Terwijl de Joodse gemeenschap nog aan het bekomen is van de vervolging van twee rituele besnijders, beschuldigt rabbijn Moshe Friedman de twee moheels nu ook van seksueel misbruik. Besnijdenissen in Antwerpen worden namelijk altijd gevolgd door een orale zuiging. ‘Het is als verkrachting zonder condoom.’
Annemie Bulte – De Morgen/humo
15 juni 2026
Leestijd: 21 min
‘Het is als een verkrachting zonder condoom,
een afschuwelijke praktijk’
De orale zuiging, de zogenaamde metzitzah b’peh, is een gebruik waarbij de joodse moheel – Hebreeuws voor ‘besnijder’ – na de ingreep de penis van de baby in de mond neemt om het bloed van de wonde weg te zuigen.
In de streng orthodoxe gemeenschap van Antwerpen is het een vanzelfsprekend onderdeel van het besnijdenisritueel, maar dat is het niet overal.
In veel landen is de praktijk omstreden vanwege de gezondheidsrisico’s voor de baby. Zo werden in het verleden al baby’s besmet met herpes en hiv.
“Maar het gaat me niet alleen om de gezondheidsrisico’s, het is ook een seksueel misdrijf”, zegt rabbijn Moshe Friedman.
“Een orale zuiging door een volwassen man bij een baby van acht dagen oud: dat lijkt me klaar en duidelijk een inbreuk op de seksuele integriteit van het kind. Alle juristen en gezondheidsexperten zullen dat bevestigen.
“In Antwerpen zijn er geen joodse besnijdenissen mogelijk zonder de orale zuiging. Het is de enige stad ter wereld waar dat op zulke schaal gebeurt.
“Duizenden baby’s ondergaan het noodgedwongen, en niemand binnen de Joodse gemeenschap durft het ter discussie te stellen omdat het ‘een eeuwenoude traditie’ is.
“In werkelijkheid is het gewoon een gekke praktijk, en niemand weet waar ze precies vandaan komt.”
Chassidische joden zeggen dat de orale zuiging deel uitmaakt van het religieuze ritueel.
Friedman: “Ja, dat beweren ze, maar dat klopt niet. Noch in de Bijbel, noch in de Talmoed staat iets over orale zuiging. Op een bepaald moment is men het gewoon beginnen te doen, maar het is géén noodzakelijk onderdeel. In Brussel wordt het bijvoorbeeld nooit gedaan – daar wordt het bloed weggezogen met een pipet.
“Bovendien brengt het de gezondheid en het leven van de baby in gevaar. Er zijn in het verleden al baby’s overleden aan infecties.
“Het is als verkrachting zonder condoom, een afschuwelijke praktijk.”
KOOSJER SLACHTER
Moshe Friedman stapte vorige week met nieuwe bezwarende elementen naar het Antwerpse gerecht, onder meer over een onrechtmatige besnijdenis en orale zuiging van zijn jongste zoon.
In Antwerpen loopt al twee jaar een onderzoek naar rituele besnijdenissen, die in België alleen zijn toegestaan als ze door een arts worden uitgevoerd.
Dat joodse besnijders het zonder medisch diploma doen, werd decennialang gedoogd, tot een klacht van Friedman in 2024 de bal aan het rollen bracht.
Eerder had de rabbijn, een luis in de pels van de Joodse gemeenschap, zich ook al verzet tegen het onverdoofd slachten van dieren.
Friedman: “Het ging me, voor de duidelijkheid, niet om de besnijdenissen zelf, maar om het feit dat ze worden uitgevoerd door mensen die geen enkele kennis hebben van chirurgie, hygiëne of infectiepreventie.
“Eén van de moheels die nu worden vervolgd is eigenlijk slachter, hij versnijdt dieren voor koosjer vlees.
“Maar we spreken over het wegsnijden van de voorhuid van een acht dagen oude baby: dat is een delicate chirurgische ingreep.
