De hevigste woede over de ‘StuBru-beeldenstorm’ kwam uit de hoek die de politieke meerderheid leverde voor het deportatiebesluit, schrijft Hendrik Vos.
Hoe rijm je zoiets?
Hendrik Vos – De Standaard
30 maart 2026
Leestijd: 5 min
De dag na zijn inauguratie zat Donald Trump op de eerste rij in de kerk om zijn devotie te demonstreren.
Bisschop Mariann Budde preekte over mededogen, ook met mensen zonder de juiste papieren.
“Een slechte preek”, brieste de president achteraf.
Wat hij met de boodschap van Budde deed, is intussen helder. Zijn immigratiedienst plukt kinderen uit klaslokalen, rukt gezinnen uit elkaar en jaagt mensen naar landen waar ze nog nooit zijn geweest. In gevangenissen in El Salvador worden ze kaalgeschoren en als beesten behandeld.
Het Europees Parlement besliste vorige week bij meerderheid om dezelfde richting uit te gaan.
Migratie is moeilijk, ja. De draagkracht is niet eindeloos, nee. Wie hier komt om te knokken of te cashen in de criminaliteit, verdient geen verblijfsvergunning.
Het gros van de asielzoekers komt evenwel uit kapotgeschoten contreien of plekken waar het vreselijk leven is. Pechvogels, op de foute plaats geboren. Ze worden lang niet allemaal als vluchteling erkend.
Neem Afghanen.
Hun land werd platgebombardeerd, eerst door de Russen, daarna door het Westen. Intussen zwaaien de taliban er de plak.
Afghanen worden hier meestal als illegaal beschouwd. Terugsturen lukt amper, het is zo goed als onmogelijk om afspraken te maken met een regime dat niet aan beleefdheid doet.
Dus jagen we hen op tot ze vrijwillig vertrekken. Dan staat zo’n Afghaan daar weer in Kaboel: “Excuses, mijn fout, ik vluchtte per ongeluk, maar hier ben ik terug!” Het ontvangstcomité zal het vast waarderen.
Uiteraard werkt dat niet.
Nu komt het Europees Parlement met een nieuwe remedie: deportatie naar derde landen. Outsourcing van het ongemak, met kinderen en al.
Er wordt aan Rwanda gedacht. Daar zien ze het wel zitten om een smak Europees geld te krijgen, maar mensen opvangen die vervolgens nergens naartoe kunnen en elke maand een nieuwe lading slikken, is toch niet vanzelfsprekend.
De Rwandezen overwegen het alleen in ruil voor krankzinnige bedragen. De Denen en de Britten probeerden een deal te sluiten, maar kregen nul migranten verplaatst.
Waarom zouden Albanië of Oeganda massa’s getraumatiseerde mensen moeten huisvesten voor wie wij de neus ophalen?
Wanneer werkt zo’n beleid wél?
Als we grof betalen en – cruciaal – daarna wegkijken. Als we regimes vinden die mensen laten verdwijnen in de vergeetput of in de fuik van de wanhoop.
- Libië gaf er een demonstratie van door asielzoekers uit te leveren aan bendes die hen verkochten als slaaf (ketting inbegrepen) voor de prijs van een smartphone.
- Tunesië deed het door hen in de woestijn te dumpen.
Zolang we het niet zien, is het ons probleem niet.
Lastige ngo’s zoals Amnesty blijven evenwel filmpjes delen van uitgemergelde vrouwen met hun dode kind in het zand van de Sahara. Dat werkt zelfs buiten de kerstperiode op ons gemoed.
Intussen speelt zich een ander schimmenspel af.
Aan de voordeur doen we streng-strenger-strengst tegen asielzoekers, langs de achterdeur halen we massaal arbeidsmigranten binnen: van pizzakoeriers en perenplukkers tot programmeurs en professoren.
Asielzoekers vormen maar 10 tot 20 % van wie hier toegang vraagt, maar ze zijn uitstekend geschikt om alle samenlevingsproblemen aan op te hangen en dus uitermate nuttig voor politieke profilering.
In Spanje probeert men via regularisatie asielzoekers richting arbeid te sturen. Zal het werken? Misschien. Pasklare oplossingen bestaan zelden.
Met een smartphoneverbod stopt het eindeloze scrollen niet, met een meerwaardebelasting fiks je de begroting niet, een suikertaks doet obesitas niet verdwijnen en met een verbod op plastic rietjes is de planeet nog niet gered. Beleid is knutselen met deeloplossingen en bovenal gedurig bijsturen.
Voor migratie lijken alleen radicale remedies goed genoeg. Terwijl het net gaat over de meest kwetsbare mensen: opgejaagd, vernederd, ontredderd en getraumatiseerd.
Bovendien moeten ze een cultuurschok verwerken die alleen maar groter wordt als we hen als schurftige honden behandelen en spottend de schouders ophalen als de rechter vaststelt dat fundamentele rechten overtreden worden.
Of ze nu opduiken aan het strand in De Haan, onder een plastic zeil in Duinkerke of op een stuk karton in Brussel: het blijven mensen.
Met verdriet en verlangen, met angst en eenzaamheid en met dromen die niet gek veel verschillen van de onze: een aardig woord, wat warmte, een veilig bestaan.
Terugkeerbeleid zal nodig blijven, als onderdeel van een breder migratiebeleid. De vraag is hoe.
Grenzen stellen is geen vrijgeleide voor gewetenloosheid. Het ontslaat ons niet van de plicht om fatsoenlijk te blijven.
Het Europees Parlement schuift nu deportatie naar voren – een aanpak die alleen uitvoerbaar is als de ondergrens van menselijkheid nog dieper zakt.
Toch was het niet die kwestie die de meeste verontwaardiging oogstte. Die eer ging vorige week naar enkele radiopresentatoren die gipsen heiligenbeelden aan stukken sloegen.
De hevigste woede kwam uit de hoek die de politieke meerderheid leverde voor het deportatiebesluit.
“Niemand spot met onze christelijke wortels!”
Hendrik Vos
Doceert Europese studies aan de UGent.
Zijn column verschijnt tweewekelijks op dinsdag.
Lees ook
Klik op de hyperlink hieronder
en vind meer berichten van
Bron: De Standaard