Een stafmedewerker die in de kofferbak van een SUV sprong, zoals Natalie Harp deed toen ze geen zitplaats kreeg in de presidentiële colonne van Trump? Dat had Maureen Dowd, columnist bij The New York Times, nog nooit gehoord. Ze vergelijkt de relatie van de president met Harp als die van de narcist en zijn meest flatterende spiegel.
Maureen Dowd – De Morgen
25 augustus 2026
Leestijd: 8 min
Deze relatie is ronduit pathologisch
Maureen Dowd
Het Witte Huis lijkt wel het decor van een psychologische horrorfilm.
President Donald Trump heeft in Natalie Harp niet zomaar een socialemedia-assistent gevonden, maar een hondstrouwe volgeling die hem maniakaal bewondert.
De grenzeloze adoratie vormt een toxische cocktail van macht, narcisme en belastinggeld.
Ik heb tijdens mijn carrière al heel wat politici en adviseurs zich in de vreemdste bochten zien wringen om toch maar in de gratie van een president te komen.
Maar zoiets als de foto van Natalie Harp, die drie jaar geleden in Schotland achter het golfkarretje van president Donald Trump aan snelde, had ik nog nooit gezien.
Net zomin had ik ooit gehoord van een stafmedewerker die in de kofferbak van een SUV sprong, zoals Harp deed toen ze geen zitplaats kreeg in de presidentiële colonne.
De succesvolle horrorfilm Obsession, over een man die hunkert naar adoratie van een jonge vrouw die in zijn ban raakt en hem die aandacht maniakaal levert, speelt zich in de werkelijkheid af op Pennsylvania Avenue.
Net als velen kromp ik ineen toen ik de Democratische senator Jon Ossoff uit Georgia voor het eerst hoorde zeggen dat Trump er zo van hield om “met Natalie te reizen”.
Richtte hij hier onnodig een schunnige schijnwerper op een jonge medewerker van het Witte Huis?
Maar wat bleek?
Met die paar woorden trok Ossoff aan een draadje en ontrafelde hij iets uiterst duisters en verstoords in de intiemste kring van Trumps entourage.
Jaknikkers
De neiging van de president om zich te omringen met jaknikkers en aantrekkelijke jonge blondines is algemeen bekend.
Maar deze relatie is ronduit pathologisch en wekt grote ergernis op bij de andere hovelingen.
Het is Trump teruggebracht tot zijn absolute essentie: de sekteleider en zijn meest hondstrouwe volgeling, de narcist en zijn meest flatterende spiegel.
Harp is de dochter van een vrome christelijke vastgoedmakelaar die tijdens de pandemie uit het leven is gestapt.
Ze verafgoodt Trump met een zeldzame vurigheid.
Als een van zijn socialemedia-assistenten wijkt ze overdag, en vaak ook ’s avonds, geen moment van zijn zijde. Een vrije dag neemt ze nooit.
Maggie Haberman van The New York Times noemt Harp weleens het “fopspeentje” van de kleuterpresident.
Harp kreeg de bijnaam “de menselijke printer”, een titel die ze ook voor zichzelf gebruikt, omdat ze Trump overal volgt met een draagbare printer om hem positieve artikels of tweets op papier te overhandigen.
Toen de Britse tabloid The Mirror vrijdag de bewuste foto publiceerde van Harp die achter het golfkarretje op Turnberry rende, doopte de journalist haar om tot “de menselijke sprinter”.
Volgens Haberman proberen ook buitenlandse leiders Harp steevast te gebruiken als doorgeefluik naar Trump.
Zoals Haberman en Jonathan Swan meldden in hun onthullende boek Regime change, vertelde Trump zijn staf dat Harp de enige was die net zoveel van hem hield als zijn vrouw en kinderen.
“Ze zal me nooit verlaten”, vertrouwde hij andere medewerkers regelmatig toe.
Harp trok in 2019 voor het eerst zijn aandacht toen ze op de conservatieve zender Fox News vertelde hoe Trump haar leven had helpen redden met de zogenoemde Right to Try Act. Die wet stelde haar naar eigen zeggen in staat om een experimentele behandeling voor botkanker te krijgen.
Voor ze in 2022 aan de politieke wederopstanding van Trump begon te werken, was Harp nieuwsanker bij de extreemrechtse zender OAN. Daar verkondigde ze als een ware evangelist dat de verkiezingen gestolen waren.
Deze winter plaatste zíj de misselijkmakende video online waarin Trump als de koning van de jungle werd afgebeeld en de Obama’s als apen.
Deze winter plaatste Natalie Harp de misselijkmakende video online waarin Trump als de koning van de jungle werd afgebeeld en de Obama’s als apen
De hele saga rond Harp legt een ronduit bizar aspect van Trumps presidentschap bloot.
De 80-jarige president is verkozen, regeert, provoceert en zint op wraak via sociale media, en hij werd tijdens zijn inauguratie nog omringd door hielenlikkende techgiganten.