“Als het niet met de nodige kennis en voorzorg wordt gedaan, breng je opzettelijke slagen en verwondingen toe aan pasgeborenen, met ernstige risico’s tot gevolg.
“Voor een besnijdenis bestaat niet de minste controle. Er zijn geen diploma’s voor nodig. Er zijn natuurlijk wel moheels die een reputatie hebben opgebouwd, maar in principe kan iedereen zichzelf uitroepen tot besnijder.”
Bron Lieve Blancquaert
In uw eerdere klacht tegen de praktijken van de joodse besnijders sprak u niet over een seksueel misdrijf.
Friedman: “Nee, ik heb de orale zuiging aangeklaagd en ging ervan uit dat het parket die als seksueel misdrijf zou behandelen. Maar omdat dat niet gebeurde, heb ik een bijkomende klacht ingediend.
“U moet begrijpen dat dit een levensgroot taboe is in de Joodse gemeenschap. Ik denk dat mijn aanklacht wereldwijd de eerste is die op de ongemakkelijke waarheid wijst. Daarom is ze ook zo explosief.”
STIEKEM SNIJDEN
Explosief was enkele weken geleden ook het nieuws dat het Antwerpse parket twee moheels voor de correctionele rechtbank wil brengen wegens opzettelijke slagen en verwondingen met voorbedachten rade tegen minderjarigen en onwettige uitoefening van de geneeskunde.
Het gaat om Aron E. (65) en David L. (47), en mogelijk een derde moheel, allen prominente leden van de joods-orthodoxe gemeenschap in Antwerpen.
Daar reageert men woedend dat de zaak een einde maakt aan de godsdienstvrijheid:
“Men probeert de joodse religieuze praktijk te criminaliseren,” klinkt het bij verschillende belangenverenigingen, “terwijl die al eeuwen zonder problemen bestaat.”
De Amerikaanse ambassadeur Bill White haalde hard uit naar ons land, eiste dat het onderzoek zou worden stopgezet en noemde ons land zelfs antisemitisch.
Iedereen kijkt uit naar donderdag 18 juni: dan moet de raadkamer beslissen of ze de twee moheels doorverwijst naar de correctionele rechtbank, of de zaak seponeert. Al verwacht Friedman niet dat er volgende week al een beslissing zal vallen.
Friedman: “Het dossier is zeer goed onderbouwd, maar de advocaten van de moheels zullen wellicht alles doen om het op de lange baan te schuiven.”
U noemt uw strijd tegen onwettige besnijdenissen ‘het gevecht van uw leven’. Waarom?
Friedman: “Omdat ik zelf slachtoffer ben geworden van die verderfelijke praktijk, en mijn drie zonen ook. Vooral wat mijn jongste zoon is overkomen, heeft mij diep geschokt, en ik heb lang gewacht om dit verhaal te vertellen.
“Bij zijn geboorte in december 2004 wilde ik hem niet laten besnijden door een Antwerpse moheel en zocht ik een alternatief.
“Dat was niet eenvoudig, want de sociale druk is enorm: elke joodse baby die in Antwerpen wordt geboren, moet door een Antwerpse moheel worden besneden – mét orale zuiging.
“Ik vond soelaas bij de Britse moheel Brudi Stern, een naam als een klok in orthodoxe kringen. Hij kwam speciaal uit Londen over.
“De besnijdenis vond plaats op zaterdagmiddag 18 december 2004 in een Antwerpse synagoge.
“Die avond controleerde meneer Stern de baby voor hij terugreisde naar Londen. Alles was perfect in orde, zei hij.
“Die zondagmiddag, toen ik niet thuis was, stond plots moheel Aron E. voor de deur van mijn schoonouders, waar we met de baby verbleven. Hij wilde de baby zien, en mijn schoonvader, een oude man die niet in staat was te protesteren, liet hem binnen.
“Meneer E. bekeek de baby, haalde zijn besnijdenismateriaal boven en begon opnieuw te snijden in de voorhuid van mijn zoon.”
