Bij de volksheld van de alternatieve muziekscene werd volksziekte nummer één vastgesteld: Mauro Pawlowski (54) kreeg de diagnose alzheimer. ‘Ja, het is fel, maar voor mijn omgeving is het erger dan voor mij.’
Danny Ilegems – De Morgen
11 april 2026
Leestijd: 24 min
Toen we zes weken geleden bijeenzaten om een idee te krijgen van de mate van openhartigheid die Mauro Pawlowski in dit interview aan de dag kan en wil leggen, zei hij op een gegeven moment: “Ik weet het! Ik weet wat ik ga doen! Ik ga het érger maken dan het is.”
We waren ten huize van Herman Houbrechts, Mauro’s trouwe vriend en luitenant, ex-drummer van Nemo en Dead Man Ray, en van Mauro–projecten als The Grooms en Hitsville Drunks.
Herman zei: “Wat bedoel je met ‘erger’? Je gaat er toch geen tearjerker van maken?”
Mauro lachte: “Dju, daar gaat mijn emotionele getuigenis in Dag Allemaal.”
“Nee nee”, zei hij, “ik ga me in een fictief personage vermommen, gemaskerd en gehuld in een cape, zoals mijn held Sun Ra. (enthousiast)
“Ik transformeer in een onheilsprofeet die een signaal uit de kosmos heeft gekregen en die een dreigende, zij het compleet onbegrijpelijke boodschap de wereld instuurt! We maken er een filmke van, zwieren het op Instagram en we zijn klaar met die zever. Wa denk ge?”
Sun Ra (1914-1993) was een avant-garde-jazzmuzikant die legendarisch werd als de grondlegger van het afrofuturisme, een muzikaal-filosofisch universum waarin hij kosmische mythologie, Egyptische geschiedenis, Afrikaans nationalisme en sciencefiction door elkaar klutste. Naar eigen zeggen werd hij ergens in de jaren 30 door aliens naar de planeet Saturnus geteleporteerd.
Op het dEUS-album Pocket Revolution (2005) staat een nummer over hem: ‘Sun Ra’.
Daarin zingt Tom Barman onder meer deze woorden: ‘Protect myself from rumours / That will never be told. I’m living life through someone else / Looking at me.’
In de live-uitvoering liet Mauro de refreinzin klinken als een oerschreeuw, die soms door merg en been ging: ‘Here comes, here comes the night traaaaaain.’
‘Ik bescherm mezelf tegen geruchten die nooit verteld zullen worden. Ik leef het leven als iemand anders, kijkend naar mij.’
Vandaag lijken die woorden van toepassing te zijn op Mauro zelf.
***
De geruchten doen al meer dan een jaar de ronde.
De eerste en enige keer dat er door Mauro, of liever door diens omgeving, op werd gereageerd, was op 30 mei vorig jaar.
Toen verscheen dit bericht op zijn Instagram pagina: ‘Vanwege gezondheidsproblemen moet ik meer tijd voor mezelf nemen en minder optreden.’
Er móést toen wel een signaal komen, want dEUS speelde op dat moment de try-outs van zijn Worst Case Scenario-tour, waarbij Mauro schitterde door afwezigheid.
De boodschap was kort en cryptisch, maar de suggestie dat hij een burn-out had was niet gelogen.
Mauro is in het vroege voorjaar van 2025 een paar keer “gecrasht”, zoals zijn intimi het noemen: in een put beland waar hij slechts moeizaam en tergend langzaam, terug uit wist te kruipen.
In feite had hij al in maart 2025 aan zijn vrienden van dEUS laten weten dat hij het niet meer kon opbrengen, en dat ze niet op hem moesten rekenen voor de Worst Case-tour.
Ondertussen werd hij aan allerlei onderzoeken onderworpen. In het vroege najaar van 2025 viel het verdict: alzheimer.
Shock en ongeloof bij een zeer beperkte kring van intimi, maar ergens ook de bevestiging van bange vermoedens.
- Verlamming, maar ook de noodzaak om per direct een nabije toekomst te verzinnen, met twee kinderen die straks 10 en 14 worden.
- Verslagenheid, maar ook de noodzaak om de resterende professionele mogelijkheden in beeld te krijgen, als zelfstandige muzikant.
- Sprakeloosheid, maar ook de gestaag toenemende druk om te spreken.
