HUMO’s tv-recensent Stefaan Werbrouck keek naar ‘Mussolini: Son of the Century’ en zag een absoluut meesterwerk. ‘Deze miniserie is overrompelend, indrukwekkend, meeslepend, en bij momenten afmattend en afstompend.’
Stefaan Werbrouck – Humo
20 december 2025
Leestijd: 3 min
De Italiaanse miniserie Mussolini: Son of the Century, naar de bestseller van Antonio Scurati, begint met een montage van journaalbeelden die tonen hoe hoog Benito Mussolini, bejubeld door miljoenen van zijn landgenoten, vloog en hoe hij aan zijn einde kwam – hij werd in 1945 geëxecuteerd door Italiaanse verzetsstrijders.
‘Er komt altijd een moment waarop verloren gelopen mensen om eenvoudige oplossingen vragen,’ zegt acteur Luca Marinelli in de commentaarstem.
‘Om de brutaliteit van een sterke man.
‘Jullie hebben van mij gehouden en jullie hebben mij gehaat, en zeg me: wat was het punt? Kijk rond je, we zijn er nog altijd.’
De boodschap is duidelijk: Son of the Century, te bekijken op VRT Canvas, keert een eeuw terug in de tijd, maar is razend actueel.
De reeks reconstrueert zes woelige jaren uit de Italiaanse geschiedenis, van 1919, toen Mussolini de Fasci Italiani di Combattimento stichtte, tot 1925, toen hij zijn macht kon consolideren.
Het gaat over gebeurtenissen en mensen die buiten Italië weinig bekend zijn, zoals de bezetting van de kuststad Fiume door de dichter Gabriele D’Annunzio of de moord op de socialist Giacomo Matteotti, een felle tegenstander van Mussolini.
Toch kun je de acht afleveringen niet bekijken zonder een gevoel van herkenning.
De chronische onderschatting van Mussolini, de theatrale maniertjes waarmee hij zijn medestanders opzweept, zijn ongebreidelde narcisme of hoe hij gebruikmaakt van chaos om zijn zin te krijgen: het voelt allemaal vertrouwd aan.
Voor de slechte verstaander zegt Marinelli, die Mussolini op een verbluffende wijze neerzet, het één keer ook duidelijk: ‘Make Italy great again.’
Als historisch document is Son of the Century belangrijk, maar daarnaast is het ook een briljante tv-serie.
De maker is gek genoeg een Brit: Joe Wright, regisseur van onder meer ‘Atonement’, ‘Pride and Prejudice’ en ‘The Darkest Hour’.
Dat zijn goede tot uitstekende films, maar klassiek en braaf, en niet te vergelijken met wat Wright hier uit zijn mouw schudt.
Bijna acht uur lang trekt hij alle registers open: journaalbeelden lopen over in scènes met acteurs, de reeks zit vol extreme close-ups en rare camerastandpunten, de gewelddadigste verhalen worden nagespeeld met poppen, en er is operamuziek te horen, maar er zijn ook stampende beats van Tom Rowlands, de helft van The Chemical Brothers.
Boven op dat alles is er een onvergetelijke Marinelli, die 90 procent van de tijd in beeld is en de kijker meestal recht in de camera aanspreekt.
Het is overrompelend, indrukwekkend, meeslepend, en bij momenten afmattend en afstompend.
Dat laatste is bewust, want dat was ook de methode van Mussolini en van het fascisme in het algemeen.
‘Put het systeem uit,’ aldus de hoofdrolspeler, ‘en als het uitgeput is, presenteer je dan als het enige alternatief om het overeind te helpen.’
Son of the Century wijst vele schuldigen aan voor de opkomst van Il Duce: de rijke landeigenaars en industriëlen, die hem geld gaven in de strijd tegen het rode gevaar, de elite die op hem neerkeek tot het te laat was en nooit doortastend ingreep.
Maar één vinger gaat ook richting diegenen die wegkeken, omdat ze bang waren voor de zwarthemden of murw waren door het geweld, de vulgariteit en de leugens.
Het laatste woord uit Marinelli’s mond gaat over hen, maar is ook, nog meer dan alles wat eraan voorafgaat, een waarschuwing voor de hedendaagse kijker van dit meesterwerk:
‘Silenzio.’
Lees ook
Klik op de hyperlinks hieronder
en vind meer berichten
Bron: Humo