Hij voerde een tweede besnijdenis uit?
Friedman: “Ja, achter mijn rug en zonder mijn toestemming sneed hij nog een extra stukje van de voorhuid weg, en zoog hij het bloed weg met zijn mond.
“Toen is hij weer vertrokken, zonder uitleg. Mijn schoonvader belde me, hij was compleet de kluts kwijt.
“Ik belde meneer E. onmiddellijk op om te vragen wat er aan de hand was. Hij antwoordde mij dat hij mij niets te zeggen had en gooide de telefoon in.
“Dat vond ik verschrikkelijk: een kwartier eerder had hij in mijn kind gesneden, en nu weigerde hij mij te woord te staan.
“Het was zijn manier om me te laten voelen: ik doe wat ik wil, ik ben de baas.
“U moet weten dat meneer E. – die nu door het parket wordt vervolgd – de besnijder van de stad Antwerpen is, die de lakens uitdeelt onder de andere moheels. Hij is het niet gewoon dat iemand niet voor hem plooit en was blijkbaar in zijn eer gekrenkt.
“De besnijdenis van mijn oudste zoon, twaalf jaar eerder, had ik ook al niet door Aron E. laten doen, maar door een collega uit dezelfde synagoge.
“Onder moheels liggen die dingen erg gevoelig. Meneer E. heeft me nooit meer te woord willen staan.”
Uw zoon is vandaag 22 jaar. Heeft hij gevolgen ondervonden van wat moheel Aron E. had gedaan?
Friedman: “Zeker. We woonden toen in Wenen, en bij routineonderzoeken merkten dokters onmiddellijk op dat de besnijdenis op zijn zachtst gezegd verkeerd was uitgevoerd. Ook bij een doktersbezoek in New York zag de arts dat.
“Er was geen onmiddellijk gevaar voor mijn zoon, maar het was wel een problematische complicatie, ten gevolge van een onrechtmatige ingreep.”
Wat zegt uw zoon erover?
Friedman: “Hij overweegt een operatie bij een plastisch chirurg om de fout recht te zetten. Ik praat er niet in detail over met hem, maar hij heeft me laten verstaan dat hij eronder leed. Hij is nog nooit samen geweest met een meisje.”
Waarom bent u toen niet naar de politie gestapt?
Friedman: “Twintig jaar geleden was kritiek op besnijdenissen in de gemeenschap een groot taboe. En ik besefte toen niet dat het onwettige praktijken waren.
“Toen mijn oudste zoon een besnijdenis met orale zuiging kreeg, heb ik niet geprotesteerd. U moet zich voorstellen: sinds de Tweede Wereldoorlog had toen in Antwerpen geen enkele besnijdenis plaatsgevonden zonder orale zuiging. Niemand wilde bekeken worden als minder orthodox of minder ‘in de leer’.
“Eigenlijk ben ik zelf pas vragen beginnen te stellen bij de praktijk toen in 2012 acht kinderen in New York met herpes besmet raakten tijdens het besnijdenisritueel, en enkele kinderen overleden.
“Toen ben ik allerlei incidenten gaan opzoeken en begon ik in te zien dat het gevaarlijk was voor de gezondheid van de baby.
“Uiteindelijk heb ik besloten de zaak hier in Antwerpen zelf aan te pakken.”
Hoe groot is de kans dat het gerecht meegaat in uw beschuldiging? Aantasting van de seksuele integriteit is een moeilijk te bewijzen klacht, vaak is het woord tegen woord.
Friedman: “De moheels geven die orale zuigingen gewoon toe, zowel in hun verhoren bij de politie als in interviews in de Belgische en Israëlische media.
“In 2023 pakte een Antwerpse moheel ermee uit in The Times of Israel: hij had meer dan 2.000 besnijdenissen gedaan, meestal met metzitzah b’peh.”
