De regering-Trump omarmt geweld ter wille van het geweld, schrijft Jan-Werner Müller. Minister van ‘Oorlog’ Pete Hegseth is de verpersoonlijking van dat wreedaardige, obscene beleid.
Jan-Werner Müller – De Standaard
25 maart 2026
Leestijd: 5 min
Het ziet ernaar uit dat president Donald Trump de leden van zijn regering kiest op basis van hoe fervent ze geweld promoten.
Minister van Defensie Pete Hegseth stond vooral bekend als een flinke tv-presentator die bereid was oorlogsmisdaden te verdedigen.
Markwayne Mullin, sinds kort minister van Binnenlandse Veiligheid, klopt zichzelf nog altijd op de borst omdat hij ooit een getuige heeft uitgedaagd tot een vuistgevecht tijdens een hoorzitting in de Senaat.
Hij weigert zich ook te excuseren voor die keer toen hij zei “begrip” te hebben voor een aanval op collega-senator Rand Paul.
Nooit eerder heeft een regering doden in koelen bloede zo openlijk verheerlijkt als de huidige propagandamachine van het Witte Huis doet met haar obscene, gewelddadige video’s van de oorlog tegen Iran en van de vernietiging van kleine bootjes.
Anders dan bij het 20ste-eeuwse fascisme wordt er niet de minste poging gedaan om zelfopoffering te bevorderen of symbolisch te belonen – het is simpelweg moorden op afstand in videogamestijl, niet gerechtvaardigd met strategische doelstellingen, maar met schijnbaar onbeheersbare emoties (“razernij” en wraakzucht).
En dat alles gaat gepaard met openlijke bekentenissen dat de basisregels van de oorlogvoering zullen worden geschonden.
Echte soldaten met aloude erecodes zouden, in tegenstelling tot wat Hegseth beweert met zijn clichématige geklets op tv, geen vijanden slaan die al op de grond liggen.
Trump heeft nooit een geheim gemaakt van zijn bereidheid om zijn aanhangers tot geweld aan te zetten – van oproepen tijdens zijn rally’s om mensen in elkaar te timmeren, tot gratie verlenen aan zelfs de brutaalste relschoppers van 6 januari 2021.
Tijdens zijn eerste ambtstermijn hield een groep ‘volwassenen’ Trumps ergste impulsen grotendeels in toom.
Maar sinds de ‘excursie’ in Venezuela, en sinds hij doorheeft dat je mensen in kleine bootjes straffeloos kunt doden, lijken hij en Hegseth, en misschien zelfs Rubio, dronken van het idee dat speciale militaire operaties snel en zonder Amerikaanse slachtoffers kunnen verlopen.
Bovendien leveren ze geweldige televisie op.
Trumps fixatie op beeldmateriaal en rekwisieten – als ik een stapel papier laat zien op tv, betekent dat dat ik daadwerkelijk mijn bedrijven heb afgestoten of dat ik een geweldig zorgplan heb – wordt nu gedeeld door zijn hele regering.
Lang leve de dood
Trump zelf lijkt zijn buitenlandbeleid te zien als een versie van The apprentice waarin met scherp wordt geschoten – alsof hij andere leiders mag verwijderen, en alsof hij de opvolgers mag kiezen van wie ontvoerd of gedood wordt.
De geschiedenis kent al een ideologie die de verheerlijking van geweld tot een centraal onderdeel van haar propaganda maakte.
“Lang leve de dood” was een fascistische leuze, de beweging van Mussolini ontstond bij veteranen en prees hen als een ‘Fasci di Combattimento’ – een aristocratie van mannen die gehard waren door de strijd in de loopgraven.
Gigantische knekelhuizen voor oorlogsslachtoffers – sommige met de botten van wel 100.000 gesneuvelde soldaten – waren bedoeld om toekomstige opofferingen aan te moedigen.
Op hun beurt lanceerden de nazi’s slogans voor de jeugd als “We zijn geboren om voor Duitsland te sterven”.
Het lijkt erop dat Hegseth en zijn aanhangers ook zo’n fatale, nihilistische doodscultus promoten.
Maar die cultus verheerlijkt het doden door op een knop te drukken vanop duizenden kilometers afstand.
Ondertussen worden Amerika’s eigen doden onteerd, nu Trump hun repatriëring misbruikt om zijn MAGA merchandise te etaleren en geld in te zamelen ten koste van de oorlogsslachtoffers.
Tegelijkertijd kondigt Hegseth, trouw aan Trumps verlangen naar totale overheersing en vernietiging, live op tv toekomstige oorlogsmisdaden aan (“geen genade”) en moedigt hij nodeloze wreedheid aan: “We slaan ze terwijl ze op de grond liggen.”
De obscene focus op “dodelijke slagkracht” maakt deel uit van de verschuiving naar oorlog, opgevat als het toebrengen van maximale vernietiging en pijn
(In tegenstelling tot het bereiken van strategische doelstellingen – niet dat deze regering die ook maar zou kunnen verwoorden).
Gebakken lucht
De realiteit van de oorlog zelf verdwijnt naar de achtergrond, omdat de ether gevuld is met een eindeloze reeks lollige beelden en gebakken lucht.
Hegseth, die zot is van opgepompt taalgebruik en met name alliteraties (“warriors, not wokesters”), lijkt niet in staat om iets anders te verwoorden dan clichés (“onbreekbare wil”) of flarden van een christelijk nationalisme dat haaks staat op het verbod op een staatsgodsdienst in de Amerikaanse grondwet: het mag geen lakmoesproef voor patriottisme worden dat burgers op hun knieën voor de troepen bidden.
Het gaat er niet om de twee mannen op één lijn te zetten, maar je kunt nauwelijks anders dan terugdenken aan hoe Hannah Arendt in haar controversiële boek over het Eichmann proces de nazibureaucraat beschreef.
Iemand die niet eens in staat was om zelf na te denken, iemand die in plaats daarvan slechts een eindeloze stroom holle frasen produceerde.
Zal dat alles bijdragen tot de legitimering van een illegale oorlog?
Ook in het Pentagon zelf heeft Hegseth een fantasiewereld gecreëerd.
In plaats van persconferenties met kritische vragen en oprechte antwoorden is er een gezapig heen-en-weertje tussen ‘de minister van Oorlog’ – een fantasienaam, aangezien het Congres geen toestemming heeft gegeven om de naam van het ministerie te wijzigen – en complotdenkers van ultrarechtse mediakanalen als The Epoch Times en LindellTV.
Zelfs met die extra afscherming van de werkelijkheid bleef Hegseth maar toeteren dat de pers niet positief genoeg was over de Amerikaanse aanvallen op Iran.
Net als bij zoveel MAGA mannen die kinderachtige stunts uithalen in de manosphere, lijkt zijn broze ego niet in staat de realiteit onder ogen te zien van wat hij zo achteloos heeft ontketend.
Jan-Werner Müller
Politicoloog aan Princeton University.
Lees ook
Klik op de hyperlinks hieronder
en vind meer berichten
Bron: De Standaard