Dat laatste was misschien nog het moeilijkste.
- Hoe stel je je recht veilig om zo’n diagnose eerst in intieme kring te verwerken?
- Hoe zeg je tegen mensen die je vereren en om je geven – vrienden, vakbroeders, diehard fans – op een elegante manier: sorry, laat ons even? Beseffende dat je de speculaties zo alleen maar aanwakkert.
- Hoe breng je familie en vrienden op de hoogte in een volgorde die niet te veel pijn en teleurstelling veroorzaakt?
Wetende dat Mauro véél goede vrienden heeft, die allemaal vinden dat ze recht hebben op de onverbloemde waarheid.
Pas rond de jaarwisseling ontstond er een welingelichte kring.
En toen ging het snel. Een aantal mensen uit die kring dook in het archief van Mauro. Een grot van Ali Baba ging open. Oude demo’s, opnames, liveregistraties en video’s kwamen aan het licht.
In homestudio’s overal te lande gingen muzikanten en producers aan de slag om ze af te werken of te herwerken. Waardoor zich nu een toekomstperspectief begint te ontvouwen. Het wordt een druk programma. Mauro time!
De Mauro die uit Berchem komt aangefietst, verkeert in opperbeste stemming. Hij heeft zich nooit verstopt. De afgelopen maanden maakte hij vaak lange fietstochten. Als iemand hem herkende en naar hem zwaaide, zwaaide hij terug. Zelden of nooit had hij het gevoel dat hij werd aangestaard.
“Ik ben niet bang van mensen”, zegt hij, “mensen zijn oké”.
We installeren ons andermaal aan de eettafel bij Herman Houbrechts in hartje Antwerpen. Ik heb van Sigrid, Mauro’s vrouw, een lange lijst van lopende projecten gekregen, muzikale en andere. Dit wordt al zeker geen niks-aan-de-hand-show.
De eerlijkheid gebiedt te melden dat de woorden en de zinnen niet zo vlot kwamen als het lijkt in deze geschreven weergave.
Maar de grappen en de sterke verhalen uit de muziekwereld wél, die rolden van zijn lippen en buitelden als vanouds over elkaar heen.
Als ik goed heb geteld, zullen er in de loop van de komende twee jaar een vijftal albums met muziek van jouw hand verschijnen.
“En ik moet zelf niks doen, hè. Zover heb ik het gebracht. Eindelijk zit ik in de positie die ik altijd al wilde bereiken! (lacht)
“Ik haal vijf nummers uit een map op mijn computer, stuur die naar een van mijn muzikale vrienden, en zeg: ‘Doe er iets mee, geef maar een seintje wanneer je er klaar mee bent.’
“Als het zover is, ga ik luisteren. Een uurtje, soms langer, en dan zeg ik: ‘Jaja, het is goed, merci. Kom, we gaan iets drinken.’
“De volgende dag ga ik ergens anders luisteren. Ik doe eigenlijk niets anders dan van de ene naar de andere bevriende artiest trekken en zeggen dat het goed is. Wat een leven.”
Frank Zappa, een van je grote voorbeelden, was in het begin van zijn carrière een hardwerkende gitarist-componist met een fenomenale productie, en op het einde alleen nog orkestleider en dirigent. Is dat de positie die je beoogt?
“Ik doe zelfs dát niet! Ik dirigeer niemand. Hooguit regisseer ik de zaken een beetje, zonder dat iemand het merkt.
“Ik heb Zappa ontmoet, wist je dat? Ergens eind jaren 80, toen hij optrad in ’t Kuipke in Gent (10 april 1988, red.).
“Ik was er met vrienden uit Heusden-Zolder, allemaal kerels die wat ouder waren dan ik (Mauro was toen net geen 17, red.).
“Op onze zoektocht naar drank kwamen we in een bar terecht die de artiestenbar bleek te zijn, wisten wij veel. En ineens stond Zappa naast ons.
“Hij was chill, pintje in de hand. Hij knikte en bleef in onze buurt hangen. Weet je wat me opviel? Dat hij zo klein was.”
1,83 meter, zegt Google. Dat is toch niet klein?