Toch heeft hij nog steeds een jonge, hypergeconnecteerde hulpkracht nodig om naast hem te zitten en zijn berichten te typen.
Hun digitale symbiose roept de vraag op of al dat vreemde gebruik van hoofdletters in zijn tweets eigenlijk van hem afkomstig is, of van haar.
Ossoff spietste Trump vorig weekend met zijn Natalie Harp-oen tijdens een toespraak in Atlanta.
De senator hekelde de opperbevelhebber voor zijn grillige, meelijwekkende aanpak van de oorlog in Iran.
“Terwijl hij vruchteloos onze munitie- en oliereserves uitput, slaapt de president door zijn vergaderingen heen. Hij golft en handelt in aandelen.
“Kijk, hij wil zijn job niet doen. Hij wil een balzaal bouwen en met Natalie reizen in hun blijkbaar weerloze vliegende paleis, een geschenk van de emir van Qatar.”
Nadat ze jarenlang hebben aangemodderd in hun pogingen om Trump te kunnen raken, terwijl die steeds destructiever en losgeslagener te werk gaat, zijn de Democraten allerminst in de stemming om het adagium van Michelle Obama, “When they go low, we go high”, nog te volgen.
Ze sleurden Natalie maar wat graag mee in de strijd.
MAGA-megafoon
Toch was het de MAGA megafoon die Natalie uiteindelijk de das omdeed.
Het Witte Huis reageerde overduidelijk geprikkeld op de toespeling over de innige relatie tussen Trump en zijn 35-jarige, 150.000 dollar per jaar verdienende socialemedia-assistente.
Zelfs first lady Melania maakte een zeldzame opwachting om de echtelijke schijn hoog te houden.
Harp haalde al eerder de krantenkoppen toen de president haar en enkele andere intieme adviseurs uitkoos om hem te vergezellen.
Na de dreiging van een Iraanse moordaanslag sloop hij toen een cateringtruck in en wisselde hij en zij van vliegtuig om vanuit Turkije terug te vliegen naar Washington.
Marco Rubio, Scott Bessent en de pers werden opmerkelijk genoeg op het andere toestel achtergelaten als lokaas.
De venijnige MAGA reactie op Ossoff, met de gebruikelijke lachwekkende karikatuur van machogepest, had een verdacht hoog ‘qui s’excuse s’accuse’-gehalte.
Het Witte Huis noemde de senator een “cringeworthy, feminine theater kid” en Trump bespotte hem als Pee-wee Herman.
Daarmee toont hij vooral aan dat hij de voeling voor gemene, maar effectieve bijnamen stilaan kwijt is.
Wat pas écht verontrustend was, bleek de toon van Harps aanbiddende brieven aan de man die zij aanspreekt als ‘Meneer de president’
Nadat CNN-correspondent Kristen Holmes de president had gevraagd naar de kritiek van Ossoff, tweette het Witte Huis een huiveringwekkende waarschuwing:
“Ooit zullen jouw kinderen op deze walgelijke en onmenselijke vraag stuiten. Ze zullen misselijk en beschaamd zijn om een ouder te hebben die zo harteloos en wraakzuchtig is.
Het is ronduit verontrustend.”
Maar wat pas écht verontrustend was, bleek de toon van Harps aanbiddende brieven aan de man die zij aanspreekt als “Meneer de president”.
In die brieven, die door de nieuwswebsite The Daily Beast werden vrijgegeven, spreekt ze openlijk over haar fragiele emotionele toestand.
Ze vertelt hoe ze vergeet te eten of te slapen en diep gekwetst raakt door de kritische opmerkingen van anderen.
“Ik wil dat alles altijd goed zit tussen ons”, schrijft ze, om daaraan toe te voegen:
“Het spijt me dat ik mijn focus verloor.
U bent het enige dat voor mij telt.
Ik wil u nooit teleurstellen.
Dank u om mijn hoeder en beschermer
in dit leven te zijn.”
Pride and Prejudice
In een andere brief piekert ze dat ze zo hard voor hem werkt dat ze eruitziet als “een gebochelde die geen tijd had om zich op te frissen”.
Ze smeekt: “We zouden het niet de hele tijd over werk moeten hebben!!” en snakt ernaar om “elk gesprek” dat hij voert te horen.
Harp citeert een regel uit Pride and Prejudice van Jane Austen om te benadrukken dat het ondraaglijk zou zijn geweest om haar vader te verliezen, als ze in Trump niet iemand had gevonden die zo “waardig” was om zich tot te wenden.
“En, daaraan voeg ik toe,” sluit ze af, “ik ben degene die onwaardig is.”
Het is een perfecte, door de belastingbetaler gefinancierde relatie. Zij vindt hem ronduit geweldig. En hij is het daar volmondig mee eens.
© The New York Times
Lees ook
Klik op de hyperlinks en lees veel meer
berichten in deze categorieën
Bron: De Morgen