In joods-orthodoxe kringen wekt uw naam woede op. U wordt ‘de vijand van binnen’ genoemd, een provocateur die zich onterecht rabbijn laat noemen en zoete broodjes bakt met holocaustontkenners.
Friedman: “Ik ken al die verhalen, ze zijn bedoeld om mij in diskrediet te brengen, zodat niemand luistert naar de inhoud van wat ik vertel.
“Ik verzet me tegen wantoestanden binnen mijn gemeenschap. Mijn strijd tegen het onverdoofd slachten is me erg kwalijk genomen, maar ook mijn verzet tegen het zionisme en de onmenselijke behandeling van de Palestijnen.
“Ik krijg veel steun van joodse gezinnen in Antwerpen, maar dat durven ze niet hardop te zeggen, uit angst voor repercussies. Ik heb weet van andere gevallen waar dingen fout zijn gelopen, maar waar mensen niet de minste kans hebben zich te verdedigen.”
De Joodse gemeenschap in Antwerpen is in de greep van een dictatoriaal systeem, zei u eerder. Legt u dat eens uit?
Friedman: “In 2024 zou ik opnieuw grootvader worden en was ik voor de besnijdenis op zoek naar een moheel die geen orale zuiging toepast.
“In Antwerpen was die onvindbaar, op één moheel na, maar die wilde het niet doen. Daarom besloot ik naar Brussel uit te wijken, waar de orale zuiging niet wordt toegepast.
“Ik kwam terecht bij Henri Grynberg, de enige moheel in ons land die ook arts is. Maar die weigerde. Hij zei dat hij een overeenkomst had met Aron E. om geen Antwerpse baby’s te besnijden.
“Dat is een regelrechte schande: het wil zeggen dat ouders van een Antwerpse baby verplicht zijn om hun kind te laten besnijden in Antwerpen, bij moheels die stuk voor stuk de orale zuiging toepassen.
“Uiteindelijk heeft meneer Grynberg de besnijdenis toch gedaan, nadat ik contact had opgenomen met het Centraal Israëlitisch Consistorie van België (CICB).
“Zij hebben bemiddeld om de besnijdenis toch te laten plaatsvinden.”
Het CICB, het representatieve orgaan van de Joodse gemeenschap in ons land, stelt nu zelf voor om een controlecommissie van artsen op te richten die de rituele besnijders beoordeelt.
Friedman: “Ik wil eerst nog zien of de Antwerpse moheels zich zullen onderwerpen aan zo’n controlecommissie.
“Ik zie dat voorstel vooral als een vertragingsmanoeuvre en een manier om een gerechtelijke vervolging te vermijden.”
ZEER VROOM MAN
De Brusselse moheel Henri Grynberg heeft een artsenpraktijk in Brussel, waar de Joodse gemeenschap seculierder en liberaler is dan in Antwerpen. Hij is bereid ons te woord te staan tussen twee consultaties door.
Henri Grynberg: “Ik ben al platgeïnterviewd, door de VRT, de RTBF, enkele kranten, zelfs vanuit Israël. Meestal publiceren ze alleen het antwoord op hun laatste vraag, dus misschien kunnen we meteen naar uw slotvraag gaan?
“In Israël wilde de journalist weten of het gerechtelijk onderzoek een zaak van antisemitisme was.
“Ik heb geantwoord dat de Belgische justitie en de minister geen antisemieten zijn. Maar als de traditionele joodse besnijdenis in België wordt verboden, wordt het een probleem voor joden om hier te leven.”
Het onderzoek viseert niet de besnijdenis op zich, maar het feit dat ze niet door artsen worden uitgevoerd. U bent daar een uitzondering op.
Grynberg: “Maar bij ons ís het ook geen medische handeling, wij beschouwen het als een religieuze handeling. In België bestaat de praktijk al tweehonderd jaar, en ze is altijd door moheels uitgevoerd, nooit door dokters.
“Zelf ben ik arts en ik heb ook al besnijdenissen gedaan in een operatiezaal, maar dan gebruik ik andere methodes dan als moheel.