“In mijn herinnering was hij klein en mager. Ik heb ook eens naast David Bowie gestaan: die was ook klein. Prince idem. Voor die mannen hebben ze destijds de plateauzool uitgevonden, moet je maar denken. (lacht)
“In elk geval: we hebben niet lang met Zappa in die bar gestaan. Op een gegeven moment kwam er een bewaker naar ons toe die heel beleefd vroeg: ‘Sorry, horen jullie bij de band of bij de crew?’
“‘Nee nee’, zeiden wij, ‘wij zijn van Heusden-Zolder.’
“‘Het spijt me, maar dan moet ik jullie verzoeken de tent te verlaten’, zei de bewaker, ‘maar drink rustig je glas leeg’.
“Kun je je dat voorstellen? Nu zou je hardhandig op straat gegooid worden en een stadionverbod krijgen tot fucking 2080.”
Waar komt al die muziek die je gaat uitbrengen ineens vandaan?
“Dertig jaar lang heb ik elke dag nieuwe muziek gemaakt. Er waren periodes dat ik omzeggens elke dag een nieuw nummer schreef en opnam. Een groot deel van die productie staat op harde schijven. Daar kan ik uit blijven putten.”
Herman Houbrechts: “Mauro maakt al zijn opnamen in Logic Pro (het Digital Audio Workstation van Apple, red.).
“Dat is software waarmee je virtuele instrumenten kunt bespelen, waarop je echte instrumenten kunt aansluiten, stemmen toevoegen, effecten creëren, opnemen, editen en mixen.
“Je kunt die originele opnamen later blijven gebruiken als basis voor nieuwe versies van nummers: instrumenten vervangen of totaal anders laten klinken, sporen toevoegen, wat je maar wilt.
“Ik heb trouwens vaak gevonden dat de demoversies die Mauro in z’n eentje maakte, de best mogelijke eindversies waren.
“Dan zei ik: ‘Waarom zouden we dit opnieuw inspelen? We gaan het niet beter maken.’ En dan moet je weten dat hij alleen het basispakket van Logic Pro gebruikt: wat er in de doos zit, niet de klanken en de effecten die je er nog bij kunt kopen.”
Mauro Pawlowski: “Waarom? Omdat ik op technisch vlak een amateur ben. Of hoe heet dat tegenwoordig? Een digibeet!
“Er zijn muzikanten die al hun tijd en geld in techniek steken, in apparatuur, in het zoeken naar de juiste klanken en effecten. Om uiteindelijk tot de vaststelling te komen: shit, het echte probleem is dat we geen nummers hebben.
“Mijn probleem is dat ik te véél nummers heb. (lacht)
“Met de technologie van vandaag is alles mogelijk, maar inhoud en smaak kun je niet kopen.”
Houbrechts: ‘Een tijd geleden heeft hij mij een harde schijf gegeven waar een kwarteeuw muzikale productie op staat – zowat alles wat hij gemaakt heeft tussen de dag dat hij een computer aanschafte, ergens in het jaar 2000, en nu.
“Het is een verzameling mappen en submappen die de namen dragen van al zijn verschillende projecten en nevenprojecten: Gruppo di Pawlowski, Maurits Pauwels, Nieuw Zwart Trio, Radical Slave, Othin Spake, Somnabula, Possessed Factory, noem ze allemaal maar op.
“Een digitale grot van Ali Baba, maar ingericht als een rommelkelder. (lacht)
“Samen met Philippe Cortens (van het label Cortizona, red.) en Sjoerd Bruil (gitarist en sidekick van Mauro, red.) probeer ik daar nu een ordelijk, hanteerbaar archief van te maken.
“Maar terwijl we daarmee bezig zijn, doen we ongelooflijke ontdekkingen.
“Ik was erbij toen Mauro in 2000 naar New York trok om zijn eerste soloplaat op te nemen, met Dave Sardy als producer (frontman van de noiseband Barkmarket, producer van onder andere Soulwax, Oasis en Rage Against the Machine, red.). Op Songs from a Bad Hat staan elf nummers.
“Wel, ik heb nu ontdekt dat Mauro destijds met om en nabij de tweehonderd songs naar New York is vertrokken. Twéé-fucking-honderd!”
Mauro: “Ik zei het toch: ik heb te veel nummers.”
Het eerste album dat zal uitkomen, in juni al, is Unspectacular Times. In een productie van dEUS-drummer Stéphane Misseghers.
