In het beste geval is het blijkbaar nogal smakeloos, in het slechtste geval egocentrisch om een hele week op te eisen voor je eigen verjaardagsviering. Maar deze zogenaamde birthdayzilla’s zijn eigenlijk net wat de wereld nodig heeft, vindt Katrin Swartenbroux. ‘Hoeveel belangrijke gebeurtenissen gaan er al niet geruisloos voorbij?’
Katrin Swartenbroux – De Morgen
29 juli 2026
Leestijd: 3 min
Ode
Journaliste Katrin Swartenbroux schrijft deze zomer elke week een onverwachte Ode aan een fenomeen dat doorgaans geen lofzang krijgt
Doorgaans worden er twee soorten mensen op de wereld gezet: zij die hun geboortedag uitbundig en veelvuldig vieren en zij die hem geruisloos, haast gegeneerd aan zich voorbij laten gaan.
Die geen gedoe willen, die zich hullen in de meest valse vorm van valse bescheidenheid door te stellen dat ze “niet iemand zijn die aan verjaardagen doet”, alsof ze zo de gebeurtenis kunnen ontkennen, omdat iedereen weet dat je enkel ouder wordt als minstens drie mensen bij wijze van toverspreuk ‘Happy Birthday’ voor je gezongen hebben.
Hoewel de tweede categorie talrijker wordt naarmate de leeftijd vordert, heeft de wereld meer nood aan het eerste type.
Aan de birthdayzilla’s, zoals ze soms smalend genoemd worden, een achtervoegsel dat verraadt dat dit soort minachting vooral vrouwen te beurt valt.
Omdat het niet toevallig doorgaans ook zij zijn die de verantwoordelijkheid torsen om de boel, de bende bij elkaar te houden en iedereen nog eens samen rond de tafel te krijgen.
Die hun eigen slingers ophangen en iedereen laten genieten van hun gulle gulzigheid.
De veronderstelling dat als volwassene je verjaardag vieren nogal smakeloos of egocentrisch is, laat staan al zeven dagen op voorhand spreken van je verjaardagsweek en op verschillende gelegenheden het glas erop heffen, heeft te maken met het feit dat je aan je verjaardag doorgaans zelf geen verdienste hebt.
Het is immers niet dat je eigenhandig uit het geboortekanaal van je moeder bent gekropen, wat je biceps op je kinderfoto’s ook mogen beweren.
Maar een verjaardag is wel een feestdag die je gratis in de schoot geworpen krijgt. Als we die al niet durven op te eisen en te vieren is het voor de rest maar somber gesteld.
Want hoeveel werkelijk grootse, belangrijke dingen gaan er immers al niet geruisloos voorbij?
Iedere dag beginnen er mensen met antidepressiva of stoppen ze met drinken, stappen ze uit een baan die hen leegzoog of betalen ze hun schulden af.
Er worden doorgaans geen feestjes gehouden voor mensen die eindelijk op die ene mail hebben geantwoord, geen kaarten verstuurd naar wie besloten heeft om iemand te vergeven en niemand zal voor je zingen als je dankzij je nieuwe therapeut nog eens op een drukke tram bent durven te stappen.
De meeste omwentelingen in een mensenleven voltrekken zich zonder getuigen, laat staan met gezang, omdat we vieren vaak aan prestaties koppelen.
Je hebt iets gewonnen, behaald, gekocht, ondertekend of uitgelopen.
Een verjaardag is daarom ook zo heerlijk arbitrair: je hoeft er niets voor te kunnen, behalve er nog te zijn. God weet dat dat op zich soms eigenlijk al een hele klus is.
Omring je dus met mensen die de toeters en bellen bovenhalen, ook voor zichzelf. Die met het aantal kaarsjes op de taart niet alleen de voorbijgaande jaren tellen, maar ze ook even belichten.
Net als astronauten bij de maanlanding prikt de veelverjaarder immers een vlaggetje in de lillende, trillende pudding van het leven, ons wankele zijn.
Een wimpel om haar aanwezigheid te markeren, om even het moment te claimen en om haar bestaan op te eisen.
Ik was hier. Ik ben hier nog steeds. Dat heb ik verdomme toch maar weer mooi geflikt.
In september verschijnt Katrin Swartenbroux’ tweede essaybundel
Dat is het ding bij Horizon uitgevers.
Lees ook
Lees ook
Klik op de hyperlinks hieronder
en vind meer berichten
Bron: De Morgen