maar iemand moet het wel doen. En nu klink ik weer als een oudste dochter.
«We verwachten dat onze samenleving draait, dat je kind naar de scouts kan, of de sportclubs. Dat de school af en toe een feest organiseert. Maar iemand moet dan wel de bar bemannen.
«Ik merk hoe moeilijk het is om mensen te vinden die zich voor zulke dingen willen inzetten. En het zijn altijd dezelfden die het doen, en meestal zijn dat mensen die het al erg druk hebben.
«Terwijl ik oprecht geloof dat je daar gelukkiger van wordt, en dat het goed bestede tijd is.»
HUMO Je bent een remedie tegen de individualisering van de maatschappij.
VAN HEMELRIJCK (lacht) «Dat is overdreven. Mijn man heeft dezelfde waarden meegekregen.»
HUMO Wat maakt jou gelukkig?
VAN HEMELRIJCK «In de natuur zijn, bij mijn vrienden, bij mijn man en kinderen. En ook mijn werk maakt me gelukkig.
«Het vooruitzicht op de zeilreis in de zomer geeft me een beetje stress, maar ik weet dat ze vooral geluk zal brengen.»
HUMO Ik denk dat je bent geworden wat je moeder je toewenste.
VAN HEMELRIJCK (lacht) «Ik denk het ook. Omdat ik zo’n prachtig voorbeeld heb gekregen.»
Lees ook
Lees ook
Klik op de hyperlinks hieronder
en vind meer berichten
Bron: Humo