“Ja, die plaat is al enige tijd klaar voor release. Ze zaten te wachten op nieuws van mij. Bij deze hebben ze een go.”(lacht)
Stéphane vertelde me dat het idee voor dat album tijdens een ontbijt in Madrid is ontstaan, in 2023, toen de How to Replace It-tour van dEUS daar halt hield. Jij hebt jouw laptop naar hem toegeschoven en gezegd: ‘Zoek maar, kies maar.’
“Ja, zo begint het altijd. Maar je weet nooit waar het eindigt.
“Stéphane en zijn maat Bruno Coussée (samen het producersduo Scorpio Twins, red.) hebben dat supergoed gedaan, met hun vree-de-max bende uit Gent.”
Volgens Stéphane is het een plaat vol hedendaagse yachtrock geworden.
“Pop met een parfum van yachtrock, zou ik zeggen. Ik hou van die softe, luxueuze, romantische sound uit de jaren 70 en 80: Hall & Oates, Steely Dan, Christopher Cross, Boz Scaggs.
“Toto hoort er wat mij betreft ook bij, als we hun wereldhit ‘Africa’ even vergeten. Music for the ladies! Ik ben gladder dan je denkt, hoor. (lacht) Ik wil er nog veel verder in gaan. Ik heb al een volgende plaat in dat genre in mijn hoofd.”
Typisch Mauro, zegt al wie jou een beetje kent: telkens als je iets hebt afgewerkt, wil je iets compleet anders doen.
“Sowieso. Dat is mijn karakter, niets aan te doen. Het volgende wat afgewerkt kan worden, is een nieuwe plaat van Possessed Factory, mijn experimenteel elektroproject met Jef Cuypers, de grafisch vormgever die bij mij om de hoek woont.
“De opnames hebben we tussen de bedrijven door gemaakt, over een periode van misschien wel tien jaar. De onnavolgbare Micha Volders zal de plaat producen.”
Weet hij het al?
“Jaja, hij weet het, en je zult zien: hij gaat dat in minder dan een dag flikken. Terwijl hij wat zit te grinniken achter de mengtafel: (imiteert de Urbanus-lach) ‘Hèhèhèhè. How joh! Goed joh!’ Micha is, tussen ons gezegd en gezwegen, een genie.
“En op dit moment ben ik bezig met mijn oom Rocco en mijn neef Alessio.
“Dezelfde werkwijze: ik heb hen een hoop nummers bezorgd, zij werken ze af. Hier een drumpartij erbij, daar een nieuw gitaarlijntje of een extra stem. Zodra we tien of twaalf nummers af hebben, is het een plaat.”
Misschien moet je even uitleggen wie Rocco en Alessio zijn.
“Rocco Di Turi is de jongere broer van mijn moeder, Alessio is zijn zoon en tevens de drummer van de geweldige Limburgse band The Sore Losers.
“Vanmorgen heeft Rocco nog een nieuwe mix doorgestuurd. (Doorzoekt zijn telefoon) Hier, luister…”
Klinkt beatlesk.
(Zet de telefoon tegen zijn oor, zingt een flard tekst mee)
Wat zing je?
“‘I’ve been around the world, from Peer to Australia.’ Haha, dat klopt, ik lieg niet. Ik heb in Peer én in Australië gespeeld, zij het niet op dezelfde tour. Dit is een nummer uit 2019 of 2020, denk ik. Het project met Rocco en Alessio zit bij mij in de map ‘Family Rock’.”
Jouw pa was in zijn jonge jaren ook muzikant.
(Scrolt en toont een zwart-witfoto uit de jaren 60) “Kijk. Mijn pa is die jongen in het midden, de bassist.”
Hoe heette zijn band?
“The Drifters! (lacht) Wisten zij veel dat er in de VS een soulband bestond met dezelfde naam (bekend van wereldhits als ‘Up on the Roof’, ‘Under the Boardwalk’ en ‘Save the Last Dance for Me’, red.).
“Of ze wisten het wel, maar trokken er zich niets van aan. Als ze in Heusden-Zolder, Houthalen of Koersel geen problemen kregen, was het al lang goed. (kijkt naar de foto) Ik schat dat hij 16 of 17 jaar was op deze foto.”
Hij is enkele jaren geleden overleden. Dementie.
