Aan de vooravond van een groot offensief in Gaza-Stad heeft Israël er een van de prominentste journalisten gedood. Het is de zoveelste aanval op reporters door het Israëlische leger, en ook nu is de rechtvaardiging uiterst discutabel.
Dries Blontrock – De Standaard
11 augustus 2025
Leestijd: 5 min
Waarom? En waarom nu?
Het zijn de twee grote vragen die onmiddellijk rezen toen het Israëlische leger zondagavond bekendmaakte dat het de Palestijnse journalist Anas al-Sharif en vier van zijn collega’s bij tv-zender Al Jazeera gedood had.
De Israëli’s bombardeerden Al-Sharif samen met journalist Mohammed Qreiqeh en cameramannen Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal en Moamen Aliwa in een perstent voor het Al-Shifaziekenhuis in Gaza-Stad.
Maandag raakte bekend dat het bombardement ook het leven had gekost aan een zesde slachtoffer, freelancejournalist Mohammad al-Khaldi.
Al-Sharif had enkele minuten voor zijn dood nog een video gedeeld, waarin hij waarschuwde voor de toenemende Israëlische bombardementen in Gaza-Stad.
De 28-jarige journalist was waarschijnlijk het bekendste schermgezicht van nieuwszender Al Jazeera dat nog in leven was.
Al-Sharif had alleen op Instagram al ruim anderhalf miljoen volgers en was via Al Jazeera dagelijks in miljoenen Arabische huiskamers te zien.
De laatste beelden van Al-Sharif, gedrenkt in bloed, levenloos in een stukgeschoten perstent, bereikten eveneens miljoenen ogen wereldwijd.
“Legitimiteitscel”
De jonge journalist documenteerde vooral de oorlogsgruwel in het noorden van Gaza, waar hij een van de weinige nog actieve journalisten was met een groot platform.
Het kwam erop neer dat hij van bloedbad naar bloedbad snelde. Zo was hij ter plaatse na een meervoudig Israëlisch bombardement op de Al-Tabinschool op 10 augustus 2024, waarbij meer dan honderd doden gevallen zouden zijn.
“Er waren lichaamsdelen en bloed overal om ons heen, en lichamen die op elkaar gestapeld waren”, schreef hij toen op sociale media.
Al-Sharif noemde het een “onbeschrijflijk” tafereel: “Hoe kunnen we onze uitroeiing overbrengen aan jullie?”
Het Israëlische leger beweerde dat het met de aanval op de Al-Tabinschool zeker twintig Hamasstrijders gedood had, een bewering die het niet grondig onderbouwde.
Exact een jaar later komt het leger nu met een gelijkaardige verklaring over de dood van Al-Sharif: de Israëli’s beweren dat de journalist aan het hoofd stond van een “terreurcel” van Hamas die raketten afschoot richting Israël.
Het bewijsmateriaal daarvoor is dun: screenshots van Excel-bestanden zogezegd afkomstig uit de administratie van Hamas, en foto’s waarop Al-Sharif met Hamaskopstukken in Gaza poseert.
“Een terrorist met een camera is nog altijd een terrorist”, schreef Danny Danon, de Israëlische ambassadeur bij de Verenigde Naties, kort na de aanval op X.
Het is echter niet geheel duidelijk hoe Al-Sharif zowat de klok rond verslag kon doen over de oorlog in Gaza en tegelijkertijd een hele raketeenheid kon aansturen.
Welke acute militaire dreiging van de andere aanwezigen in de perstent uitging, is eveneens onduidelijk.
Sommige vermeende Hamasdocumenten die het Israëlische leger ter rechtvaardiging van de bloedige aanval voorlegt, dateren van voor de Hamasaanslag van 7 oktober 2023 en lijken te wijzen op verwondingen en aandoeningen bij Al-Sharif die hem ongeschikt maakten voor militaire dienst.
Daarnaast stelde het leger eerst dat de journalist lid was van Hamas’ elite-eenheden en deel uitmaakte van een bataljon in het centraal gelegen Nuseirat. Die eerste bewering heeft het leger echter laten vallen: het stelt nu dat Al-Sharif onderdeel was van het Hamasbataljon in het noordelijk gelegen Jabalia.
Na de dodelijke aanval op Al-Sharif schreef de Israëlische onderzoeksjournalist en filmmaker Yuval Abraham op X over de “legitimiteitscel” van het Israëlische leger, het deel van de inlichtingendiensten dat mogelijke doelwitten in Gaza identificeerde die als ‘undercover Hamasactivisten’ zouden kunnen worden afgeschilderd.
“Ze zochten actief tussen journalisten”, schreef Abraham.
“Ze zijn er dagen mee bezig geweest en vonden niets.”
Nakend offensief
Bovendien duidde Israël Al-Sharif eind 2024 al aan als ‘Hamasterrorist’. Het leger legde niet uit waarom het meer dan een halfjaar wachtte tot Al-Sharif in een perstent vol collega’s zat om hem te doden.
“Als deze woorden u bereiken, weet dan dat Israël erin geslaagd is me te doden en mij te doen zwijgen”, schreef hij in zijn testament, dat de journalist in april opstelde en dat na zijn dood werd gedeeld.
“Zijn locatie was al maanden bekend”, aldus Abraham.
“Waarom hem nu doden? Op de vooravond van de plannen om Gaza-Stad te veroveren? Het antwoord is helder.”
Het Israëlische offensief tegen Gaza-Stad nadert met rasse schreden. Waar premier Benjamin Netanyahu het initieel nog had over een evacuatie gevolgd door een legerinval op 7 oktober, stuurde hij zondag plots aan op snellere actie.
In diezelfde toespraak deed Netanyahu de berichtgeving over uitgemergelde en verhongerende kinderen af als “fake news” en stond hij voor een scherm waarop te lezen viel: “open uw ogen voor de leugens van Hamas”.
Een van de laatste reportages die Al-Sharif draaide voor Al Jazeera, vertelde het verhaal van uitgehongerde kinderen.
Zonder Al-Sharif en zijn cameraploeg verdwijnt een belangrijke informatiebron uit het noorden van Gaza, net nu de Israëli’s er een grootscheeps offensief plannen.
Het is niet voor het eerst dat Israël vlak voor of tijdens grote offensieven in Gaza journalisten uitschakelt die op de plek van die offensieven actief zijn.
Zo schoten Israëlische soldaten in maart dit jaar Hossam Shabat dood in de noordelijke wijk Beit Lahia, terwijl het leger er dodelijke bombardementen uitvoerde.
Achteraf beweerde het leger dat Shabat een terrorist was.
Al-Sharif was degene die Shabat in een witte lijkwade ten grave droeg.
Eerder hadden beide journalisten samen hun Al Jazeera collega Ismail al-Ghoul begraven, eind juli 2024.
Ook hem hadden de Israëli’s zonder veel onderbouwing ervan beschuldigd een terrorist te zijn. Inmiddels zijn zo volgens het Comité ter Bescherming van Journalisten al 192 journalisten gedood door Israël.
Lees ook
Overzicht
Lees alle berichten in deze categorieën
Bron: De Standaard