Tom Naegels - Kinderen beschermen door ze niet geboren te laten worden - Daar hebben we al eens over nagedacht

De gewelddadige dood van de negenjarige Raul gaf deze week weer aanleiding tot enkele vrijblijvende of achterhaalde suggesties om herhaling te voorkomen. Tom Naegels had liever gezien dat een concreet advies uit 2023 meer aandacht kreeg.

Tom Naegels – De Standaard

1 mei 2026

Leestijd: 5 min

Het was een gelijktijdig boze en verdrietige Kim Van Oncen in De tafel van Tine, afgelopen dinsdag op Play.

De actrice, die als “tafelspringer” een onderwerp uit de actualiteit kwam bespreken, zat er die avond in de eerste plaats als “mama”.

“Van alle rollen in mijn leven is dat de rol die ik met de meeste ernst, verantwoordelijkheid en trots elke dag opnieuw probeer te verdienen.”

Ze huilde erbij.

Van Oncen kwam praten over Raul.

“Raul is een jongetje van negen jaar dat uit Roemenië hierheen is gekomen met zijn” – maakt air quotes – “moeder en stiefvader en dat eigenlijk jammer genoeg drie jaar geleden vermoord is teruggevonden in een sportzak.”

De jongen werd door het koppel doodgefolterd, feiten waarvoor beiden deze week door het Gentse Hof van Assisen zijn veroordeeld tot dertig jaar cel. Maar daarmee was de zaak niet klaar, vond Van Oncen.

“Wij moeten beseffen: er zijn nog Rauls die momenteel rondlopen, nog jongens en meisjes die zich momenteel in deze situatie bevinden.

“En dan denk ik dat het heel belangrijk is dat we ons afvragen, ook als maatschappij: hoe is deze jongen door de mazen van het net kunnen glippen? Hoe kan het dat wij individueel of collectief als maatschappij dat niet gezien hebben?

“En ik denk dat het overduidelijk is voor iedereen dat dit het moment is om te denken: ‘Hoe kunnen we dat in de toekomst vermijden?’”

Het is een klassieke reflex. Telkens als er een kind gewelddadig om het leven komt, wordt er gezocht naar hoe ‘we’ een dergelijk drama in de toekomst kunnen voorkomen.

(Van Oncen deed zelf geen concreet voorstel.)

In uitzonderlijke gevallen leidt dat tot belangrijke hervormingen, zoals na de zaak Dutroux.

Vaker leidt het tot cultuurpessimistisch handen wringen, zoals tijdens de morele paniek over ‘zinloos geweld’ na de moord op Joe Van Holsbeeck.

Nog vaker lopen we een zoveelste rondje waarin iedereen zijn eigen ideologische dada’s nog eens oprakelt, zonder dat het ergens toe leidt, zoals na de dood van Mawda, of die van Alan Kurdi, of die van Mehdi, of die van de Nederlandse Lisa …

Verplichte contraceptie

Ik vermoed dat de interventie van Conner Rousseau een dag later, opnieuw in De tafel van Tine, in die laatste categorie belandt.

“Kan de overheid iets doen om zulke kwetsbare kinderen beter te beschermen?” vroeg Tine Embrechts, waarop de Vooruit-voorzitter antwoordde: ‘Jazeker, door zulke ouders verplicht op contraceptie te zetten.’

“Die kunnen morgen opnieuw een kind maken, voor mij is er een grens bereikt. Ik vind dat we ook moeten nadenken of die moeder niet verboden kan worden om nog kinderen te krijgen, want wat hier is gebeurd, de gruwel … Het zijn monsters.”

Die ‘we moeten eens nadenken of’ – een uitdrukking die voortdurend opduikt in politieke debatten, alsof mensen de impact van hun eigen voorstellen willen verdoezelen door ze als vrijblijvend gedachte-experiment te presenteren – is hier extra misleidend, omdat Rousseau dat idee, om kinderen te beschermen door ze niet geboren te laten worden, in 2020 al op de agenda heeft gezet, en zijn voorganger John Crombez in 2019 eveneens.

Ook in 2016 was er debat over. Er is dus wel degelijk al over ‘nagedacht’, en toen bleek dat er ernstige juridische en ethische bezwaren tegen bestonden.

Aangezien de socialisten tien jaar later nog altijd geen vooruitgang hebben geboekt in het wegnemen van die bezwaren, zal er ook nu wel niets van komen.

Daarbij: hoe zou een regering die er niet eens in slaagt om de euthanasiewet uit te breiden voor mensen met dementie, zo’n veel neteligere ethische kwestie ooit tot een goed einde kunnen brengen?

En bovendien: die moeder van Raul is een Roemeense. Een Belgische politicus heeft toch niets te zeggen over het geboortebeleid van Roemenië?

ChatGPT

Wacht, zei ik ‘Roemeens’? Betekent dat dat duivelskoppel, die monsters, die folteraars van hun eigen kind, hierheen zijn gemigreerd?

Jazeker. Migratieonderzoeker Pascal Debruyne merkte op Facebook op dat het migratieluik van dit verhaal gek genoeg nauwelijks aan bod kwam in de commentaren.

Dat is inderdaad vreemd, omdat een moord gepleegd door migranten doorgaans toch alle dijken doet bezwijken?

Is het omdat Oost-Europese EU-burgers, zeker als ze niet eens tot de Roma-gemeenschap behoren, het verkeerde soort migranten zijn?

En dat terwijl het wel degelijk relevant is om te begrijpen hoe Raul door de mazen van het net geglipt is.

Er werden minder vragen gesteld doordat moeder en stiefvader zeiden dat hij naar Roemenië was teruggekeerd.

In België dachten ze dat hij daar was, in Roemenië dachten ze dat hij hier was.

Debruyne schreef (in 2023, toen het lichaam net gevonden was) in een artikel op sociaal.net dat Roemeense, Bulgaarse en Slowaakse migranten erg mobiel zijn – ze verhuizen dikwijls, tussen eigen land en West-Europa, alsook binnen West-Europa – waardoor ze voor hulpverlening moeilijk te bereiken zijn.

Hij pleitte ervoor dat de Vlaamse en federale overheid meer zouden investeren in de kennis over deze groepen in het onderwijs, de jeugdzorg, bij Kind & Gezin, etc.

Dat is wel iets waar ik de minister van Migratie over had willen horen, zeker omdat zij ook oppositieleidster is in de stad waar het drama zich afspeelde.

Al weet ik uiteraard wel beter.

Anneleen Van Bossuyt (N-VA) denkt dat de job betekent dat je aan ChatGPT vraagt:

“He Claude, zeg eens iets dat Theo Francken zou zeggen?”

Waarna de bot een tekstje genereert met een sneer naar een linkse organisatie. Dat post ze dan op haar socials, met een mooie foto van zichzelf erbij en het is weer klaar voor die dag met het minister zijn.

Tom Naegels is schrijver.
In ‘Op de kop’ maakt hij tweewekelijks de stand op van de stad en de wereld.