“Daarom weigerde mijn ma aanvankelijk te geloven dat ik alzheimer heb. Zij had het er verschrikkelijk moeilijk mee.
“‘Zorg nu maar dat je goed eet’, zei ze, ‘vooral die pasta die ik voor je kook, dan word je wel beter.’”
Hoe ga je er zelf mee om?
“Ik ga al een tijdje bij een psychologe in Brussel: Christine, een fantastische madam, ze lacht zich kapot met mij. Maar ze heeft natuurlijk wel door dat grapjes maken mijn manier is om… (maakt zijn zin niet af)
“Zij heeft veel patiënten met de ziekte van Alzheimer, zegt ze. Sommigen zijn de 80 al voorbij. Dat geeft hoop.
“Onlangs kocht ik in de kringwinkel voor 1 euro een prachtig boek over de Spaanse kunstenaar Joan Miró (1893-1983). Achterin het boek staan korte biografieën van alle tijdgenoten van Miró die in de tekst genoemd worden.
“Het viel me op dat veel 20ste-eeuwse kunstenaars jong gestorven zijn. Maar wat me nog meer opviel, is dat degene die het oudst geworden is, aan de de ziekte van Alzheimer leed. Dju, ik kan nu even niet op zijn naam komen.
(Wellicht heeft Pawlowski het over Willem de Kooning, de Amerikaanse abstract-expressionist van Nederlandse afkomst, die op 92-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van alzheimer, red.).”
“Ik wil het niet minimaliseren, maar… (denkt na)
“Wat moet ik zeggen? Wat kan ik doen? Er bestaat geen medicijn tegen alzheimer. Dus het is wat het is. Wat komt, komt.”
Hoe kwam de diagnose bij jou binnen?
“Voor Sigrid was het een shock, een soort vonnis. Ik snapte het allemaal niet zo goed. Dom zijn is soms een voordeel, hè. (lacht)
“Luister naar de muziek van Iggy Pop en The Stooges: die klinkt simpel en dom, maar daarom is zij zo goed! Ook al is Iggy allerminst dom.”
Grappig dat je naar de muziek van The Stooges grijpt om dat moment te beschrijven.
(Ernstig) “Ik zeg het heel eerlijk: ik begreep niet goed wat er gebeurde. Je hoort een dokter praten over onvermijdelijke aftakeling, maar ook over de goeie jaren die je nog resten. Maar wat betekent dat concreet?’
“Eigenlijk ben ik al sinds mijn zesde ziek. Althans: ik heb dat gevoel, mijn familie en vrienden zeggen dat het niet zo is.
“Als kind was ik astmatisch. Ik heb veel tijd in ziekenhuizen doorgebracht. Ik herinner mij momenten en situaties dat ik geen adem meer kreeg.
“Daarnaast ben ik met zekerheid autistisch. Of zoals elke autist van zichzelf zegt: een béétje autistisch. Het zou kunnen dat ik daarom onderschat wat er nu aan de hand is.
“Ik heb altíj́d gedaan alsof er niets aan de hand was, begrijp je? Ik heb altijd móéten doen alsof er niets aan de hand was.”
Bedoel je dat er in jouw hoofd in wezen weinig is veranderd?
“Ik probeer gewoon voort te doen zoals ik bezig was. Ik weet echt niet wat ik anders zou moeten doen.
“Ik neem braaf de pilletjes die me worden voorgeschreven. Jammer genoeg zijn er geen danskermellen bij (Limburgs slang voor xtc, red.).
“Een vriend van ons uit Limburg, we zullen zijn naam niet noemen, zei dat vroeger altijd: ‘Ik ga op stap vanavond, ik ga me eens goed begaaien, ik heb twee danskermellen gepakt.’ (lacht, neemt een appel uit de fruitmand, wordt stil)
“Ja, het is fel. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Ik weet niet of ik angstig moet zijn. Ik weet niet hóé angstig ik moet zijn. Ik vóél het niet, snap je?
“Het is moeilijk. Maar voor de mensen om me heen is het moeilijker, erger, dan voor mij.
“Ik moet soms keihard lachen als mensen aarzelend naar mij toe komen, waarschijnlijk omdat ze iets opgevangen hebben, en dan niet gezegd krijgen wat ze willen zeggen.