“Ik zou trouwens nooit als moheel aan de slag durven te gaan zonder de traditionele religieuze opleiding door een andere moheel.”
In Nederland gebeuren joodse besnijdenissen onder toezicht van een arts. Waarom kan dat hier niet?
Grynberg: “Ik heb in Nederland weleens zo’n besnijdenis onder toezicht meegemaakt, en de dokter doet niet veel. Hij staat erbij en glimlacht op de foto’s net zo breed als de andere genodigden.
“Bij veel besnijdenissen in ons land is er trouwens een dokter onder de genodigden, maar die kent er doorgaans niets van. Ze zijn vaak onder de indruk van de kunde van de besnijder.”
Hoe word je moheel?
Grynberg: “Je wordt dat niet zomaar. Het belangrijkste is dat je een zeer vroom man bent, én dat je een opleiding volgt bij een ervaren leermeester.
“Zelf ben ik opgeleid door één van de twee moheels die nu door het Antwerpse gerecht worden vervolgd, meneer E., de meest ervaren besnijder van Antwerpen.
“Ik ben als getuige in dat onderzoek verhoord en ik heb aan de politie gezegd: meneer E. is een heilige. Hij is zeer spiritueel, alles aan hem is goed. Zelfs mijn vrouw zegt het, en die is niet makkelijk (lacht).
“De beschuldigingen tegen hem hebben hem diep geschokt. Slagen en verwondingen: alsof hij een crimineel is.
“Ik heb meneer E. vergezeld bij besnijdenissen in Brussel en in Antwerpen, waar hij me in detail toonde hoe hij het deed en hoe hij reageerde op kleine complicaties.
“Er bestaan ook medisch-religieuze handboeken met foto’s en illustraties over anatomie, fysiologie en ontsmettingsmethodes (toont een link waar het Hebreeuwse boek ‘En Abraham sneed’ online kan worden besteld).”
Hoelang duurt zo’n opleiding?
Grynberg: “Tot de moheel zegt dat je er klaar voor bent. Bij mij was de opleiding verspreid over een jaar. Toen kon ik zelf besnijdenissen doen.
“Op zich is het een heel eenvoudige handeling, die maar enkele seconden duurt. Wat tijd vergt, is de voorbereiding, een goede ontsmetting.
“Je moet je er eerst van vergewissen dat het kind in goede gezondheid verkeert en zwaar genoeg is, dat het geen infecties of wondjes heeft, of anatomische afwijkingen.”
En daar moet je geen dokter voor zijn?
Grynberg: “Nee, het medisch onderzoek is al gedaan door de pediater na de geboorte. Als de moheel twijfelt, zal hij de besnijdenis uitstellen en eerst een nieuw medisch onderzoek vragen.”
SJAAL EN JASJE
Hoe gebeurt de besnijdenis zelf?
Grynberg: “Eerst smeren we een beetje verdovende crème op het lid, en ontsmetten we alles. Dan maken we de voorhuid los van de eikel en trekken we die omhoog.
“We klemmen de voorhuid af boven de eikel met behulp van een plaatje met een spleet: de voorhuid zit aan de bovenkant, de eikel zit eronder, zodat je die niet kunt verwonden. En dan snijd je, zip, met een vlijmscherp mesje.
“Ik heb hier nog een traditioneel mesje dat aan twee kanten snijdt: vroeger waren er ook vaders die hun eigen zonen besneden, en zo konden ze zich niet van kant vergissen.
“Zo’n mesje moet razendscherp zijn. Als hij het zelf niet zuiver kan slijpen, laat hij het doen door rituele slachters. Die kunnen heel goed slijpen, want die doen dat de hele dag door.”
Dierenslachters zijn meestal zelf ook moheel. Een vreemde combinatie.
Grynberg: “Inderdaad, dat is al eeuwen zo, want zij zijn de beste messenslijpers.
“Zowel bij een rituele slachting als bij een besnijdenis heb je een mes nodig dat geen enkele oneffenheid vertoont.
