Sven Biscop (UGent & Egmont Instituut) is professor in de internationale politiek. Hij uit kritiek op de Amerikaanse ambassadeur in ons land, Bill White.
Sven Biscop – De Morgen
1 september 2026
Leestijd: 4 min
‘Ik zie president Trump als een ongelofelijke dealmaker en vredesbrenger.’
Bill White
Bill White amuseert zich.
Gisteren mocht de Amerikaanse ambassadeur het alweer gaan uitleggen bij minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot (Les Engagés), omdat hij diens collega-minister Frank Vandenbroucke (Vooruit) had beledigd. Een terechtwijzing waar Bill niet van onder de indruk leek.
Bill provoceert doelbewust.
De Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie van december 2025 stelt openlijk dat de VS “het verzet zullen cultiveren tegen het huidige traject van Europa”.
En wel door steun te geven aan “patriottische Europese partijen”: MAGA jargon voor de fascisten en racisten van extreemrechts.
Daarom helpt Bill vrolijk mee om elk incident dat rechts-populisme in de hand werkt op te blazen. Als hij de incidenten al niet zelf uitlokt.
Ons brengt hij met zijn fratsen dus niet aan het lachen.
Hoewel, één keer heeft hij me toch luidop doen lachen, toen we samen in De afspraak zaten, op de VRT.
“Weet je hoe ik president Trump graag noem?”, vroeg Bill.
“The great peacemaker.” Toen kon ik mijn lach niet inhouden. Dat was live, dus het werd niet geknipt.
Dat hoeft ook niet, want als een ambassadeur in functie iets belachelijks zegt, moet je tonen dat het effectief belachelijk is. Le ridicule tue.
Je krijgt geen Nobelprijs om een oorlog te beëindigen die je zelf begonnen bent.
En al helemaal niet als blijkt dat je hem niet kunt beëindigen, hoe vaak Donald Trump ook beweert dat hij al lang gewonnen heeft van Iran.
Strategische ommekeer
Bill weet dat hij ver kan gaan.
België gaat niet gauw de Amerikaanse ambassadeur uitzetten. Net zoals de Chinese ambassadeur niet snel persona non grata verklaard zal worden.
Want dat is de strategische ommekeer waarvan Bills lopende comedyshow een symptoom is: de VS gedragen zich vandaag net als China.
Als een grootmacht die zich naar eigen goeddunken boven de regels stelt.
Daarmee zijn de VS een normaal land geworden, en dat is slecht nieuws, want wij hadden een abnormale relatie.
Een special relationship, zoals de Britten graag zeggen. Europa heeft met de VS een militaire alliantie en veruit de grootste economische relatie ter wereld.
Wij blijven desondanks ook economische concurrenten, maar we hadden een duidelijke afspraak: wij zouden nooit rivalen zijn.
Wij zouden elkaar nooit bestoken met fake news, illegale handelstarieven en andere hybride aanvallen. Wij zouden altijd aan dezelfde kant staan.
En toen werd Trump herkozen.
De VS zijn nu een land als een ander: een partner in het ene dossier, een rivaal in het andere.
Als hem dat beter uitkomt, zal Trump het niet laten om een akkoord te maken met Rusland of China en Europa aan de kant te schuiven.
Een van de strategische principes waarover ik aan de UGent doceer, heeft Trump heel goed begrepen: het is gemakkelijker om je vrienden af te dreigen dan je vijanden.
Je vijanden zouden weleens durven terug te slaan. Je vrienden blijven meestal beleefd en proberen de meubelen te redden.
Nodig Obama uit
Trump houdt van een mopje.
Een oceaan mankeer ik nog, zei hij laatst, na het eenzijdig omdopen van het Ontario-meer en de Golf van Mexico tot het Meer en de Golf van Amerika.
Ik hou mijn hart vast voor de Willebroekse Vaart, want een kanaal heeft hij ook nog niet. (Als ingeweken Brusselaar, maar geboren Willebroekenaar, weet ik dat ons kanaal en onze brug wereldfaam genieten).
Ook Bill houdt van zo’n mopje.
En hij nodigt graag gasten uit. Zoals de diamantairs die op zijn feestje in het Brusselse Jubelpark, voor de 250ste verjaardag van de VS, een protserige ring kwamen afgeven voor Trump.
Ik was erbij en ik keek ernaar: slecht van eten, goed van drinken, want het bier was Belgisch, en heel schoon vuurwerk. Wel spijtig dat de micro uitviel tijdens het Amerikaanse volkslied.
Ook op zijn residentie aan het Warandepark ontvangt Bill graag veel volk.
Elke rechtsextremist die een beetje prominente prietpraat verkoopt mag op de koffie komen.
Wel, wij Belgen lachen toch ook graag.
Laten we ook eens iemand uitnodigen. Een Amerikaan: Barack Obama. Om een lezing te geven over de trans-Atlantische vriendschap en de democratische waarden.
Met de nodige pomp and circumstance, natuurlijk: ontvangst bij de premier, grote receptie, enzovoort.
Als een oud-president op bezoek komt, met alle protocollaire en veiligheidsvoorschriften van dien, dan moet de Amerikaanse ambassadeur dat uiteraard allemaal regelen.
Als Obama erop staat in de residentie te logeren, zal Bill zelfs zijn bed moeten afstaan.
Een mens moet er eens mee kunnen lachen.
Maar eigenlijk is het triestig.
Lees ook
Klik op de hyperlinks
en lees meer berichten
Bron: De Morgen