“I hope the Russians love their children too”, zong Sting. Vandaag zou hij ervan worden beschuldigd Kremlin-propagandist te zijn, en misschien terecht, stelt Tom Naegels.
Tom Naegels – De Standaard
15 mei 2026
Leestijd: 5 min
Wat is die Jinnih Beels een belabberde interviewster.
Veel inkt is al gevloeid over haar keuze om, als eerste gast in de nieuwe Doorbraak podcast ‘Dwarsliggers’, (kijk en luister onderaan dit bericht) Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken uit te nodigen.
Op zich zie ik daar weinig verkeerds in: als je zo’n gesprek goed voorbereidt met een bekwame redactie en je hebt het talent om alert en geïnformeerd in te pikken op wat je gast vertelt, dan kan dat boeiend worden.
Maar lees even mee hoe ze haar eerste onderwerp introduceert
(Na niet minder dan een kwartier gebabbel over hoe tof het was om in haar tijd bij de politie met Van Griekens vader samen te hebben gewerkt, en hoezeer ze Tom bewondert omdat hij voor zijn mening durft uit te komen, zelfs al wordt hij “bijna alleen in een hoekske geduwd omwille van waar jullie voor staan, ik wil daar ook geen oordeel over vellen”):
Beels: “Het cordon. Het fameuze cordon sanitaire. Tom, wat is dat eigenlijk?”
Van Grieken: “Weet je waar de naam vandaan komt?”
Beels: “Nee. Dat is eigenlijk van voor mijn tijd. Ik zat toen nog niet in de politiek.”
Moet ik nu echt geloven dat een vrouw die is opgegroeid in het Antwerpen van de jaren 1980 en 1990, die hoofd is geweest van de dienst diversiteit van de Antwerpse politie, die schepen is geweest, die gedeputeerde is, en die nu de ambitie heeft om een politieke podcast te hosten, niet weet wat het cordon sanitaire inhoudt?
Hoezo, “dat is van voor mijn tijd”?
Je bent even oud als ik, dus als ik mij herinner hoe en waarom het cordon tot stand is gekomen, dan jij ook.
Tien minuten later begint ze over ‘remigratie’, de term die extreemrechts gebruikt voor het deporteren van álle mensen met een niet-Europese achtergrond, Jinnih Beels incluis.
Ze doet dat zo:
“Elke keer de laatste tijd als ik denk, kijk, Van Grieken doet dat goed, Bollansée (Wouter Bollansée, provinciaal fractieleider van het VB, red.), met wie ik samen in de provincieraad zit, voert zeer constructief oppositie, dan lees ik een term van ‘remigratie’ in de pers en dan denk ik: allez!”
Naïeve doos
Waarna Van Grieken ruimte krijgt om te spinnen dat het niet meer is dan de “superneutrale term” voor wat andere partijen “een terugkeerbeleid” noemen, zoals hij soms beweert dat “omvolking” slechts een synoniem is voor wat elders “superdiversiteit” heet.
Beels zit er zo hard bij te knikken dat ze nu langdurig ziek thuiszit met een whiplash.
“Oké!” beaamt ze, en: “Ik volg je daar ook in.”
En dan: “Er is toch niemand die dat allemaal gaat afstrijden? Ook die andere partijen niet? Ere wie ere toekomt, jullie hebben dat wel op tafel gelegd.”
Zo kan ik ook van mening verschillen: door niet van mening te verschillen.
De kritiek op Beels (“Naïeve doos, je geeft vrij baan aan VB-propaganda”) en haar verweer (“Ik ga gewoon in gesprek”) deed me denken aan een discussie die momenteel in de Nederlandse media woedt.
Journalist Thomas Erdbrink ligt er onder vuur van collega’s omdat hij een documentairereeks gemaakt heeft in Rusland.
Onze man bij de vijand laat ‘gewone Russen’ aan het woord over de oorlog in Oekraïne.
Daarmee speelt Erdbrink in de kaart van het Kremlin, aldus zijn critici, onder wie Joris Luyendijk en Tommy Wieringa.
Hij voedt het idee dat de oorlog geen klip-en-klaar geval is van Russische agressie waartegen Europa zich principieel en metterdaad moet verzetten, maar “een tragedie voor beide kanten”, vol grijstinten, waarin er “alleen maar verliezers” zijn, en dat het voor die Russische soldaten ook heel erg is om hun benen te verliezen door een drone.
Reactie van Erdbrink: “De stem van de ‘ander’ mag niet worden gehoord.”
Hij verwijt zijn critici te denken in termen van “zwart en wit, moreel goed en fout”, terwijl het de taak is van de journalist om alle kanten van een conflict te belichten en met iedereen te praten – zoals ook Beels en Van Grieken het met elkaar eens waren dat de échte onverdraagzaamheid zat bij de politiek correcten die het gesprek weigerden.
Andrew Tate
Het is een reëel dilemma. We vinden dat er bepaalde waarden zijn die beschermd moeten worden, en actief verdedigd tegen wie ze bedreigt. Dat vereist een principiële houding: er bestaat inderdaad een moreel goed en fout.
Tegelijk haten we de polarisatie die daaruit voortkomt, en roepen we op om in gesprek te blijven, om elkaars menselijkheid te blijven zien. Die empathie kan dan weer misbruikt worden om de principiële houding te ondermijnen.
“I hope the Russians love their children too”, zong Sting in 1985. Dat zal best, zoals IS-strijders vast ook veel van hun kinderen houden, evenals die misogyne patsers in de online manosfeer.
Maar het zou toch gek zijn als Beels voor haar volgende podcast ‘dwarsligger’ Andrew Tate voor de microfoon haalde.
In het geval van Vlaams Belang is die erosie van de principiële afwijzing al ver gevorderd:
- Omdat de machtigste groep (witte autochtone Vlamingen) zich er niet door bedreigd hoeft te voelen
- Omdat iedereen wel kiezers ervan persoonlijk kent
- Omdat het bestrijden ervan niet lijkt te werken
- Omdat alle andere partijen zo ver zijn opgeschoven op migratie dat het niet zo moeilijk is voor Tom Van Grieken om zelfs de radicaalste ideeën voor te stellen als slechts een verschil in woordkeuze
Tegelijk komt alles uit waar de principiëlen al dertig jaar voor waarschuwen.
- Het is gewoon wáár, dat identitair nationalisme tot oorlog leidt.
- Het is wáár dat het tot etnische zuivering leidt.
- Het is wáár dat het tot de afbraak van de rechtsstaat leidt.
De VS, Israël, Rusland, Polen en Hongarije tonen dat haarscherp aan.
En overal stond Tom Van Grieken op de achtergrond te blinken.
Ik twijfel er niet aan dat hij veel van zijn kinderen houdt. Maar ik neem toch liever het zekere voor het onzekere.
Dwarsliggers
Tom Naegels is schrijver.
In ‘Op de kop’ maakt hij tweewekelijks de stand op van de stad en de wereld.
Lees ook
Klik op de hyperlink hieronder
en vind meer berichten
Bron: De Standaard