“Dan stamelen ze: ‘Niet leuk, hè?’ Of de Limburgse reactie: ‘Ja menne man.’ (proest het uit)
“Maar hey, we moeten het ook over mijn nieuwste project hebben, waar ik heel enthousiast over ben: De Volkskosmos.”
Vertel.
“Ik ben er nog maar net aan begonnen, maar het moet een verhaal worden, een plaat en wie weet ook een spektakel, over volksmuziek van vroeger en nu.
“Dat gaat van oude religieuze liederen en scabreuze marktliederen tot techno en hiphop, de dansmuziek van nu.
“Ik ben een paar jaar geleden eens met Dirk De Wachter op Tomorrowland terechtgekomen. We hadden samen een performance gedaan op Love Tomorrow, hun duurzaamheidsfestival, en we kregen een ticket voor het grote feest. Daar weerklinkt de volksmuziek van vandaag, hè.
“Oude boerenfeesten of Tomorrowland, in mijn ogen is dat hetzelfde. De boeren zijn een lokale gemeenschap, op Tomorrowland komt een mondiale gemeenschap samen.
“De boeren hossen en de Tomorrowlanders hakken. De boeren drinken bier en de Tomorrowlanders pakken pillen.
“Hardrock was de volksmuziek van het industriële tijdperk, op Tomorrowland hoor je de soundtrack van het digitale tijdperk.
“En uiteraard mogen we de rappers niet vergeten, die alles overhoop hebben gehaald. Ze kwamen recht uit het getto en hebben met drie keer niks – geen gitaren, geen synths, alleen een ritmebox waar ze geïmproviseerde teksten overheen schreeuwden – een nieuw universum gecreëerd.
“Voor mij is dat het beste van het beste.
“Het laat zich raden dat ik het een beetje weird ga maken. Technisch gezien is het perfect mogelijk om onder een lap volksmuziek uit de 18de eeuw een vette beat te zetten en de tekst te rappen.
“Maar ik zit nog in de fase van de research. Bij De Slegte heb ik een complete bibliotheek over heemkunde op de kop getikt. Fantastisch.”
Actueel ook, in tijden van populisme en fascisme. De grootste verschrikkingen worden meestal in naam van het volk aangericht.
“Voilà, voor het eerst zit ik met mijn alledaagse waanzin knal op de actualiteit, en in het hart van de politiek. Wie had dat kunnen denken?”
Tim Vanhamel, je oude kompaan van bij de Evil Superstars, wil naar verluidt een nieuw nummer met jou opnemen…
“Tim mag hónderd nummers met mij opnemen. Tim is de enige in onze scene van wie ik denk: man man, gedverdegedver.
“Hij heeft zich nu een beetje gesetteld, met een mooi meisje (actrice Evelien Bosmans, red.). (In cité-Limburgs:) ‘Hey meisje meisje!’
“We hebben een live-opname van Evil Superstars teruggevonden waarin iets ongelooflijks gebeurt.
“We speelden een set bij StuBru, ergens in de jaren 90. Zoals gewoonlijk lieten we de zaken fameus in het honderd lopen. Complete chaos, eigenlijk.
“Maar op een bepaald moment hoor je dat Tim begint te rappen. Beastie Boys-achtig, maar zó goed, zó verschrikkelijk goed. Tim is geniaal. Daar raakt hij nooit meer van af.” (lacht)
Kunstenares Anne-Mie Van Kerckhoven gaat tijdens de Biënnale van de Schilderkunst, in juni in het Roger Raveel Museum, een film presenteren met een soundtrack van jouw hand…
“Mijn goede vriendin Anne-Mie! Altijd goed, zeker gaan kijken.”
Waar ik naartoe wil, is: ga je zelf nog ergens ten tonele verschijnen? Er zijn mensen die vrezen dat je nooit meer op een podium zult staan.
“Om die vrees weg te nemen, kan ik wel iets verzinnen. Schrik niet als je mij straks op het podium ziet kruipen bij álle mensen die ik ken in de sector. En dat zijn er verdorie veel. In een heel slechte vermomming, als een spook of zo. Wat ik dan precies ga doen, valt nog af te wachten. Come and see.” (lacht)
Is het moeilijk geworden om samen te spelen met andere muzikanten?
“Ik repeteer hier elke week met Herman en Sjoerd. Onze nieuwe band heet The Missing Turns.
