Rolf Falter is historicus en auteur. Hij werkte twaalf jaar als onderhandelaar en ambtenaar bij de Europese Unie.
Rolf Falter – De Morgen
23 juni 2025
Leestijd: 5 min
Zover zijn we dus.
Om de binnenlandse chaos te doen vergeten, die hijzelf in vijf intense maanden heeft gecreëerd, grijpt Donald Trump, zoals elke doorsnee-autokraat, naar militaire successen.
Vergeet dat “We worked as a team as perhaps no team has ever worked before.”
Er zat wel degelijk spanning op de lijn met ‘Bibi’ de voorbije maanden. Waarbij Trump niet in staat was hem tegen te houden, niet in staat zich van hem los te maken.
Maar het komt de president nu even uit dat alles staalhard te negeren. Zijn instinct zegt hem de trein van de schijnbaar winnende partij niet te missen.
In het moment van kortstondige euforie kan hij vanaf morgen in Den Haag misschien zelfs het bod verhogen naar 10 procent.
Mark Rutte en de partners zullen ja knikken, maar tijd vragen tot 2038.
Zelfs oppositiefiguren in Israël beginnen nu te twijfelen of Benjamin Netanyahu dan toch niet de geschiedenis zal ingaan als hun ultieme veldheer.
De leider die, met dierbare dank aan wijlen Hamas-leider Yahyah Sinwar, de aangereikte opportuniteit aangreep om zijn stoutste droom te verwezenlijken: triomferen tegen het niet klein te krijgen gewaande Iran, minstens duizend kilometer verwijderd van de eigen grenzen en met negenmaal zoveel inwoners.
Straks, als hij tachtig wordt in 2029, riskeren ze hem te huldigen als de grootste aller tijden.
Luchtoorlog
Waar staan we, nu Gaza een Amerikaans-Iraanse oorlog is geworden?
Wat we zien is de hypertechnologische variant van de luchtoorlog, waarvan de eerste historische versie boven Engeland in het najaar van 1940 werd uitgevochten.
Het ultieme doel daarvan is simpel: de regering van de vijand verwijderen.
Eerst ontmantel je diens militaire weerbaarheid, dan kun je de economische infrastructuur platleggen.
De NAVO had voor louter die twee elementen in 1999 tegen het kleine Servië van Slobodan Milosevic 75 lange dagen nodig, voortdurend gekweld door twijfels.
Finaal zijn vooral de inwoners achter een regering zelf het mikpunt, daar waar ze het talrijkst zijn: in de steden.
Hoe de Iraans-Amerikaanse oorlog eindigt, weet dus God, Jahweh noch Allah.
Trump had het zaterdagnacht zoetgevooisd over peace. Teheran heeft onthouden dat hij het eerder over unconditional surrender had. De knieval dus.
Voor de versleten Khamenei-dictatuur met haar palmares van terrorisme, moord, vrouwenvernedering en foltering kan dat alleen maar eindigen zoals bij wijlen Saddam Hoessein: aan de galg, al dan niet rechtsreeks op tv.
Vandaar de duidelijke boodschap zondag: eerst gaan we terugslaan.
Teheran wekt de indruk dat het nog iets achter de hand heeft wat Israël en de VS over het hoofd hebben gezien.
Het regime verwees zaterdagnacht naar de 40.000 Amerikaanse soldaten in het Nabije Oosten en alle Amerikaanse burgers als legitiem doelwit. Dat kan dus ook een raket richting een overtrekkende American Airlines zijn.
Zo naderen we wat generaal Eisenhower als het gevaarlijkste moment in een oorlog omschreef: “De zekerheid van de nederlaag, die tot dwaasheden aanzet.”
Eventueel steekt Teheran de Arabische olieputten in brand, zoals Hoessein in 1991, of blokkeert het de Straat van Hormuz met scheepswrakken, zoals Nasser met het Suez-kanaal in 1956.
Chemische wapens kan het ook zelf maken.
Nucleair spul is misschien ook discreet te betalen bij een sympathiserende Pakistaanse generaal of bij de altijd koopbare Kim in Pyongyang.
Gezien de diepe infiltratie van de Mossad in Teheran is de kans groot dat de inlichtingen voor de vernieling van het Iraanse nucleair arsenaal goed waren.
Desnoods zal Washington nog wat aanvallen, om af te ronden. Maar echt uitsluitsel kan er maar komen bij een regimewissel.
IS in het groot
Wat, inderdaad, als de ayatollahs bezwijken?
Perzen maken in Iran maar 60 procent van de bevolking uit. Arabische, Turkse en Koerdische minderheden in het westen, Baloechi’s in het oosten hebben allemaal hun zelfstandigheidsdromen.
Misschien komt er in Teheran een wat opener autoritair regime tot stand, zoals in Turkije.
Waarschijnlijker is vele jaren chaos, zoals in Irak en Syrië de jongste decennia. In het slechtste geval eindigt dit in IS in het groot.
Elk militair overwicht roept overigens een tegenreactie op. Verwacht straks maar dat de Arabieren, gefocust op vrede en rijk worden, zich steeds meer tot de Chinezen richten.
Die hebben verkozen geen militaire rol te spelen, zelfs niet met wapenleveringen, ook al zijn ze de voornaamste olieklant van Teheran.
De Saudi’s en de Emiraten ontdekken in Peking een gulzige olieverbruiker, een leverancier van de beste technologie (inbegrepen militaire) en een partner die zich niet met hun binnenland bemoeit.
De sultan van Ankara, een NAVO-staatshoofd, denkt ongetwijfeld al in dezelfde richting.
Ach ja, bijna vergeten: de Palestijnen?
Na enige noodzakelijke introspectie over waar hun leiders hen naartoe hebben geleid, staan die nog maar eens aan de muur van het eindeloze geduld.
Na 77 jaar is hun eigen staat verder dan ooit. Hun enige troost: de Koerden wachten al 106 jaar.
De vele tientallen mensen die nog elke dag in Gaza gewelddadig aan hun einde komen verhuizen inmiddels steeds meer, zoals de moeders en kinderen van Oost-Congo of Soedan, naar de stilte van de anonimiteit, ver buiten de bloedhete en schreeuwerige actualiteit.
Lees ook
Bron: De Morgen