“Vandaag gebruik ik moderne scalpels. De Engelse fabrikant Swann-Morton heeft er speciaal voor joodse besnijdenissen in zijn catalogus.
“Daarna nemen we wat er overblijft van het slijmvlies, trekken we het terug en doen we er poeder op tegen het bloeden.”
Past u nadien ook de orale zuiging toe, de zogenaamde metzitzah b’peh?
Grynberg: “Ik doe vooral besnijdenissen in Brussel en hier vraagt niemand in de Joodse gemeenschap daarom.
“Het bloed wordt weggezogen met behulp van een plastic spuitje dat over de piemel wordt geschoven, zodat er geen contact is met de mond.
“In een traditionele gemeenschap als Antwerpen kan ik me voorstellen dat de vraag van de ouders anders is.
“Ik heb zelf weleens een orale zuiging gedaan voor mijn eigen familie, omdat de ouders er speciaal om vroegen, maar niet in België – ik wil geen problemen met justitie.”
Waarom doet men dat?
Grynberg: “Dat is traditie. Het is een deel van het religieuze ritueel.
“Kijk, ik kén de kritiek. In sommige landen zijn besnijdenissen niet altijd in de beste hygiënische omstandigheden gebeurd.
“Er was een probleem met herpesbesmettingen in New York, vijftien jaar terug. Orale zuigingen zijn daar toen een tijdlang verboden, maar na enkele maanden werd het alweer getolereerd.
“Intussen weet iedereen wel dat iemand met herpes geen orale zuigingen mag doen. Als een kandidaat-moheel herpes heeft, begint men zelfs niet aan de opleiding. Hij moet ook in orde zijn met allerlei vaccinaties, bijvoorbeeld tegen hepatitis.
“Het is nu al zeer lang geleden dat er nog gevallen zijn geweest van baby’s die werden besmet door een mondzuiging.
“Je ontsmet je mond vooraf heel goed. Je neemt ook een beetje alcohol in de mond terwijl je het doet.”
Alcohol? Bedoelt u wijn of zo?
Grynberg: “Soms is het wijn. Pure alcohol kan ook.”
Waarom?
Grynberg: “Om te ontsmetten.
“Er zijn mensen die in de orale zuiging een seksuele connotatie zien. Maar je raakt het lid zelfs niet aan, want je mond is gevuld met alcohol. Je zuigt het bloed op, dus zit je mond vol vloeistof. Er is geen direct contact met het lid.
“En eerlijk, ik moet zeggen dat het niet zo aangenaam is om te doen. Ik zie dus niet in welk plezier of welke seksuele connotatie je eraan kunt verbinden. Het duurt ook maar een halve seconde.”
Maar u begrijpt dat het voor een buitenstaander problematisch is? Er belanden mannen in de gevangenis voor dat soort feiten.
Grynberg: “Dat begrijp ik. En ik zou dat zelf ook voor 100 procent veroordelen, als het niet binnen een religieus ritueel gebeurde. Maar hier spreken we over een context van religieuze onderwerping, als deel van het ritueel dat in totaal drie tot vier seconden in beslag neemt.
“We snijden net zoveel voorhuid weg tot de eikel onbedekt is. In de joodse traditie is het belangrijk om onder de eikel nog een stukje aan de binnenkant van het slijmvlies te laten zitten. Dus je hebt een hoofd – de eikel – met een sjaal van slijmvlies, en een jasje net eronder. En dat groeit aan elkaar tijdens de genezing.”
Moet u soms een fout gelopen besnijdenis corrigeren?
Grynberg: “Het gebeurt, maar niet frequent. Ik heb al correcties gedaan op kinderen die elders waren besneden. Die doe ik als dokter, niet als moheel.
“En af en toe vraagt iemand een esthetische correctie, waarvoor ik samenwerk met een chirurg die laser gebruikt. Moheels zullen nooit op eigen houtje correcties uitvoeren.”
