Wie zichzelf ook maar een beetje muziekliefhebber vindt, zal zich als een kind in een snoepwinkel voelen bij een bezoekje aan Tuur’s Vinyl Kitchen op het Edegemse Gemeenteplein. Binnenkort liggen daar immers meer dan 50.000 vinylplaten op een nieuwe eigenaar te wachten. Het resultaat van Tuur Smeets’ passionele verzamelwoede.
Geert D’Hulster – GVA
23 mei 2026
Leestijd: 5 min
Hoe ben je hier op het Gemeenteplein terechtgekomen?
Arthur ‘Tuur’ Smeets (63): “Ik ben een rasechte Edegemnaar. De voorbije tien jaar heb ik wel in Hove gewoond, maar nu ben ik terug met de bedoeling hier ook definitief te blijven. Ik heb dit pand op het Gemeenteplein, een voormalige krantenwinkel, gekocht met de bedoeling er mijn platenverzameling van meer dan 50.000 stuks te koop aan te bieden. Geen pop-upstore, maar een echte winkel. Momenteel liggen er hier al 25.000 platen. De rest moet snel volgen. Achter de winkelruimte ligt nog een magazijntje dat ik in mijn zaak hoop te kunnen integreren.
Hoe is je verzameling tot stand gekomen?
Smeets: “Ik heb de muziek met de paplepel binnengekregen via mijn vader, die iedere week wel met een nieuwe plaat naar huis kwam. Dat waren heel vaak Franse chansons. Wij waren altijd blij verrast als vader ineens Ray Charles tevoorschijn toverde. Ik ben als jonge gast toen zelf ook platen beginnen kopen en ben daar eigenlijk nooit meer mee opgehouden. Mijn eerste aanwinst? Het singletje Horse with no name van America.
“Wat mij tot een echte verzamelaar heeft gemaakt? Ik denk dat dat is aangeboren. Verzamelaars, dat is een apart ras. Die stoppen nooit, zijn altijd op zoek naar dat ene ontbrekende stukje van de puzzel. Ik heb zelf diverse winkels gehad waarin ik de meest uiteenlopende zaken verkocht. Nu eens Disney-spulletjes, dan weer filmmemorabilia.
“Op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt. Voorgoed, dacht ik toen. Maar het zit blijkbaar in je lijf, zoals een hardnekkige microbe. Het vinyl bleef me roepen. Vijf, zes jaar geleden ben ik er weer stevig tegenaan gegaan. Ik ben wel geschrokken van wat je in zo’n relatief korte periode bij elkaar kan sprokkelen. 50.000 platen zijn best wel veel voor een particulier verzamelaar. ”
“Platen sorteren, achtergrondinfo opzoeken, uitvissen om welke persing het gaat. Ik kan mij daar echt mee amuseren en ineens ook mijn autistische aard een beetje bevredigen”
Tuur Smeets
Platenhandelaar
Wat geeft je het meeste voldoening?
Smeets: “Ik vind het vooral leuk om gelijkgezinden in mijn winkel te mogen ontvangen. Soortgenoten die op zoek gaan naar dat ene onvindbare item. Over die zoektocht praten, mensen daarbij helpen: daar word ik blij van.
“Dat fysieke contact met klanten vind ik ook veel fijner dan die toch wel onpersoonlijke handel via het internet. Bij mij draait het niet om de centen. Ik vind niets leukers dan ergens dozen met platen te gaan ophalen om die dan thuis een voor een uit hun hoes te halen. Ik kan mij daar weken mee amuseren.
“Sorteren, achtergrondinfo opzoeken, uitvissen om welke persing het gaat. Op die manier is mijn autistische aard ineens ook weer wat bevredigd. Want die trekjes zijn er wel degelijk. Dat voel ik bijvoorbeeld heel goed wanneer er iemand in mijn winkel wat zit aan te modderen en platen of hoezen op de verkeerde plaats teruglegt. Dan voel ik mezelf zenuwachtig worden. Voor alles is er in mijn hoofd nu eenmaal een juiste plaats.”
© Joris Herregods
Wat heb je zoal in de aanbieding?
“Zo goed als alle genres.. Ik hou het wel bij vintage vinyl, met de originele hoezen. Elpees, singles en ep’tjes. Geen cd’s. Wat in mijn winkelbakken ligt, is van goede kwaliteit. Wat dus betekent dat ik aan de bron heel veel gewoon wegsmijt. Omdat de fysieke kwaliteit lamentabel is of omdat er gewoon geen vraag meer naar is.
“Artiesten als James Last of Julio Iglesias zitten in elke verzameling, maar je raakt ze tegenwoordig niet meer aan de straatstenen kwijt. Momenteel zijn de eerste punkplaten felbegeerd. Vroeg werk van The Stooges bijvoorbeeld. Daarvoor was er een tijdje veel vraag naar Belpop-pioniers zoals TC Matic. Dat gaat in golven.”
En wat moet dat kosten?
“Ik heb platen van 2, 5 of 10 euro in de aanbieding, maar ook van 200 euro of soms nog meer. Echte verzamelaars besteden dat soort bedragen met de glimlach. Dat kan een zeldzame keer zelfs tot 1.000 euro oplopen.
“Maar het kan nog veel gekker, hoor. Onlangs is een eerste persing van Pink Floyds Dark side of the moon, in perfecte staat en met de juiste nummering en labels, voor 52.000 dollar verkocht. Voor alle duidelijkheid, dat was wel niet bij mij.”
Zijn er platen die je nooit zal wegdoen?
“Ik heb een zeer uitgebreide collectie filmsoundtracks. En voor de rest heb ik een grote voorliefde voor alles van de Bee Gees en Olivia Newton-John. Jawel, ik schaam mij daar niet voor (lacht). Dat materiaal blijft voorlopig in privébezit.”
“Voor de rest? Ook al zou ik willen afbouwen, ik vrees dat dat nooit echt zal lukken. Ik ben en blijf een koopzieke verzamelaar. Zoals ik al zei, het is een microbe die diep in je gestel zit.
“Mijn strafste avontuur waren mijn filmaffiches. Daar had ik er op een gegeven moment miljoenen van, magazijnen vol. Ik mocht toen zelfs Steven Spielberg onder mijn klanten rekenen.
“Maar mijn platen, die geven me toch meer voldoening. De muziek zelf, de hoezen, de hoesteksten. Er zit veel meer vlees aan een elpee dan aan een filmaffiche.
“Muziek verbindt ook mensen, dat is voor mij zeker geen onbelangrijk gegeven.”
Tuur’s Vinyl Kitchen
Gemeenteplein 7, Edegem
0475 82 78 87
Lees ook
Lees ook
Klik op de hyperlinks
en ontdek veel meer
berichten
Bron: GVA