“Ik mis weleens een bocht, ja. Teksten onthouden is moeilijker geworden. Dat deel van de job heb ik nooit plezant gevonden.
“De akkoorden speel ik blindelings, maar voor de teksten doe ik niet meer zoveel moeite.”
Schrijf je nog teksten?
“Ja, natuurlijk.”
En lees je nog evenveel als vroeger?
“Héél veel. En ik lees geen bucht, hè.”
Je bent de enige mens die ik ken die Eindeloos vertier van David Foster Wallace, een ingewikkelde pil van 1.200 bladzijden, heeft uitgelezen. Enfin, je bent de enige mens die ik geloof als hij dat beweert.
“Daar heb ik wel een jaar over gedaan, hè. Maar ik lees HUMO nog altijd van voren naar achteren, plus De Morgen, plus alle mogelijke nieuwsapps.
“En met mijn Volkskosmos-project in het achterhoofd koop ik nu ook Story, Dag Allemaal en TV Familie.
“Ik heb een punkcollage in gedachten met foto’s, titels en quotes uit die bladen – naar het voorbeeld van wat Jamie Reid destijds maakte voor Sex Pistols. In mijn krantenwinkel zullen ze denken: het gaat echt niet goed met die jongen. (lacht)
“Weet je waar ik ook veel inspiratie uit put? Uit de onlinecommentaren bij nieuwsartikels.
“Er zijn mensen die daar hun neus voor ophalen, ik niet. Die tekstjes zitten vaak vol prachtige, poëtische fouten. Het is de volkspoëzie van deze tijd.”
De commentaren bij jouw Instagrampost van vorig jaar, die over je ‘gezondheidsproblemen’, waren ronduit ontroerend. En er stonden opvallend weinig fouten in.
“Helmut Lotti heeft het mooiste commentaar gegeven dat je kunt krijgen.
“Op een dag beluisterde ik mijn voicemail en hoorde ik hem een liedje in het Gents zingen. Ik weet niet meer of het een reactie op mijn bericht was, of een spontaan gebaar. Ik denk dat hij gewoon zin had om te zingen. Fantastisch!”
Ik hoor dat je toch een kleine bijdrage zou leveren aan de nieuwe dEUS-plaat die in de maak is.
“De mannen van dEUS mogen mij alles vragen, dat weten ze.
“Ik ben op vraag van Tom (Barman) nog eens naar hun studio in Borgerhout getrokken. Ik dacht dat ik er alleen zou zijn met hem, maar iedereen was er. Dus het werd heel gezellig.
“Ik heb een riedeltje gespeeld, maar het is niet zeker dat het op de plaat zal terechtkomen. Daar maak ik me niet druk over, als we maar lol hebben!”
Je bent ook weer aan het tekenen geslagen. Weinig mensen weten dat je een begenadigd tekenaar bent. Voor je jezelf gitaar leerde spelen, deed je niets anders. Je hebt zelfs ooit een stripwedstrijd van een Nederlands tv-programma gewonnen. Wordt het iets met die nieuwe tekeningen?
“Ik zit nu hele dagen thuis, wat moet ik doen?
“Ik ben met de kinderen opnieuw beginnen te tekenen. Ik vond het plezant. Nicole, een goede vriendin, porde me aan. En nu gaat het volle bak.
“Elk vel papier dat ik in handen krijg, teken ik vol. Ik weet niet of het iets wordt. Voorlopig is het mij nog een beetje te kinderlijk.
“Maar ik word nu echt van alle kanten bevoorraad met papier en tekenmateriaal, ook door mijn schoonmoeder en door Sigrid, mijn drijvende kracht.
“Dat is een andere kant van mij, die we wijselijk niet hebben belicht: als niemand mij aanport, heb ik de neiging geen klap uit te voeren.”
Wil je nu met rust gelaten worden?
“Ja, want ik heb te veel werk. En anders vergeet ik nog meer! (lacht)
“Mijn boodschap aan de natie zit in het filmpje dat we naar aanleiding van dit interview hebben opgenomen.
“Mijn excuses voor het feit dat het raadselachtig en totaal onbegrijpelijk is. Iedereen weet nu waaraan dat ligt.”
Lees ook
Klik op de hyperlinks hieronder
en lees meer berichten
Lees ook
Bron: De Morgen