De besnijdenis zelf is onherstelbaar, en zo’n pasgeborene kan er geen toestemming voor geven. Sommigen beschouwen dat als een verminking.
Grynberg: “Een derde van de mannelijke wereldbevolking is besneden, het grootste deel om religieuze redenen. En weet u wat? Bij de volgende generatie laat 98 procent van die besnedenen hetzelfde doen bij hun kinderen.
“Een baby van acht dagen kan inderdaad geen toestemming geven. Maar als die baby op het moment dat hij zelf vader wordt zijn eigen kind hetzelfde laat ondergaan, kun je dat zien als een soort toestemming achteraf.
“Die papa zal tranen in de ogen hebben en het één van de belangrijkste momenten van zijn bestaan vinden.
“Iedere jood vindt de besnijdenis van zijn kind, de bar mitswa en het huwelijk de gelukkigste momenten van zijn leven. Van generatie op generatie.”
U bent verontwaardigd over het gerechtelijk onderzoek naar de twee Antwerpse moheels.
Grynberg: “Absoluut. Rituele besnijdenissen bestaan al tweehonderd jaar in België en zijn nooit stiekem gebeurd. We deden het niet in kelders of verborgen ruimtes, maar in het openbaar met een heleboel genodigden, onder wie vaak ook politici.
“Al die tijd werd het ritueel gedoogd. En nu zou er plots een probleem mee zijn? Voor mij kun je na tweehonderd jaar wel spreken van een verworven recht.
“Bovendien stelt men het voor alsof de Joodse gemeenschap hierover verdeeld is. Maar alle problemen komen van één individu, de heer Moshe Friedman, een buitenstaander in onze gemeenschap die leeft van conflicten.”
Het is toch het Antwerpse parket dat heeft beslist om de moheels te vervolgen, niet meneer Friedman? U hebt twee jaar geleden zijn kleinzoon besneden.
Grynberg: “Dat is zo, omdat niemand anders het wilde doen. Het klopt dat ik hem eerst geweigerd heb.
“Toen zijn schoonzoon, de papa van het kind, me opbelde, heb ik hem uitgelegd dat ik geen besnijdenissen in Antwerpen doe omdat ik een soort gentlemen’s agreement heb met meneer E.
“Toen ik moheel werd, zei meneer E. dat hij niet meer naar Brussel zou komen. ‘En ik kom niet meer naar Antwerpen’, heb ik geantwoord. Ieder blijft op zijn eigen domein.
“Maar meneer E. heeft me geen verbod opgelegd, zoals meneer Friedman beweert, dat heb ik ook aan de politie verteld.
“Ik heb een paar keer een besnijdenis gedaan in Antwerpen voor vrienden. En meneer E. is naar Brussel gekomen toen ik geen besnijdenissen kon doen omdat ik in de rouw was. Ik bewonder hem en ben hem dankbaar.
“Ik heb de besnijdenis van Friedmans kleinzoon uiteindelijk toch geaccepteerd. Het was mijn vrouw die zei dat ik het moest doen: ‘De baby kan er niets aan doen wie zijn grootvader is.’
“Ik ben tevreden dat ik het gedaan heb, want de papa van de baby is een heel aangename jongen.
“Nu moet ik u echt vragen te vertrekken. Mijn volgende patiënt wacht.”
In De Standaard reageerde de Antwerpse moheel Aron E. eerder al op de gerechtelijke vervolging:
“Ik ben oud. Ze kunnen mij opsluiten.
Daarna kom ik vrij en doe ik opnieuw besnijdenissen. Ik doe dit al vijftig jaar en heb nog nooit problemen ondervonden.”
Toen Humo de man om een reactie vroeg,
bleef die zeer kort:
“Wilt u een besnijdenis?
Bent u een moeder van een zoon?
Nee? Dan heb ik u niks te zeggen.”
Lees ook
Lees ook
Klik op de hyperlinks hieronder
en vind meer berichten
Bron: De Morgen/Humo