Vanuit Gaza slaakt student Ibrahim Badra een noodkreet gericht aan de onderwijswereld. “Professoren, instellingen, leraren en studenten: help ons het recht op leren te beschermen.”
Ibrahim Badra – De Standaard
18 juli 2025
Leestijd: 6 min
In de vroege ochtend van 7 oktober 2023 maakte ik me klaar voor een dag waarvan ik al jaren droomde. De dag waarop ik eindelijk mijn diploma Engels zou krijgen.
Het huis rook naar muntthee, mijn moeder fluisterde gebeden voor onze veiligheid en toekomst, en mijn lieve vader volgde op zijn antieke radio het ochtendnieuws.
Het leven leek vredig. Maar vrede in Gaza is tijdelijk, een illusie die zo aan diggelen ligt.
Een ogenblik later braken fluitende raketten de stilte. Ze vlogen over ons heen en de hemel lichtte op in chaos. Op vaders radio hoorden we dat uit Gaza vijfduizend raketten waren afgeschoten. Universiteiten, scholen en overheidsinstellingen sloten onmiddellijk. Mensen spurtten de straat op om hun voedselvoorraden aan te vullen.
7 oktober 2023 betekende het begin van een nachtmerrie.
Wat volgde was de meest brute en genadeloze periode van mijn leven. Ik keek toe hoe mijn thuisland tot puin werd herleid. Ik zag mijn universiteit branden, vrienden sterven en familieleden keer op keer rennen voor hun leven.
Sinds die dag ben ik veertien keer op de vlucht geslagen. Ik heb mijn vader verloren, twee ooms en vijftien vrienden – van wie er één nog steeds vermist is. Hun namen staan in mijn geheugen gegrift, als delen van mijn ziel die me gewelddadig ontnomen zijn.
Mijn vader verliezen was het pijnlijkste. Hij verlichtte ons huis, was de rots in de branding. Hij stierf niet door een bom, maar een trage dood door de blokkade en de instorting van ons gezondheidssysteem.
Hij had een bloedtransfusie nodig, maar kon de juiste hulp niet krijgen. Ten einde raad brachten we hem naar een ziekenhuis, waar hij een paar uur later stierf.
Ik riep, schreeuwde en smeekte de dokters om nog eens te checken. Ik had hem net zelf het ziekenhuis zien binnenstappen. Hoe kon hij dood zijn?
Mijn moeder stortte in, en de rest van het gezin barstte in huilen uit. We begroeven hem ’s middags, te midden van de bombardementen.
Taal als wapen
Onderwijs – ooit mijn pad naar een beter leven – is een constante strijd geworden.
Ik zat in de laatste fase van mijn academische avontuur, klaar voor het werkleven. Maar de oorlog heeft dromen tot stof herleid.
Er was geen stabiel internet, geen elektriciteit, geen rustige plek om te lezen en geen mentale rust om te schrijven.
Ik kon moeilijk een pen vasthouden met handen die door puin groeven en onze bezittingen van de ene ontheemding naar de volgende droegen.
Ik kon dagen-, nee, wekenlang geen Engels spreken.
Maar langzaam herstelde ik mijn band met de taal. Ik begon weer te lezen, te schrijven en conversaties te oefenen met mezelf.
Zelfs onder de brullende straaljagers oefende ik fluisterend woordenschat en zinsstructuren. Ik weigerde los te laten wie ik was of waarvoor ik gewerkt had.
Nu schrijf ik in het Engels, niet alleen uit academische noodzaak, maar om terug te vechten.
Engels is het wapen van mijn verzet. Ik gebruik het om mijn verhaal te delen met de wereld. Om de mensheid eraan te herinneren dat Gaza niet alleen oorlogsgebied is, maar een plek van mensen: mensen met hoop, een opleiding, pijn en waardigheid.
Elke zin die ik schrijf, betekent dat wij er nog zijn.
Als leerkracht in spe draag ik een zware verantwoordelijkheid. Als ik ooit nog de kans krijg om in een klaslokaal te staan, zal dat niet alleen een plek zijn om taal te leren. Het zal een toevluchtsoord zijn om te helen, een plaats voor de waarheid en een platform voor rechtvaardigheid.
Ze zullen kritisch leren te denken, moedig durven te spreken en zich met kennis verzetten tegen onderdrukking. Mijn studenten zullen weten dat hun verhalen ertoe doen.
Ik wil niet alleen Engelse les geven. Ik wil overleven aanleren, veerkracht en de kracht van woorden.
Aan de academische en onderwijzende wereld: alsjeblieft, laat ons niet in stilte verdwijnen.
De studenten van Gaza proberen nog steeds te leren, zelfs terwijl de bommen om hen heen vallen. We studeren bij kaarslicht, met geleende telefoons en in schuilplaatsen. We schrijven in tenten. We vertalen ons lijden in lessen over kracht.
We hebben geen medelijden nodig. We hebben bondgenoten nodig. We moeten gezien en gehoord worden.
De wereld mag ons niet alleen meer zien als getallen en nieuwsberichten.
Achter elke vernielde school, elk ingestort universiteitsgebouw en elk levenloos leerlingenlichaam zit een gestolen droom.
Jullie – professoren, instellingen, leraren en studenten – hebben de kracht om onze stem luider te doen klinken. Help ons het recht op leren te beschermen.
Moe, maar sterk
Soms vraag ik me af hoe ik zo lang overleefd heb. Elk bombardement voelde als het laatste. Elke nacht kwam met de angst dat we de ochtend niet zouden zien.
En toch hebben we overleefd. We hebben honger doorstaan, ziekte, verlies en angst. We bouwden met eigen handen tenten. We groeven ons eigen sanitair. We droegen water aan uit verre bronnen.
Ik keek toe hoe mijn familie verhongerde en vermagerde. Ik zag kinderen in de kou slapen. Ik was getuige van slachtingen, heb gewonde mensen in mijn armen gedragen en heb bloed door de straten zien stromen.
Desondanks blijven we dromen.
- Ik droom ervan terug te keren naar een klaslokaal, niet als student, maar als leraar.
- Ik droom ervan een toekomst te bouwen waarin onderwijs in Gaza niet langer verstoord wordt door geweld.
- Ik droom van een dag waarop geen kind zich de geur van de dood moet herinneren, of het geluid van drones. Die dag is nog veraf, maar ik blijf ernaar streven.
De waarheid is dat ik moe ben. We zijn allemaal moe. Maar we zijn ook sterk. Sterkte is in Gaza geen keuze, maar een noodzaak.
We blijven vooruitgaan omdat we niet anders kunnen. We dragen de pijn in stilte omdat de wereld ons de rug toegekeerd heeft.
Maar nu spreek ik. Dit is mijn noodkreet aan de wereld: help ons te leren, help ons te leven.
Eén vraag maalt steeds in mijn hoofd: wie weet hoelang we zo zullen overleven?
Wie weet hoeveel vaders nog zullen sterven, hoeveel scholen nog zullen vallen, hoeveel dromen nog zullen verdwijnen onder het puin?
Tot dat antwoord komt, blijf ik schrijven, herinneren en hopen.
En niemand die kan zeggen dat wij het niet hebben geweten.
Lees ook
Lees ook
Lees meer berichten
Bron: De Standaard