Bij de reorganisatie van de levensbeschouwelijke vakken toont de Vlaamse regering hoezeer goedbedoelde maar slordige voornemens kunnen ontsporen.
Bart Brinckman – De Standaard
21 mei 2026
Leestijd: 3 min
“We hebben al kamelen en soepkippen gehad,
maar voor het gestuntel van Demir schiet het dierenrijk tekort”
De discussie over het nut van levensbeschouwelijke vakken gaat al even mee.
Sommige tegenstanders vinden het allemaal niet meer van deze tijd. Zij zien het geloof als een privézaak en pleiten voor de afschaffing van die vakken. Dat levert meteen een structurele besparing van enkele honderden miljoenen op.
Maar om het kind niet met het badwater weg te gooien, wordt de ‘interlevensbeschouwelijke dialoog’ als alternatief voorgesteld. Die behandelt de erkende godsdiensten en niet-confessionele zedenleer samen in een pakket.
Daar valt iets voor te zeggen. Veel jongeren halen hun inspiratie niet meer uit de levensbeschouwelijke traditie. De secularisering heeft keihard toegeslagen, zelfs in een land waar 80 procent van de tieners het katholiek onderwijs doorloopt.
Misschien moet daarom worden ingezet op ‘levensbeschouwelijke geletterdheid’, de term van moraalfilosoof Patrick Loobuyck. Die geletterdheid reflecteert op de verschillende levensbeschouwingen en bereidt het samenleven in een diverse wereld voor.
Zo’n aanpak heeft bovendien het grote voordeel dat die de officiële – gemeenschaps-, provinciale en stedelijke – scholen ontlast om al die erkende levensbeschouwingen, twee uur per week, te organiseren.
De versnippering en de noodzaak om alles parallel te onderwijzen, maken het veelal een nachtmerrie voor de directies die nu al met een tekort aan leerkrachten worstelen. Meteen zag de Vlaamse regering een opportuniteit om 100 miljoen euro te besparen.
Maar over de uitwerking hadden de regering en de minister van Onderwijs Zuhal Demir niet nagedacht, laat staan dat de visie inhoudelijk was uitgekristalliseerd.
Want zo’n aanpak staat haaks op grondwetsartikel 24, dat officiële scholen verplicht om gedurende de leerplicht de erkende levensbeschouwingen aan te bieden. Dat weet elke eerstejaarsstudent rechten.
Een haastig bedacht alternatief om de twee uur op te splitsen in een uur levensbeschouwing en een uur ‘burgerschap’ stierf door de pedagogische versnippering en ideologische tegenstellingen een roemloze dood.
Meteen blijft alles bij het oude.
Maar minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA) moet natuurlijk haar 100 miljoen euro binnenhalen.
Daarom bedacht ze een herstructurering waarbij de noodzakelijke uren op allerlei manieren geclusterd worden.
Het gevolg zijn grote klassen met leerlingen uit verschillende richtingen, zelfs verschillende scholen. Zo’n bestuurlijke chaos leidt tot inhoudelijke ravage en maakt diepgaande gesprekken over zingeving onmogelijk.
In de politiek gebeurt het weleens dat een raspaard doorheen de discussie verwordt tot een kameel. Voor dit gestuntel schiet het dierenrijk tekort.
Bestuurlijke chaos maakt diepgaande gesprekken over zingeving onmogelijk
Dit is het dagelijkse commentaar van De Standaard. Het wordt geschreven door een vaste groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur, die reflecteren op het nieuws. Die reflectie is een mening, argumentatie of positie, in lijn met de redactionele waarden van De Standaard.
Lees ook
Lees ook
Lees meer berichten
in deze categorieën
Bron: De Standaard